“Het is wel het mooiste vak ter wereld!”

Reisverslag: drie maanden Droombus

Het was bijzonder, ook voor ons als reisleiders. Drie maanden zijn wij, Mayke, Marieke, Jacqueline, Flip en Ezra, met de Droombus en onze chauffeurs Theo en Wim door heel Nederland gereisd. We hebben 127 gesprekken gevoerd met jullie: verzorgenden, verpleegkundigen, artsen, fysiotherapeuten, teamleiders, mensen uit de huishoudelijke dienst, activiteitenbegeleiders, managers, bestuursvoorzitters en ga zo maar door. Jullie werken bij heel verschillende organisaties, van groot tot klein, gespecialiseerd of met een breed aanbod. En een ding hebben jullie allemaal gemeen: zorgen zit in jullie bloed!

Regelmatig waren wij als reisleiders ontroerd door jullie mooie verhalen, onder de indruk van jullie passie en doorzettingsvermogen, verrast door de verschillende meningen én door de overeenkomsten. Want waar we ook kwamen, overal hoorden we: “We willen meer aandacht kunnen geven aan onze cliënten. Ons vak is meer dan het geven van fysieke zorg: het is oog hebben voor de mens achter de cliënt, luisteren naar diens verhalen, een troostende arm bieden als dat nodig is, iets doen waarmee je die persoon blij kunt maken.”

Het is moeilijker geworden, werken in de zorg. Er is bezuinigd op geld en op tijd, jullie moeten steeds meer registreren (“schaf die administratie af!” hoorden we regelmatig) en dat gaat ten koste van die aandacht die jullie kunnen geven.
Hoe jullie omgaan met de tijdsdruk, is heel verschillend. Juist relaxed en ontspannen proberen te werken, meer aandacht aan je team geven om beter samen te werken, duidelijkere afspraken maken met familie en vaak toch maar harder rennen.
Sommigen hebben zich neergelegd bij alle veranderingen en proberen er iedere dag het beste van te maken, anderen vinden het meer dan genoeg en riepen in de bus op tot revolutie.
Regelmatig hadden jullie discussies over zakelijkheid en of dat wel of niet goed is. En nog vaker hoorden we jullie fantastische en creatieve, vaak simpele oplossingen om toch goede zorg te kunnen geven aan jullie cliënten, de mensen waarvoor jullie het doen.

Bijna overal hoorden we na afloop hoe goed het was om een keer zo met je collega’s te kunnen praten, vooral ook met collega’s van andere afdelingen of disciplines. Onze droom is dan ook dat deze gesprekken in de Droombus slechts het begin waren: dat jullie wat vaker uit de hectiek van alledag stappen, al is het maar even, om met elkaar te praten. Over wat er verbeterd kan worden, over wat er wél goed gaat en vooral over jullie dromen en hoe jullie die kunnen realiseren.

En als we tijdens de gesprekken hoorden wat jullie dromen waren en hoe ver die soms van de praktijk staan, vroegen we waarom jullie dan nog in de zorg werken. En dan hoorden we bijna zonder uitzondering: “Ja zeg, het is wel het mooiste vak ter wereld!”