Iedere buurt is anders

Reisverslag Droombus 10 november – De Stromen Opmaatgroep, Rotterdam

Iedere buurt is anders! Daarom wordt bij De Stromen Opmaatgroep met ingang van januari de buurtmanager budgetverantwoordelijk en het eerste aanspreekpunt voor de buurt. Hij of zij heeft zo de zelfstandigheid om die zaken te kiezen waar de klanten in die buurt het meeste aan hebben. Dit is in ieder geval al een stap dichter in de buurt van de ideale zorg.

Ook in die nieuwe situatie blijft het natuurlijk keuzes maken. Het moet uit de lengte óf de breedte komen. Wel is er nu al meer mogelijk dan je misschien zou denken. Als je maar doorpakt, alle potjes goed benut en slim omgaat met de middelen die je hebt. Als er met de faciliteiten iets aan de hand is, kijk je bijvoorbeeld eerst zelf of je het kunt maken voordat je een monteur belt. Dat scheelt veel geld. En een ander, prachtig voorbeeld van hoe het ook kan, zijn de sinterklaaskadootjes die de medewerkers van De Stromen vorig jaar aan hun bewoners hebben gegeven: geen spullen, maar tijd. En die aan iets besteden waar de bewoner gelukkig van wordt. Een bezoekje aan de stad, een uitgebreide pedicure of een voetmassage. Daar wordt nu nog over gesproken.

Meer geld voor meer handen is ook hier een grote wens. Maar ook het bloemetjesgordijndenken mag wel eens overboord worden gegooid: ga mee met de tijd en luister goed naar wat je doelgroep echt wil. En als we dan toch bezig zijn, laat ook het instituutsdenken los. Nu zitten er bijvoorbeeld zoveel goede medewerkers thuis, omdat ze hun werk niet kunnen combineren met hun gezin. Waarom is het niet mogelijk om als verzorgende in de ochtend 1,5 uur te werken voor drie of vier vaste klanten? Daar wordt iedereen blij van. Maar het vraagt wel meer flexibiliteit van alle betrokkenen, het loslaten (of anders inrichten) van de CAO en zo zijn er nog wel wat zaken die aangepast moeten worden. In de zorg moeten mensen kansen zien, beslissingen durven nemen. De rol van de overheid en de zorgverzekeraars is daarbij onmisbaar: zij moeten zorgen voor de juiste randvoorwaarden.

Als ze morgen minister zijn, gaat als eerste het CIZ er uit (of wordt het in ieder geval afgeslankt). Ze zorgen dat er een eenvoudig financieringssysteem komt. Dat een instelling niet meer met meerdere verschillende zorgkantoren afzonderlijke afspraken hoeft te maken. En ze laten uitrekenen hoeveel mensen er per cliënt bezig zijn en hoeveel mensen daarvan daadwerkelijk verschil maken voor die cliënt. En baseren daar hun beslissingen op.

Trots zijn de deelnemers op hun oog voor andere mensen, op het feit dat ze goed kunnen luisteren en zo dingen horen die anderen niet horen. Op dat ze cliënten vrolijk achterlaten (ook al betekent dat dat ze zich niet altijd aan de tijd houden), op dat ze mensen weer aan het eten hebben gekregen door er aandacht aan te besteden. Op het feit dat ze een bruggenbouwer zijn tussen zorgvrager en zorgverlener. Op hun zonnige kijk. Op de aandacht die ze geven. Een deelneemster verwoordt het prachtig: “Ik ben gelukkig als het zinvol is wat ik doe. Daarom gebruik ik de weinige tijd die ik heb, om een arm om iemand heen te slaan als die dat nodig heeft.”