Reisverslag Droombus 30 november – WZH Prinsenhof, Leidschendam
Wat er in het verslag moet? Dat de mensen in de zorg eens in opstand moeten komen! Zorgmedewerkers bewegen altijd maar mee met de veranderingen en bezuinigingen die hen opgelegd worden: je laat je klant immers niet in de steek. Maar daardoor zijn er maatregelen doorgevoerd die voor niemand goed zijn: niet voor de klant en niet voor de medewerker. Kortom: pleeg een coup! Start een revolutie!
“Laatst had ik een prachtig moment: ik had van een zoon van een van mijn bewoners, een nogal introverte vrouw, gehoord dat ze heel erg van de muziek van Louis Armstrong hield. Haar gezicht toen ik die muziek opzette, je had het moeten zien! Daar kan ik weer een jaar op teren!”
“Daar kun je een jaar op teren? Hoor je wel wat je zegt?! Dat soort momenten zou je iedere dag moeten hebben!”
Het is tekenend: zorgmensen willen graag voor anderen zorgen, ze ondersteunen in moeilijke tijden, hen een fijne oude dag bezorgen. En tegelijkertijd zijn er aan alle kanten beperkingen opgelegd, marktwerking die streng gereguleerd is door de overheid, ZZP’s waarbij de invulling van tevoren al is bepaald, verplichte registratie van letterlijk alle handelingen die je verricht, bezuinigingen waardoor er minder handen aan het bed staan. En door die beperkingen kun je de mensen waarvoor je het doet, niet de tijd en aandacht geven die ze nodig hebben.
Er is een mens achter de bewoner, die je geen recht KUNT doen als je 5 minuten hebt voor een steunkous. Zorg is veel complexer dan dat.
Natuurlijk, de mensen in de zorg kunnen zelf ook veel verbeteren: zorg voor kortere lijnen, luister naar je klanten, luister naar je medewerkers en doe écht wat met hun feedback. Hak knopen door in plaats van eeuwig te overleggen. Maar om écht goede zorg te kunnen leveren, is er uiteindelijk gewoon meer geld nodig. En misschien krijgen we dat alleen maar voor elkaar door niet meer mee te bewegen met de veranderingen en bezuinigingen, maar door in opstand te komen. Hoe? Ideeën zijn van harte welkom…
