Reisverslag Droombus 7 december – Zorgcentrum Beatrix, Culemborg
Op mijn laatste dag als reisleider in de Droombus stopt de bus bij Zorgcentra De Betuwe, locatie zorgcentrum Beatrix. We liggen nog geen minuut en het gesprek komt meteen lekker op gang.
“We werken voor een groep die na de Tweede Wereldoorlog de wederopbouw van Nederland gerealiseerd heeft. Een assertieve groep mensen. Ook de generatie van daarvoor vind je hier nog. Dat is een groep mensen die juist niets vraagt. Het is een hele uitdaging met deze zeer verschillende mensen om te gaan. Wat ze gemeen hebben is dat het allemaal mensen zijn, geen producten die je per dag in een tijdplanning kunt steken. Geen dag is hetzelfde. We werken in kleine teams. Met z’n allen moeten we de klus klaren. Flexibel en naar eigen inzicht omgaan met je tijdschema is een must. Als er op je lijstje staat dat je de kamer moet schoonmaken, maar deze is nog helemaal niet vies, dan moet je die tijd durven besteden aan de bewoner zelf. Ga dan niet toch maar die schone kamer schoonmaken, omdat dat nou eenmaal zo op papier staat. Dat zou je thuis ook niet doen! Helaas durven niet alle zorgmedewerkers zo te denken.”
“Zorg voor zorg. We dromen over wat meer voelbare waardering vanuit overheid en management. Zij denken te veel in cijfers, te weinig in mensen. Wat dat betreft kunnen zorgorganisaties nog wat van het bedrijfsleven leren. De NS geeft haar personeel stoelmassages. Heerlijk. Maar wat heeft de overheid over voor de zorg? We mogen nooit de beste douchebrancard kopen. Nooit de beste po-stoel, of de handigste tillift. Goed materiaal zou ons werk zoveel verlichten. Juist die zwaarte van ons huidige werk schrikt jonge meiden af. Die zijn het van huis uit niet gewend om zwaar lichamelijk werk te doen. Ze worden de achterbankgeneratie genoemd. Hebben ouders die ze overal heenrijden. Die meiden komen soms op hakken of van die slappe hippe flatschoentjes binnen. Daar kun je onze huidige douchebrancards niet mee bedienen hoor. Dat valt dus geheid tegen. Jammer, want juist deze jonge meiden moeten we enthousiast maken.”
“We geloven echt wel dat we moeten bezuinigen in de zorg. Maar op andere onderdelen van de zorg valt nog een hele efficiëntieslag te maken. Denk bijvoorbeeld aan het medicijngebruik. Laatst hoorden we een verhaal over iemand die thuis op sterven lag. Hij kreeg 50 morfinetabletten voorgeschreven. Na zijn overlijden waren er nog 40 morfinetabletten over. Maar geen apotheek die die 40 morfinetabletten terugneemt. Die verdwijnen dus in de prullenbak. Of een nichtje dat last had van een droog plekje op haar lip. Van de huisarts kreeg ze meteen een vette crème voorgeschreven. Dezelfde vette crème die je bij de drogist kunt kopen! Deze voorbeelden zijn er in overvloed.”
“De massavernietiging van goede maar gebruikte rollators is ook een goed voorbeeld waar op te bezuinigen valt. De rollator wordt voor 100% vergoed. Mensen die een rollator nodig hebben, kopen dus allemaal een nieuwe. De rollators die niet meer in gebruik zijn, worden nagenoeg allemaal vernietigd. Terwijl deze na een lichte onderhoudsbeurt zeker nog een tweede leven zouden kunnen krijgen! Ook beter voor het milieu. Er valt nog heel wat te verbeteren, maar maak dan wel de juiste keuzes.”
