Reisverslag Droombus 9 december – Thuiszorg De Zellingen, Capelle a/d IJssel
“Als je op wilt schieten, moet je het op je gemakkie doen. Geen horloge nodig. Relaxed en ontspannen werken. Dan ben je in een half uurtje klaar met iets waar je anders drie kwartier mee bezig bent.” Doe er je voordeel mee!
En als de bijscholing dan ook nog op orde is, dan sta je veel steviger in je schoenen als je thuiskomt bij een 40-er met pubers en kanker. Want dat zijn toch de belastende ervaringen. Daar moet je wel mee om kunnen gaan. Niet alleen voor de cliënt, maar ook voor jezelf. En dan blijft er ook ruimte over voor creatieve oplossingen en humor. Dat is zo belangrijk. “Ik had laatst een patiënt die in een zware periode extra zorg en aandacht nodig had, die niet paste binnen haar indicering. Toen heb ik met de huisarts overlegd. Het bleek dat ze ook iets aan haar ogen had. Ze heeft nu oogdruppels die ik elke dag kom druppelen. Daardoor kan ik haar die extra aandacht bieden die ze nog veel harder nodig heeft. Ondertussen regelen we de ruimtere indicering voor haar.” Dat is hart voor de cliënt en de zorg. En dan zie je ook de humor. “Dat je ergens een bed even rechttrekt voordat mevrouw weer gaat liggen en dat je zo een gat in het laken trekt. Dan lachen we samen. Dat zouden ze in de campagne moeten laten zien.”
“Ik wilde even snel bij de apotheek voor een cliënt haar medicijnen halen. Kon ik achteraan sluiten in de rij van acht wachtenden. Daar had ik dus de tijd niet voor. Dus heb ik later met de apotheker gebeld. Of we geen afspraken konden maken. Ik kreeg een plat ‘nee’ te horen. Volgens mij hebben ze geen idee hoe het is om in de thuiszorg te werken. Dat is toch jammer, we werken allemaal voor hetzelfde doel. Goede zorg voor onze patiënten. Dat moet slimmer en beter kunnen. Als je maar van elkaar weet waar je mee bezig bent. We hebben nu wel afspraken gemaakt met een andere apotheek om daar veel gebruikte materialen te inventariseren. Zodat ze weten welke pleisters en verbanden we nodig hebben. Zodat wij snel de goede spullen krijgen en niet de foute, die vaak ook nog eens duurder zijn.”
Betrokkenheid is het sleutelwoord. Weg met de bemoeizucht, op naar betrokkenheid. Dat blijkt wel uit het laatste voorbeeld van de dag. “Ik ging laatst met een cliënt een frietje eten. Dat had hij in geen vijfentwintig jaar meer gedaan. Is toch bijna niet te geloven. Hij nam er een frikadelletje bij. Het softijsje na – ook het eerste in vijfentwintig jaar – kon hij niet meer op. Hij zat vol.” Mensen in de zorg hebben veel gemeen. Het is geen werk, het is een manier van leven.
