Reisverslag Droombus 8 december - De Posten, Enschede
“Het busbezoek was leuk, het is fijn om gehoord te worden.” Dat doet mij als reisleider natuurlijk goed, maar tegelijkertijd onderstreept het des te meer het belang van deze campagne: de mensen in de zorg worden te weinig gehoord. En daardoor is een verkeerd beeld van de zorg ontstaan, zijn er alsmaar nieuwe, strengere regels en meer bezuinigingen doorgevoerd, en wordt het vak steeds minder aantrekkelijk. Daarmee doen we niet alleen de mensen die nu in de zorg werken ernstig te kort, ook op de lange termijn is het niet slim: want als steeds minder mensen willen werken in de zorg, wie zorgt er dan straks voor ons, als wij oud zijn?
De mensen bij De Posten houden van hun werk en doen het met heel veel liefde. En met resultaat: hun bewoners zijn heel tevreden. Toch zijn ze dat zelf niet: ze vinden dat er nog veel meer veel beter kan en moet. Ik heb het vaker gehoord in de bus: zorgmensen zien vooral wat ze niet (goed) doen en vergeten (of vinden het vanzelfsprekend) wat ze wél doen. Wat dat betreft mag de zorg wel eens wat trotser worden op zichzelf en die trots ook meer uitdragen!
De omstandigheden zijn wel moeilijker geworden. Er wordt bezuinigd, er komt steeds meer administratie, je moet vechten voor indicaties en de daadwerkelijke zorg is een stuk zwaarder geworden: mensen die nu in een verzorgingshuis zitten, hebben over het algemeen meer, langer en intensievere zorg nodig dan vroeger.
En soms voel je je machteloos. Een voorbeeld uit de praktijk van een begeleidster van de dagopvang: een van haar klanten, een oudere mevrouw, was depressief. Op een vrijdag had ze aangegeven er geen heil meer in te zien en er een eind aan te willen maken. En tijdens het weekend is er geen dagopvang. De begeleidster probeerde voor elkaar te krijgen dat er iemand langs zou gaan, maar dat mocht niet: het had eerder aangevraagd moeten worden.
Het werk voelt bovendien vaak onafgemaakt. Als je in de thuiszorg werkt, heb je misschien 10 minuten voor een bepaalde klant. En als die klant dan net verdrietig is, kun je daar niets mee óf je komt in de knoei met de rest van je planning. In de zorgtijd met bewoners praten, klinkt wel praktisch, maar het werkt natuurlijk niet altijd: een serieus gesprek moeten onderbreken om te zeggen “steek uw rechtervoet even uit zodat ik die kan afdrogen” is niet fijn.
In de ideale zorg kun je ook veel aandacht aan de vrijwilligers en mantelzorgers geven. De Posten kan bewoners heel veel extraatjes bieden omdat ze ook hun vrijwilligers een huiselijke en warme omgeving bieden. Zo komen die vrijwilligers niet alleen wat brengen, maar kunnen ze er ook wat halen. En de aandacht voor familieleden is heel belangrijk. Het is voor de mantelzorgers vaak heel zwaar, bijvoorbeeld als zij een zwaar dementerende partner hebben, maar als je open en eerlijk bent, kun je heel veel met de familie bespreken.
Wat bij De Posten heel goed werkt, is het uitstralingsatelier voor de medewerkers. De filosofie hierachter is dat je als medewerker uitstraalt hoe je je voelt. En daar moet je dus aandacht aan besteden. Het uitstralingsatelier doet dat op verschillende manieren: er worden verschillende workshops gegeven, ook door collega’s, over uiteenlopende onderwerpen. De medewerkers leren andere afdelingen en andere collega’s kennen, wat de sfeer en het wederzijdse begrip heel erg ten goede komt. Ideeën die ook zijn geopperd voor het uitstralingsatelier: een dagje ruilen van functie met een collega en een ontdekkingstocht langs alle thuiszorglocaties.
