Dromen zijn bedrog?
Ik heb een eindredacteur! Oh, wat klinkt dat interessant. Vroeger, in een ver, ver verleden wilde ik heel graag schrijver worden. Ik was in de veronderstelling dat ik dat allemaal zelf kon en dat ik zou overlopen van inspiratie. Bakken met geld zou ik verdienen. Met schrijven, jawel.
Inmiddels weet ik dat schrijven zo makkelijk niet is en dat ik niet altijd zo veel te vertellen heb. Maar wél wanneer het onderwerp me ligt, of wanneer ik uit ervaring spreek. Nu krijg ik de kans dat in praktijk te brengen, met hulp van een heuse eindredacteur.
Een droom komt uit. Een bewust gekozen woord, aangezien het allemaal begon in de Droombus van ActiZ. Het idee was simpel: in de Droombus vertellen over mijn werk in de zorg en de dromen die ik daarover heb. De fijne dingen en de minder fijne dingen waar ik tegenaan loop benoemen. Om dan misschien genomineerd te worden als droomkandidaat om een blog bij te houden.
Even kwam het kind in mij naar boven. Ik droomde weer van het schrijven. Maar nu in combinatie met die andere passie: de zorg.
Het bleef niet bij dromen. Ik ben gekozen als dagboekschrijver. Nu mag ik mijn ervaringen delen met Nederland.
Op 11 december ging ik met de andere gekozen dagboekschrijvers nog een laatste keer de bus in. Om elkaar en onze redacteuren te ontmoeten en onze verwachtingen te delen. Het werd een gezellige dag. Er werd gebrainstormd, gewandeld en gelachen.
De bus stond in een natuurgebied in de buurt van Utrecht. De omgeving leende zich prima voor een fijne wandeling. Met een lunchpakket en de eindredacteur ging ik de paden op. Die waren glad vanwege de modder, wat leuke situaties opleverde.
Al glibberend werd er gewandeld en overlegd. Welke dag moet een stuk binnen zijn? Is er ruimte voor foto’s? Staan alle neuzen dezelfde kant op?
Bij terugkomst wachtte een verrassing: mystery guest Merel Roze. Zij heeft al negen jaar een blog op internet. Ze weet dus precies waaraan een blog moet voldoen en kwam met nuttige tips. Tips die ze overigens ook heeft omschreven in een boekje, dat ik ook ga gebruiken bij mijn eigen stukken. Zo houd ik naast een fijne herinnering ook iets tastbaars over aan de dag.
Wat ik verwacht van de campagne? Die vraag kan ik nog niet beantwoorden. We staan pas aan het begin. Wat ik wel kan vertellen, is wat ik hoop. Ik hoop dat ik, in samenwerking met de andere betrokkenen, een realistisch beeld kan neerzetten over werken in de zorg. Dat ik mensen kan raken, informeren en verbazen. Al schrijvend, waar ik al altijd van droomde.
Cindy
De eerste klap is een daalder waard!
Leuk om onze eerste stukjes hier terug te kunnen lezen! En wat zijn we al goed he……..in ieder geval hebben we er zin in en dat moge duidelijk zijn.