Liever een commune

Reisverslag Droombus 1 december – Zorgcentrum Tobias, Heerlen
Bij verzorgingshuis Tobias hadden de buspassagiers echt zin in een dromerig busritje. Compleet met (d)roomsoesjes stapten ze in en droomden meteen weg over hun ideale zorg. Daarin spelen persoonlijke aandacht, respect, warmte, geborgenheid en sfeer de hoofdrol. En natuurlijk voldoende tijd daarvoor, omdat ze de klok nu als leidend ervaren en vaak moeten ‘jagen’. Tijd voor een echt praatje is er eigenlijk te weinig.

Die ideale zorg is in hun ogen warme zorg, vanuit je hart met lieve handen. En dat staat haaks op de verzakelijking, waarin wordt ‘geklokt’ of het niet allemaal efficiënter kan. Aandacht voor welzijn wordt dan ook steeds belangrijker, om eenzaamheid te voorkomen of verminderen. Een teamleider droomt zelfs van een klein dorp, waar geen regels zijn en mensen zelf benoemen wat ze willen. Ieder kan een eigen potje koken, de familie kan mee-eten. Iedereen kent elkaar en weet alles van elkaar. Open en bruisend, eigenlijk een soort commune.

Vroeger was het bejaardencentrum zo ongeveer de kern van het dorp: daar gebeurde het. Nu is het een afgesloten instelling waarvan je niet weet wat daar allemaal gebeurt en je je bijna moet legitimeren als je binnenkomt. Vergeleken met vroeger, is de zorgverlening in het verzorgingshuis zwaarder geworden. Daar moet je het personeel op aanpassen, door middel van scholing.

Humor is een belangrijke therapie om plezier in het werk te houden. Als je af te toe eens flink met elkaar kunt lachen, kun je ook werken met een goed gevoel. Dus behalve een prettige sfeer voor bewoners, is hetzelfde minstens even belangrijk voor de medewerkers. En dat lijkt in Heerlen wel goed te zitten. De manager is zelfs wat jaloers op het teamgebeuren, daar zou hij graag deel van willen uitmaken. Het liefst houdt hij zoveel mogelijk ballast weg bij de medewerkers zodat zij hun ‘ding’ goed kunnen doen.