Aan de realiteitscampagne ‘Mijn tijd voor de zorg’, die in januari 2010 startte, ging een droomfase vooraf. In het najaar van 2009 waren zo'n tachtig locaties voor verpleging, verzorging en thuiszorg halteplaats voor de Droombus. Onder het motto 'Dromen over mijn tijd voor de zorg' gingen zorgmedewerkers in deze bus met elkaar in gesprek over hun ambities en dromen voor de zorg. [lees verder in rechterkolom]
Reisverslag Droombus 26 oktober – SHDH De Molenburg, Haarlem
Een roeping, ‘liefdewerk oud papier’, Florence Nightingale, ‘s avonds als vrijwilliger doorwerken omdat het erbij hoorde. Vroeger misschien. Tegenwoordig kijken de medewerkers van SHDH De Molenburg toch anders naar het vak.
Reisverslag Droombus 22 oktober – Woonzorgcentrum Deo Gratias, Den Haag
Hoe krijgen we de veelzijdige en leuke kant van de zorg over het voetlicht? Hoe worden de verwachtingen van familieleden van klanten realistisch? Na een uur brainstormen met verschillende zorgmedewerkers van Respect Zorggroep in Den Haag, kwamen we tot de conclusie dat het antwoord voor een deel in de intake zit.
Reisverslag Droombus 21 oktober – WZH Transvaal, Den Haag
Hier eten de Hindoestaanse en andere bewoners wat ze lekker vinden. Dat is niet te missen. Je ruikt het meteen als je binnen komt. Het ruikt lekker, gezellig. “Op veel plaatsen is de trend satellietkeukens. Maar wij zijn nog zelfstandig hier. Wij koken elke dag twee keer vers voor de mensen. Met kruiden voor de smaak van de Surinaamse bewoners. Hier hebben mensen ook wat te kiezen.“
Reisverslag Droombus 21 oktober – Verpleeghuis Gulden Huis, Den Haag
“Nou, jongens, zet ‘m op!” moedigt de manager dagbehandeling nog even aan voordat hij de bus verlaat. De roem van de Droombus is ons vooruitgesneld. En ze zetten ‘m op. Met passie. Voor koken bijvoorbeeld. “Het is toch geweldig als steeds meer mensen gezellig beneden komen eten.”
Reisverslag Droombus 21 oktober – Woonzorgcentrum Dekkersduin, Den Haag
Het zit in kleine dingen. “De kunst is rust te creëren als je het onwijs druk hebt. Als bewoners steeds maar moeten zeggen “Je hebt het druk hè?”, worden ze daar zo onrustig van. En dat wil je niet. Dat heeft te maken met normen en waarden. Je wilt dat het goed is. Voor patiënten en collega’s.
