Mijn werkgever vertelt mij wel in welke tijd ik welke activiteiten moet doen, maar is uiteindelijk niet diegene die de kaders aangeeft. De zorg moet minder geld gaan kosten. Dat geldt in het algemeen, niet alleen bij Thuiszorg Groningen. Alles wat ik doe, daar hangt een prijskaartje aan. Alle minuten kosten geld. Ben ik onderweg van en naar een cliënt: dan kost dit geld. Ga ik naar de huisarts voor een overleg: ook dat kost geld. Organiseren we scholing voor deskundigheidsbevordering: dan kost dit geld. Elk dubbeltje moet worden omgedraaid. Je wilt niet weten hoe vaak er tegen ons gezegd wordt: ‘Mooi plan, maar het kost geld!’

‘Mooi plan..?’ denk ik dan. Op vakantie gaan, dat is een mooi plan. Vanmiddag even wandelen in het bos, dat is een mooi plan. Dit is méér dan een mooi plan. Dit is zorgen voor kwaliteit van zorg, dit is simpelweg ons werk doen. Scholing is nodig, coachen en ondersteunen van collega’s is nodig. Dat is ‘zorgen’ dat we elke dag ons werk zo goed mogelijk kunnen doen, dat is zorgen dat onze cliënten de zorg en deskundigheid krijgen die ze nodig hebben. Dat er straks niet in de krant staat: ‘Thuiszorg slaat de plank weer mis..’, ‘Personeel niet deskundig meer’, ‘Cliënten ontevreden over kwaliteit van thuiszorg’.

De blog van Gerda (Nou… de zorg is wel een vak) ging me daarom ook aan het hart. De zorg is een vak… en het wordt ons afgepakt. Florence Nightingale heeft het op de kaart gezet: het vak ‘verpleging’. Gaan wij nu, zoveel jaren later, ons vak weer laten degraderen tot ‘dat kan iedereen wel’?

Wat nou..?

Vandaag had ik overigens zin om te mopperen.. zoals je ziet!

Wie is Edith?
Ik ben nieuwsgierig naar de vrouw die zo’n belangrijke taak op haar bordje krijgt en ik beland op het internet…

Edith Schippers, geboren in Utrecht op 25 augustus 1964, getrouwd met Sander. De betekenis van de naam Edith is: Strijdster voor het erfgoed. Dat komt mooi uit, ik denk dat ze voor een grote strijd komt te staan in haar nieuwe functie. Er zullen veel veranderingen plaatsvinden de komende jaren. Veel bezuinigen aan de ene kant en door de gedoogsteun van Geert Wilders allerlei beloften voor de ouderenzorg aan de andere kant.

Al neuzend vond ik een notitie van haar uit 2008, genaamd: ‘Dichtbij betere zorg’; een nieuwe visie op de gezondheidszorg. Hierin stelt ze de volgende vraag die ze ook beantwoordt: “Wat voor gezondheidszorg treffen we aan in Nederland, als we over pakweg 10 jaar uit een vliegtuig stappen?” Interessant om te lezen… Maar Edith, er zijn inmiddels al drie jaar voorbij, aan de slag dus!!

Ervaring?
Edith heeft ervaringen opgedaan in de zorg op het gebied van de cure; vooral gericht op genezing. Ik vermoed dat haar ervaring in de care, gericht op verpleging en verzorging, wel opgepoetst kan worden en daar kan de campagne ‘mijn tijd voor de zorg’ goed bij helpen!

Maak kennis met ons…
Edith, ik nodig je van harte uit om eens met ons, de BZ’ers te praten en bij ons langs te komen. Wij bieden je een reëel beeld van de praktijk van alledag, en die is anders dan de misstanden die de media vaak oprakelen.

Wij mensen van de praktijk hebben, denk ik, goede ideeën. Zo zijn er bijvoorbeeld extra handen nodig, maar klakkeloos 12.000 extra verzorgenden is niet wat de zorg nodig heeft. We gaan graag met je in gesprek!

Volgens het CBS draagt 1 op de 10 Nederlanders de zorg voor hulpbehoevende familieleden. Per week zijn ongeveer 400.000 Noord-Hollanders gemiddeld drie tot twintig uur per week kwijt aan extra begeleiding voor familie, vrienden of buren. Sinds 2002 is het percentage mantelzorgers met 40 procent gestegen. Een belangrijke veroorzaker is de AWBZ! Hierin is vorig jaar al 1 miljard bezuinigd. Dit betekent minder zorg en minder ondersteunende begeleiding. Een andere reden is de toename van het aantal dementerenden. Hierin zien we een enorme toename van jong en oud. 1 op de 8 mensen heeft hier al mee te maken!

Ik maak me hier oprecht ongerust over. Wanneer we deze cijfers zien, in de wetenschap dat er nog meer gesneden moet gaan worden in de zorg, hebben we in de nabije toekomst al te maken met veel meer overbelaste en zieke mantelzorgers. Voor werkgevers betekent dit veel meer ziekte en verzuim. Voor de zorg betekent dit enorme kosten. Uiteindelijk zal het ons land veel meer gaan kosten dan men met de bezuinigingen voor ogen heeft! De juiste voorwaarden creëren zal dit negatieve toekomstperspectief voor de zorg een totaal ander beeld geven. Nu maar hopen dat er iets mee gedaan wordt!

Wat is dit jammer…
Hebben bewoners echt geen geld voor een eigen bijdrage of hebben we hen de afgelopen jaren zo verwend? Is het zo dat deze generatie mensen het niet gewend is om dingen te doen waar je geld voor moet betalen?

Intensievere controles
De afgelopen periode is er al veel geschreven en gesproken over eigen bijdrages in verpleeg- en verzorgingshuizen. Vanaf 1 september 2010 gaan de Nederlandse Zorgautoriteit en de zorgkantoren intensief na of zorginstellingen onterecht diensten in rekening brengen.

Ook in onze organisatie is dit regelmatig het onderwerp van gesprek. Er worden vragen gesteld over leveringsvoorwaarden. Doen wij alles wat moet? Leveren we wc papier? Betalen wij de pedicure voor bewoners met suikerziekte? Wat houdt een eigen bijdrage in op de afdeling voor mensen met dementie? Is deze eigen bijdrage verplicht of vrijwillig? De brochure: ‘daar heeft u recht op in een AWBZ instelling‘ wordt dan ook veel gelezen.

Luxe
‘Luxe’ aanvullende diensten mogen wél in rekening worden gebracht. Dat brengt mij op de vraag: ‘Wat is luxe?’ Een uitstapje naar het theater of een wijnproeverij? Een uitgebreide high tea? Of gewoon handwerken en meer bewegen voor ouderen?

Sinds wij een eigen bijdrage vragen zie ik dat er mensen afhaken. Dit werkt eenzaamheid in de hand … Wat kunnen we hieraan doen?

Ik wil graag dingen van haar overnemen, maar als ze dat in de gaten heeft, gaat ze meteen over tot het volgende ‘dat ze niet meer kan’. Vooral de ochtenden zijn daardoor zwaar. Op gang komen. Het ritme van de dag pakken. Ik merk dat ze wat later op de dag veel beter te benaderen is. Dan heeft ze wat meer rust en kun je haar aanraken zonder dat ze je meteen vastpakt en niet meer loslaat.

Ze vertelt me dat ze het zo fijn vindt als ik tijd voor haar neem. Als we samen over vroeger kunnen praten. Ik ben blij dat ik die tijd af en toe kan bieden. Ook voor mijn eigen gevoel en beeld van haar. Zien dat ze niet alleen lastig is, maar ook fijne momenten beleeft. Voor veel collega’s in de zorg is het een stuk moeilijker om die tijd te nemen. Als er iets even niet lukt, roept er weer een ander die hulp nodig heeft. Ik hoop dat er ruimte blijft als ons nieuwe kabinet straks de volgende bezuinigingen gaat afkondigen. Je kunt niet alles functioneel bekijken. Ieder mens heeft zijn ritme en dingen werken nu eenmaal beter als je rekening kunt houden met het ritme van de ander. Je moet de juiste momenten kunnen benutten, dat is voor iedereen prettiger.

Meneer is aan het strijden om te leven… voor zijn vrouw… voor hemzelf. Hij is de strijd aan het verliezen, langzaamaan. Nee, dat ligt niet aan zijn wilskracht, die is groot. Zo groot.. dat we nog niet durven te praten over ‘andere tijden’. Deze kracht overheerst nog de realiteit. Wachten moeten we… tot meneer eraan toe is om te praten over een ander soort moed. Een andere strijd. Om los te laten.

Meneer vertelde me vandaag dat hij weer met de taxi gaat. De vergoeding was toch rond gekomen. Hoe…? Misschien de mazen in de regelgeving.. een begripvol persoon aan de telefoon? Ik weet het niet. Maar dit was de eerste keer dat ik met een glimlach bij hem wegging. Ik zag hem in mijn gedachten rustig in de taxi stappen, zijn vermagerd hoofd tegen de hoofdsteun leggen en zijn ogen dichtdoen.

Als de ene helft van mijn personeel op vakantie is, werkt de andere helft namelijk gewoon door. Een goede planning en strakke protocollen moeten de kwaliteit van zorg dan waarborgen. Jawel, ook in de warmste maanden van het jaar is dat cruciaal. Want juist dan loert het gevaar van een diarreegolf. Of van een griepepidemie. Waakzaamheid blijft geboden, evenals goede zorg in de vorm van extra drinken en extra aandacht. SUPER!

En toch heeft deze periode van hoge werkdruk ook zo zijn charmes, bijvoorbeeld op het gebied van saamhorigheid. Dankzij de grote betrokkenheid van mijn personeel en van de familieleden van onze bewoners komen we er altijd goed doorheen. Iedereen werkt mee. Ook de verbouwing van de aanleunwoningen gaat gestaag door. Dit jaar zorgen de bezuinigingen voor een extra uitdaging, want we kunnen geen uitzendkrachten inzetten. Niemand klaagt en het ziekteverzuim blijft laag rond de 4%! Als leidinggevende kun je alleen maar trots zijn op zulke fijne collega’s.

Florence, de organisatie waartoe Jonker Frans behoort, is in de tussentijd bezig haar strategie te herijken. Ze wil zich onderscheiden door het ‘SUPER-gedrag’ van alle (on)betaalde krachten. Waar dat SUPER precies voor staat?

S = Samen met
U = Uitnodigend
P = Professioneel
E = Effectief
R = Respect

De komende maanden geven we in de prakijk samen vorm en inhoud aan deze nieuwe waarden. En ik kan u nu al vertellen: Jonker Frans is er klaar voor!

“Wie bezuinigt op zorg,  is sociaal gehandicapt” (Loesje)
Ik hoor graag jullie reactie!

Maak werken in de zorg aantrekkelijker! Het tekort in alle lagen van de gezondheidszorg neemt zeer snel toe.

Zorgen voor
Nu de politiek niet mee lijkt te willen werken, moeten we kijken naar de huidige medewerkers. Zij zijn en blijven hard nodig. Nog meer vertrekkende mensen zou een ramp zijn! Zonder een stabiele werkvloer, ligt er chaos op de loer en dat is het laatste wat ik wil. Ik heb niet voor niets voor dit vak gekozen. Ik wil gewoon zorgen voor onze medemens! Jammer dat in een democratisch land, hier politiek gezien geen gehoor aan wordt gegeven

Als je het mij vraagt?
Hoe houden we deze medewerkers nou gemotiveerd? Geld is er niet. Door het vak aantrekkelijker te maken? Maar hoe dan? Als ik naar mezelf kijk dan denk ik dat aandacht het sleutelwoord is. Aandacht voor de mens, aandacht voor de situatie. Luisteren naar elkaar en samen zoeken naar de beste oplossingen. Zo werken we met elkaar aan een prettig werkklimaat.

Maar er is zo weinig tijd om te overleggen, ik weet het…

Salarisverhoging of regelmatige werktijden willen we allemaal wel, maar die zullen er niet snel komen.

De werkgevers?
Werkgevers hebben hier ook een belangrijke rol in. Blijf luisteren naar je medewerkers, neem ze serieus en zorg ervoor dat zij hun werk op een goede manier kunnen doen.

Het vraagt aandacht, tijd en geld, maar we moeten er met zijn allen voor zorgen, dat de kwaliteit in de zorg gewaarborgd blijft. De mensen die we nu hebben, moeten we houden.

Het huidige personeel is je visite kaartje voor nu, maar ook voor de TOEKOMST!!

En wat vindt u?
Bent u werkzaam in de zorg? Bent u een manager? Wat doet u om het werken in de zorg leuk te houden? Of heeft u als niet medewerker in de zorg goede suggesties? Ik ben erg benieuwd want we kunnen van elkaar leren. Ik hoop op veel reacties! Alvast bedankt.

‘Fysiotherapie wordt verkort en huisartsenbezoek zal een eigen bijdrage kennen’

Minister Ab Klink kondigde drastische maatregelen aan om de begroting op orde te krijgen. Ouderen en chronisch zieken zijn weer de dupe, is wat je alom hoort in de samenleving. Toch vraag ik mezelf af of deze kritiek wel helemaal correct is?

Als locatiemanager weet ik als geen ander hoeveel rollators en andere hulpmiddelen in onze verpleegkundige magazijnen staan te roesten. Om ruimte te maken, verzamelen we ze twee keer per jaar en schenken ze aan organisaties die de hulpmiddelen vervolgens versturen naar derdewereldlanden. Overleden bewoners hebben soms zelfs twee rollators of rolstoelen als nalatenschap, die zijn betaald vanuit gemeenschapsgelden. De zorgverzekeraar of de gemeente wil deze spullen niet terug. Ophalen, is namelijk te duur (???). En zo leven we met z’n allen – ook in de zorg – in een wegwerpmaatschappij.

Wat is er mis mee om deze apparatuur te checken en te hergebruiken? Schieten we niet een beetje door, terwijl we in de hedendaagse samenleving altijd pleiten voor duurzaamheid en recycling? Wie neemt hiervoor de verantwoordelijkheid? Dat zou pas een bezuiniging zijn. De overheid moet zorginstellingen met ludieke initiatieven belonen. Als ze innovatie en creativiteit stimuleert, is de maatschappij een stuk goedkoper uit! Doet u ook mee?

Maar wat vriend Klink er nu weer van maakt. Voor het eerst ben ik echt sprakeloos. Als het aan hem ligt, verdwijnen hulpmiddelen zoals rollators, krukken en looprekken uit het basispakket. Voor fysiotherapie en oefentherapie worden nog slechts negen behandelingen vergoed. Logopedie, ergotherapie en dieetadvisering kost tien euro eigen risico. Voor paramedische zorg moeten mensen ook zelf gaan betalen.

Ik wilde deze week een gezellig stuk schrijven… Maar nu komt ‘ie hier mee. Zijn verweer is dat hij het volgend kabinet niet wil opzadelen met de grote problemen in de zorg. Wat een onzin. Volgens mij kan hij het niet zo goed hebben dat hij nu geen dikke vinger meer in de pap heeft.

Nederland is het niet met hem eens en op het nippertje probeert hij nog wat bezuinigingen er doorheen te drukken. Niet te geloven!! Het nieuwe kabinet? Dat onderhandelen duurt en duurt. Nederland heeft gestemd, maar de uitslag bevalt niet alle partijen. Dus?? Mogen we in ieder geval nog een beetje de illusie hebben dat we ook maar enige invloed hebben op onze toekomst?

Juist de gezondheidszorg is een onderwerp van discussie voor de verschillende partijen. Lijkt mij dus dat hier JUIST geen beslissingen over gemaakt moeten worden. Simpelweg omdat men het hier niet over eens is en ook niet zal worden, op de korte termijn. Het is momenteel net een kleuterklasje. Pietje wil niet naast Jantje zitten. Liesje vindt Truusje stom. Pffff!! Maak nog maar even geen beslissingen. Zorg eerst maar eens dat men normaal door één deur kan. En laat de ouderen, die het land hebben opgebouwd nog maar even genieten van hun welverdiende oude dag. Voor zover er iets te genieten valt. En vraag aan Klink of hij ondertussen even met de pet rond wil gaan. Als hij dan toch iets wil doen, mag hij beginnen bij het wachtgeld. Wij in de zorg wachten namelijk ook al heel lang, heeeeeeeel lang op antwoorden en oplossingen..

Ik denk dat het kan
Dit houdt in dat de bureaucratie rondom het toewijzen van de zorg en het toezicht en de controle daarop behoorlijk vermindert. Ik ben ervan overtuigd dat dit een enorme kwaliteitsinjectie met zich meebrengt! Op deze manier is het voor patiënten een stuk prettiger en overzichtelijker. Mensen willen hun eigen manier van leven zo lang mogelijk voortzetten, ook als ze echt zorg nodig hebben. Vandaag de dag zien veel mensen af van zorg, vanwege het vele geregel en de papierenrompslomp erom heen. Het gaat dan over veel teveel schijven.

Als een patiënt een zorgbudget krijgt toegewezen, kan een organisatie worden ingehuurd die de zorg op maat levert. Men kan de hulp krijgen (inhuren) die nodig is. Vandaag de dag krijgen patiënten namelijk vaak niet die zorg die ze nodig hebben. Het is zeker een efficiëntere manier!

Uiteraard moeten de mensen het wel zelf kunnen regelen; voor de mensen die dit niet lukt, zal er een andere oplossing moeten komen. En daar ben ik dan ook erg benieuwd naar…

Er moet snel iets gebeuren
Een ding is zeker: er moet snel iets gebeuren aan de bureaucratie in de zorg! Daar ben ik het mee eens. Een belangrijk onderwerp, waar de nieuwe regering straks zeker mee kan scoren! Ik hoor graag jouw mening.

De gemeente Den Haag heeft besloten specifieke dagverzorgingen, die ook veel Wmo-klanten uit de hele stad bedienen, niet meer te subsidiëren. Alle inspanningen om deze kwetsbare doelgroepen op te sporen ten spijt. Interculturalisatie is normalisatie. Of toch niet?

Ouderen die hun AWBZ-indicatie zijn kwijtgeraakt, zijn de klos. Dat waren ze al, maar nu dus extra. Want ook het bezoek aan Jonker Frans, waar ze anderen ontmoeten en meeliften in het kader van de Wmo en het armoedebeleid, kost ze nu geld. Halverwege het jaar maakt de gemeente bekend dat bij de toekenning van subsidies een berekening is gemaakt per stadsdeel. Daarbij is gekeken naar het aantal 75-plussers in die wijk.

Zorg- en welzijnsorganisaties moeten voortaan samenwerken in de wijk. “Da’s toch mooi”, hoor ik u zeggen. Nee, dat is niet mooi. Migrantenouderen gaan namelijk niet (snel) naar een wijk- en dienstencentrum! Welzijn en welbevinden halen zij uit andere dimensies. Geen bingo of een spelletje Rummikub, maar spirituele activiteiten als yoga, tai-chi en samen koken. Bovendien is bekend dat mensen uit deze groep ouderen vanwege de migratiegeschiedenis vroeg oud zijn, waardoor ze eerder hulp nodig hebben. Tropenjaren tellen tenslotte dubbel.

Die grens van 75 jaar is dus ongepast en schiet bovendien haar doel voorbij. Organisaties die gespecialiseerd zijn in het bedienen van ‘nieuwe Nederlanders’ kunnen de dagvoorzieningen niet meer ophoesten. De overheid treedt terug en de burger is weer de klos.

Ook voor een uitgebreide douchebeurt of een uurtje zwemmen moeten de bewoners in de buidel tasten. Douchen kost 21 euro en voor zwemmen moeten ze 42 euro op tafel leggen.Volgens de directeur heeft ZINN zelf geen geld voor deze extraatjes, zoals ze het noemt. De extra’s worden verzorgd door de medewerkers van ZINN, die daarvoor extra uren kunnen declareren. Koopmans vindt niet dat de maatregel te ver gaat en ten koste gaat van minder bedeelde bewoners. „Sommige mensen gaan toch ook vaker op vakantie dan anderen?“

Het Dagblad van het Noorden brengt het iets genuanceerder…
08-06-2010 Frisse neus is duur bij ZINN

GRONINGEN -Vijftien euro voor een wandelingetje. Eenentwintig euro voor een douchebeurt… Bewoners van de verzorgingshuizen van ZINN in Groningen, Hoogezand en Haren moeten flink betalen voor extra’s die het leven leuker maken.

Directeur Wil Koopmans vindt niet dat ze iets verkeerd doet.”Iedereen kan bij ons rekenen op basiszorg. Hoeveel dat is, hangt af van de situatie. Maar wij zijn een vangnet, geen hangmat. We willen alle cliënten het beste geven. Maar de overheid is niet overal verantwoordelijk voor en we hebben het geld niet. Ik wil daar eerlijk in zijn. Het vervelende is, dat de politiek dat niet vertelt. Die laat het aan ons over om aan de poort te zeggen wat onze beperkingen zijn.”

Ik heb even geen mening, laat die van jou hier horen!

CDA, PvdA, GroenLinks, D66 en SGP willen buiten de instelling verleende AWBZ-zorg overhevelen naar de Wmo. Nou, daar zijn we mooi klaar mee (vergeef me mijn cynisme). Dagverzorging en thuiszorg zijn in mijn ogen broodnodige zorg waar chronisch zieken niet zonder kunnen. Ze hebben er recht op! Er is voor betaald! Het probleem is dat Wmo-budgetten bij gemeenten zitten. Is het geld op, dan stopt de zorgverlening.

Dat is natuurlijk een slechte zaak. Aan de ene kant wil de overheid zoveel mogelijk ouderen zo lang mogelijk zelfstandig thuis laten wonen; dat is tenslotte goedkoper. Aan de andere kant brengt diezelfde overheid ze in de gevarenzone. Door de Pakketmaatregelen die in 2010 zijn ingegaan, raakte 45% van onze dagverzorgingscliënten haar indicaties kwijt. Mensen hadden hun maaltijd, hun vaste dagritme, hun ‘loopje’ naar het zorgcentrum, hun praatje. Ze maakten deel uit van de samenleving. Tegelijkertijd waren ze onder controle van begeleiders die schakelden met huisartsen als het fout dreigde te gaan. Ze liepen de deur niet plat bij huisarts en ziekenhuis.

En nóg belangrijker: Deze ouderen waren gelukkig!

Hoe is het toch mogelijk dat de politiek in verkiezingsprogramma’s de preventie schrapt? Zorginstellingen hebben mensen in dienst die ze niet zomaar kunnen ontslaan nu zoveel cliënten ineens niet meer mogen komen. Maar géén inkomsten betekent géén personeel! U raadt het al: toch ontslaan dus. En dat kost ook een hoop geld, zodat de zorg weer duurder wordt. Maar och, dan zoeken we gewoon weer een nieuw kind van de rekening.

Het woord ‘bezuinigen’ staat centraal in alle partijprogramma’s. Daar komen we niet onderuit. Niemand niet, geen enkele partij. Dus ook ik stem VÓÓR bezuinigingen, hoe dan ook. Elke partij heeft haar ideeën waar minder geld aan uitgegeven kan worden…

Ook in de zorg zal gesneden worden. Het wordt wel mooi ‘verpakt’, want er wordt extra geld door diverse partijen beloofd voor de gezondheidszorg op diverse terreinen. Dit zijn de ‘plusjes’ in de begroting. Tegelijkertijd zijn er ook ‘minnetjes’ in de begrotingen… en in het totaal komen de meesten dan toch uit op een dikke MIN. En dat terwijl het aantal ouderen alleen maar groter wordt. Waar zullen wij, zorgverleners, dat straks merken? En onze cliënten? Ik vind het spannend en het houd me dan ook erg bezig.

Daarom vind ik het ook zo leuk dat ik door Metro gevraagd ben voor het ‘lezerspanel’. Hier ben ik de laatste weken elke week te vinden. Ik geef mijn visie op het interview dat gehouden wordt met de lijsttrekker, de persoon of het partijprogramma. Zo raak ik nóg meer betrokken bij de verkiezingen en volg ik nóg intensiever alle praat- en tvprogramma’s Want misschien lijkt de politiek soms ver weg van ons te staan… het gaat wel over ons!

Donderdag 20 mei, Metro, interview Job Cohen:
Froukje Bijlsma, 26 JAAR, WIJKVERPLEEGKUNDIGE.
POLITIEKE VOORKEUR: CDA/CHRISTENUNIE
“Die extra 10 miljard: ik denk dat het
de geloofwaardigheid van Cohen een
beetje heeft aangetast. Ik was erg
nieuwsgierig toen Cohen naar voren
trad als lijsttrekker. Dat is er nu een
beetje vanaf. Het motto: mensen bij
elkaar houden! Een waardevolle
doelstelling vind ik, omdat we nu
eenmaal een samenleving zijn.
Alleen: hoe wil Cohen dit dan?”

Welke uitstraling zal de politiek straks krijgen… eentje van mededogen of van hardheid? Van geld of van menselijkheid? Van hoop of van angst? Ik ben nieuwsgierig naar politiek Nederland na 9 juni.

“Personeel wil weg uit de zorg! Er dreigt een enorme leegloop door te weinig geld en de te hoge werkdruk. Zorgverleners denken serieus na over een baan buiten de zorgsector.”

Ambassadeurs
Ik maak me zorgen. Wanneer een groot gedeelte van de zorgmedewerkers zich terugtrekt, waar zijn we dan over 10 jaar? Er wordt namelijk nu al een tekort verwacht van 400.000 zorgverleners. Ik denk dat juist de mensen die nu in de zorg werken niet weg moeten lopen, maar zich juist in kunnen zetten om nieuw personeel aan te trekken en te begeleiden. De huidige medewerkers, met hart voor de sector, behouden hiermee de kwaliteit in de sector. En we krijgen nieuwe professionals, met affiniteit voor de zorg.

Ontevredenheid
Maar de werkdruk neemt toe en er zijn veel medewerkers ontevreden. Er is nu al een tekort aan werknemers. Ook binnen onze organisatie; dit komt onder meer door overheidsbezuinigingen. Ik voel onrust bij collega’s, maar ook bij cliënten die zich afvragen hoe een en ander zich in de toekomst zal ontwikkelen.

Duurder, gekwalificeerd personeel moet ruimte maken voor goedkopere medewerkers. Het grote gevaar dat hierin schuilt,is dat er in de toekomst personeel wordt ingezet, zonder echte affiniteit met de zorg. Goedkoop wordt duurkoop. Ik hoef niet uit te leggen waarom lijkt me!!

Deze ontwikkelingen hebben zeker geen positieve invloed op de tevredenheid van de medewerkers, maar ook niet op de potentiële werknemers in de zorg. Als we deze weg vervolgen en niet snel ingrijpen,wordt het er in de toekomst zeker niet leuker op om in de zorg te werken! En dat toch zeker het laatste wat we willen?

efficiënt [bijvoeglijk naamwoord]• met zo weinig mogelijk geld of tijd en zoveel mogelijk resultaat

 Waarom zo cynisch?
Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ) dekt medische kosten die niet onder de zorgverzekering vallen. Iedereen die in Nederland woont of werkt, is verzekerd voor de AWBZ. Men betaalt de eigen bijdrage voor zorg met verblijf vanaf de datum waarop hij of zij in een instelling wordt opgenomen. Een zorgzwaartepakket (ZZP) is een manier om aan te geven welke zorg iemand krijgt die niet langer zelfstandig kan wonen. Hierin staat het aantal uren zorg die iemand gemiddeld nodig heeft. De tijd die nodig is om te overleggen met bijvoorbeeld familie zit hier ook in.

En in de praktijk?
Een ieder die mijn blog leest, weet dat het in de praktijk bijna niet te doen is om de zorg te leveren waar men recht op heeft. Om het zorgzwaartepakket passend te houden, is tijd nodig. Om formulieren in te vullen. Om te melden dat een persoon bijvoorbeeld een beroerte heeft gehad en dus meer begeleiding nodig heeft. Wanneer iemand terminaal is, heeft die persoon meer zorg nodig. Maar die tijd is er niet. Aan elke verandering gaat nogal wat papierwerk vooraf. Te weinig handen aan het bed en de zorg holt achteruit. “Efficiënt werken”. Ik wist niet of ik moest lachen of huilen.

Er moet bezuinigd worden. Maar blijf toch van de zorg af. Kijk hoe het anders kan, maar nóg meer inleveren, terwijl de zorg wankelt, vind ik schandalig. Heeft de zorg genoeg ingeleverd? Vindt u dat er op gebied van defensie, politie of bijvoorbeeld ontwikkelingssamenwerking mag worden bezuinigd? Of ziet u het anders? De politiek zal harde keuzes moeten maken, maar wij hebben daar invloed op. Dus stem!

De mening van de bezoekers van onze website over effeciëntie leest u  hier.

“Maar is dat wel zo? Hebben we hier te maken met oprechte aandacht van de politiek?”

Hoe meer ik daarover nadenk, hoe meer ik de indruk krijg dat het te maken heeft met ‘zieltjeswinnerij’ in aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen van 9 juni aanstaande.

Wat zijn we de afgelopen vier jaar nu echt opgeschoten in de zorg? Hoeveel oprechte aandacht kregen we van u in het veld? Terugkijkend, kan ik alleen maar concluderen dat we vaak het ‘kind van de rekening’ waren en vooral veel moesten bezuinigen.

We hebben steeds minder handen aan het bed door de invoering van de ZZP, de Wmo, Pakketmaatregelen en andere regelgeving. Aanbesteding van huishoudelijke verzorging leidde ertoe dat organisaties in grote problemen terechtkwamen. Ontslagen van medewerkers, fusies en kwaliteitsverlies, omdat we zo goedkoop mogelijk zorg moeten leveren.

“Hebben onze cliënten nu wel het gevoel dat er voor hun belangen is opgekomen?”

In tijden van krapte moet iemand de rekening betalen. Logisch. Alleen buitelen wijzigingen van regelgeving en financiering nu over elkaar heen in een tempo dat nauwelijks is bij te houden. Kunnen we ons werk nog naar behoren doen terwijl we weten dat ouderen en chronisch zieken de klos zijn? Zorginstellingen moeten de ‘eindjes’ aan elkaar vastknopen, maar hoelang lukt dat nog?

Het water staat ons tot aan de lippen. Help ons!

Liefs,

De zorgsector

“Maar is dat wel zo? Hebben we hier te maken met oprechte aandacht van de politiek?”

Hoe meer ik daarover nadenk, hoe meer ik de indruk krijg dat het te maken heeft met ‘zieltjeswinnerij’ in aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen van 9 juni aanstaande.

Wat zijn we de afgelopen vier jaar nu echt opgeschoten in de zorg? Hoeveel oprechte aandacht kregen we van u in het veld? Terugkijkend, kan ik alleen maar concluderen dat we vaak het ‘kind van de rekening’ waren en vooral veel moesten bezuinigen.

We hebben steeds minder handen aan het bed door de invoering van de ZZP, de WMO, Pakketmaatregelen en andere bureaucratische regelgeving. Aanbesteding van huishoudelijke verzorging leidde ertoe dat organisaties in grote problemen terechtkwamen. Ontslagen van medewerkers, fusies en kwaliteitsverlies, omdat we zo goedkoop mogelijk zorg moeten leveren.

“Hebben onze cliënten nu wel het gevoel dat er voor hun belangen is opgekomen?”

In tijden van krapte moet iemand de rekening betalen. Logisch. Alleen buitelen wijzigingen van regelgeving en financiering nu over elkaar heen in een tempo dat nauwelijks is bij te houden. Kunnen we ons werk nog naar behoren doen terwijl we weten dat ouderen en chronisch zieken de klos zijn? Zorginstellingen moeten de ‘eindjes’ aan elkaar vastknopen, maar hoelang lukt dat nog?

Het water staat ons tot aan de lippen. Help ons!

Liefs,

De zorgsector

Werkgevers zien een verhoging niet zitten, omdat er gewoonweg geen geld is! Maar werknemers zijn het zat en hebben het gevoel dat ze al loyaal genoeg zijn naar hun werkgever. En ik snap de werkgevers ook wel; op veel plaatsen in het land zie ik dat thuiszorgorganisaties het moeilijk hebben en er geld bij moet. Op de meeste plaatsen neemt de zorgvraag namelijk toe, maar de budgetten niet!

Maar …
De uiteindelijke druk is te voelen bij de werknemers, waar ik er één van ben. Onder soms zware omstandigheden moeten wij de boel draaiende houden en ervoor zorgen dat de zorg toch gegarandeerd blijft. Kwaliteit blijven bieden met minder middelen, hoe doe je dat dan? Naast de druk op ons medewerkers is de cliënt hier uiteindelijk de dupe van.

En…
Zolang er geen akkoord is bereikt over een nieuwe CAO, gaat iedere werknemer in de thuiszorg er zelfs gemiddeld 1 procent op achteruit, door de inflatie.

En wij zouden niet kunnen staken, omdat wij geven om de mensen en werken met ons hart! En de zorg moet gegarandeerd blijven, is de redenering van de FNV.

Maar moeten wij thuiszorgmedewerkers, die inderdaad geven om onze cliënten en werken met ons hart, alles maar accepteren? Omdat we toevallig werkzaam zijn in dit vak?

Dan kijk ik toch even naar de medewerkers in de reinigingsdienst die onlangs gestaakt hebben. Die mensen werken toch ook met hun hart? Zij bieden toch ook service waar de burger niet zonder kan? Dit zag je wel aan de metershoge vuilnisbelten in grote steden als Amsterdam. Maar zij staken toch ook?

Als we iets willen bereiken in de CAO onderhandelingen, moeten we iets willen doorbreken! En uiteindelijk komt het de cliënt zeker ten goede! De tijd zal het leren!

Door de nieuwe financiering, gekoppeld aan de ZorgZwaartePakketten wist ik al dat 2010 geen vetpot zou worden. Maar dat dit nu al aan het begin van het jaar zichtbaar werd, daar schrok ik echt van. Avonden heb ik op de cijfers zitten blokken… Hebben we gekke dingen gedaan? Nee, echt niet!! Er zijn twee redenen voor deze kostenoverschrijdingen…

Ziektevervanging
Veel geld vliegt uit onze handen aan vervanging van ziekte. We hebben een flink aantal langdurige zieken, die vervangen moeten worden. En wanneer deze ziektes verband zouden houden met werk of er is veel kortdurend verzuim, dan kun je door te praten met de medewerkers heel wat bereiken. Maar als mensen ziektes hebben die niets met het werk zelf te maken hebben zoals een auto-ongeval, een hartoperatie, chemo behandelingen? Wat kun je dan?

ZZP gaat uit van gemiddelden
Ook kwam ik er achter dat er in de winkel, het restaurant en de receptie meer uren ingezet worden, dan dat er volgens de ZZP berekeningen beschikbaar zijn. En dat terwijl we hier weinig tot geen andere voorzieningen in de buurt hebben en de charme van ons pand ook zit in de verschillende organisaties die hier mede huurder zijn.

Maar nu, wat moet ik nu? Want het tekort moet uiteraard ingehaald worden…. Ik kan met alle medewerkers om de tafel gaan zitten op zoek naar ruimte en het maken van (pijnlijke) keuzes. Of ik kan de service die we bieden aan bewoners of gasten beperken tot het minimale. Ik weet het even niet…

Of zal ik net als Griekenland hulp zoeken bij de EU? Of zijn er andere oplossingen? Ik hoor het graag! Lees hier meer over tijd in de zorg.

Zorg: last of waarde?
Ouderen- en thuiszorg… een waardevolle dienst in de samenleving, maar in het huishoudboekje van de overheid meestal weggezet als kostenpost, waar vast nog wel wat vanaf kan. Ambtelijke commissies hebben vier bezuinigingsscenario’s bedacht voor de AWBZ en de meeste politieke partijen zien de langdurige zorg ook als bezuinigingspost.
Wie bezuinigt het meest op de zorg (zowel ‘care’ als ‘cure’)? Dat zijn: D66, SGP, VVD, CDA en ChristenUnie. Vrijwel alle partijen denken te kunnen besparen door:

• wonen en zorg te scheiden;
• het CIZ af te schaffen of een andere rol te geven;
• zorgaanbieders slimmer of efficiënter te laten werken;
• bureaucratie te verminderen.

De kleinere partijen (GroenLinks, SGP, TON, PVV en SP) denken geld te kunnen besparen door een maximum te stellen aan de salarissen van managers en bestuurders. Volgens SGP en TON moet de beloning van ‘de handen aan het bed’ daarentegen omhoog.

Recent zijn de plannen van de politieke partijen doorgerekend door het Centraal Planbureau, ook met de consequenties voor de zorg.

Zorgmarkt
Over de heilzame effecten van marktwerking in de zorg is de politiek verdeeld. Kun je langdurige zorg als product zien, mag je er winst op maken, worden tijd en aandacht concurrentiemiddelen?
Nee, vinden SP, GroenLinks en PvdA.
Niet verder uitbouwen, vinden ChristenUnie en PVV.
Ja maar,…niet zonder overheidsregulering vinden CDA, D66 en SGP.
Ja, vindt de VVD, maar langdurige zorg niet helemaal privatiseren.
TON wil alleen marktwerking voor minder urgente en cosmetische zorg.

Ik heb onder collega’s een klein onderzoekje uitgevoerd. Ik heb reacties gevraagd op de stelling:

Stoppen met regelgeving en controle kan de verschraling in de zorg niet meer redden!

Ik hoor graag ook úw reactie….
Ps: Klik op de foto om te vergroten en de reacties van mijn collega’s echt te kunnen lezen.

Van iedere bewoner stellen wij een weekarrangement op waarin alle zorgvragen zijn ingevuld. Helaas zien wij nu vaak dat mensen meer zorg nodig hebben dan wij uit de ZZP’s kunnen bieden. De dilemma’s die voortkomen uit dit ZZP-systeem baren zorgverleners dan ook grote zorgen. Logisch, want zij wíllen gewoon zorg verlenen. Daarvoor zijn ze opgeleid.

Zorgverleners willen niet tegen hulpbehoevende mensen zeggen: “Nee mevrouw Jansen, uw zorgminuten zijn op!”. Ook mantelzorgers en huisartsen snappen niet altijd dat er nu wezenlijke veranderingen zijn in wat wij kunnen bieden. Zij beroepen zich daarbij op het ‘groene boekje’, met een uitleg die op zijn minst discutabel is. Wel begrijpelijk overigens, want als je de schema’s en tabellen uit het ‘groene boekje’ bekijkt, tonen die aan waarop mensen recht hebben in een zorgcentrum. Dat gaat soms heel ver. En ja, dan zit er dus wel eens een ‘gat’.

Hoe dan ook, er komt nogal wat bij kijken als je vandaag de dag WAARDE-VOLLE zorg wilt blijven verlenen. Dat vereist veel creativiteit van onze mensen. En dan kun je als management alleen maar zeggen: “Dankjewel. Wij zijn trots op jullie.”.

Woensdag 12 mei is de Dag van de Verpleging. Met de hulp van sponsors zullen wij dat op gepaste wijze vieren.

De gevolgen van de kredietcrisis worden in veel sectoren merkbaar als de verschillende bezuinigingsvoorstellen werkelijkheid worden. Ook voor de ouderen- en thuiszorg is door de overheid nagedacht over een  goedkoper zorgstelsel. Hierin zijn scenario’s uitgedacht die deels uitgaan van het huidige zorgstelsel en besparingen moeten opleveren van meerdere miljarden euro’s. De ambtenaren vinden bezuinigen op zorg zonder stelselwijziging geen optie.
De sector heeft al de nodige bezuinigingen over zich heen gehad in de afgelopen jaren. Dat heeft geleid tot een zwakkere financiële positie en een toenemende kloof tussen de zorgvraag en het beschikbare budget. Bij bezuinigingen wordt vaak verondersteld dat er veel te halen valt op overhead en dat zorg veel efficiënter kan; juist in de sector verpleging en verzorging is de overhead relatief laag.
De zorgaanbieders vinden een soberder zorg eigenlijk geen reële optie. In plaats daarvan zoeken zij nieuwe wegen voor een betaalbare toekomst van de ouderenzorg.

Waarom?
Bij ons in de straat is een aantal nieuwe huurwoningen gebouwd. Ze zijn allemaal tegelijkertijd opgeleverd; óók het grote huis op de hoek, dat bovendien een lift heeft. Ik dacht al, daar komt vast iemand met een handicap wonen. Maar het duurde lang voordat uiteindelijk ook dát huis bewoond was. Ik sprak onlangs met de bewoonster die met haar invalide dochtertje voorbij wandelde. Ik vroeg waarom het zo lang geduurd heeft voordat zij in hun nieuwe huis konden wonen. En daar zakt je broek bijna van af…

Het huis moest eerst van de woningbouwcorporatie origineel gebouwd worden. Mét een standaard badkamer en een standaard toilet op de begane grond. Toen het huis opgeleverd werd, moest het vervolgens via de WMO compleet verbouwd worden, om het geschikt te maken voor het invalide dochtertje. Mét geld van de gemeente én niet van de woningbouwcorporatie.

Waarom is het huis niet direct geschikt gemaakt? Is dat géén geldverspilling?

Een paar dagen later sprak ik iemand die net ontslagen was na drie maanden in het ziekenhuis te hebben gelegen vanwege hartproblemen. Al jaren liep ze bij veel specialisten en nu blijkt ze een allergie van de smaakversterker en vervormer E621 te hebben, de zogenaamde vé-tsin. Toen ik op internet ging zoeken, schrok ik van alle informatie die ik tegen kwam; dit kan iedereen overkomen!

Waarom stoppen we in Nederland niet per direct met alle slechte toevoegingen aan ons eten en drinken? Kunnen we dan niet veel gezonder leven en dus als vanzelf bezuinigen op medische kosten? (Wilt u meer lezen over de E621, klik dan: http://e621-msg.hyves.nl/)

Waarom, waarom, waarom wilde ik ook al weer met onze minister-president praten?  Juist………. hierom, daarom, laat maar komen!

Voorbeeld 1
Zoon van bewoonster kan niet accepteren dat zijn moeder op onze afdeling zit. Hij neemt haar veel uit handen, zij herkent hem en ze weet precies wat ze moet zeggen om te verbloemen dat ze dingen vergeet. Zoon komt de gezamenlijke huiskamer in en hoort een medebewoonster zeggen dat ze “tussen de gekken” zit. Hij gaat flink tekeer tegen de dementerende vrouw, want hij voelt het als een aanval op zijn moeder. Hij loopt boos weg. Ik spreek hem aan. Zoon begint over wat hem dwarszit. In het weekend zit zijn moeder soms op een verkeerde stoel. Dan lopen er “hulpjes” rond en die “weten niks”. Of er is niemand in de huiskamer. Zeker vijf minuten lang. Klopt, maar daaraan kunnen we dus écht niks doen! Ik heb aangegeven dat wanneer hij zich stoort aan dingen, hij dat moet melden. Op dát moment. Hij “gaat dat zeker doen”.

Voorbeeld 2
Dochter van een mevrouw geeft aan dat haar moeder naar het toilet moet. Op dat moment haal ik net een tillift voor een andere bewoonster. Moeder is een half uur daarvoor ook al naar het toilet geweest, dus ik spreek af met dochter om de andere bewoonster eerst uit bed te halen. Vervolgens word ik geroepen, omdat iemand onwel is geworden. Ik vertel dochter dat ik zo snel mogelijk bij haar moeder kom. Korte tijd daarna smijt ze de deur van het appartement van haar moeder dicht, loopt met haar in de rolstoel de huiskamer in en richt zich tot de gastvrouwen. “Mijn moeder mag niet naar de wc.” Ik hoor dat en spreek haar hierop aan. Ze vond het te lang duren en geeft aan een klacht over mij neer te leggen bij de leiding.

Ik hoor de voorstellen en ik maak me druk. Mijn tijd voor de zorg is vooral schaars. En dat lijkt alleen maar erger te worden.

Houten, de gemeente waar ik werk, is de beste WMO stad van Nederland! Kiezen voor eigen verantwoordelijkheid is hier de sleutel tot succes geweest. Burgers nemen verantwoordelijkheid: voor zichzelf, hun familie, vrienden, de buurt en de stad.

Ik denk dat deze lijn door te trekken is naar de ouderenzorg. Het is tijd om de (in)formele netwerken in te zetten: familie, vrienden, buren, kennissen, maatschappelijke instellingen en de vrijwilligersorganisaties moeten dan óók zorgen voor de ouderen. En natuurlijk, daar waar nodig, is er professionele zorg, maar het moet niet zo vanzelfsprekend zijn.

Vaak is het zo dat bij een verhuizing naar een verzorgingshuis, de bewoner en de familie achterover leunen; de professionals regelen het wel. En het is toch van de zotte dat ik het volgende lees in de nieuwe zorgplannen:
- 2 x per week een half uurtje buiten wandelen met meneer X;
- 1x per maand kledingkast opruimen voor mevrouw Y;
- om ten slotte 3 x per week boodschappen te halen voor mevrouw Z in het winkeltje.

Waar zijn we dan mee bezig?
Wanneer ouderen thuis wonen doen familie, vrienden of buren dit gewoon. En is dat na een verhuizing naar een verzorgingshuis anders? Hoef je dan ook niet meer te betalen voor je maaltijden? Je beddengoed wordt gewassen, begeleiding naar tandarts of dokter wordt geregeld.

Is het zorgen en ondersteunen van ouderen in verzorgingshuizen dan alleen nog de verantwoordelijkheid van de AWBZ of de zorgverzekeringswet?

Ik denk van niet. We móéten bezuinigen, er moeten keuzes gemaakt worden. Ik zou de politiek willen vragen om de juiste fundamentele keuzes te maken. Daarnaast wil ik hen nog wel wat meer tips geven… het CIZ opheffen, het wachtgeld voor politici afschaffen, kiezen voor 25 verzorgenden aan het bed i.p.v. het salaris van Paul de Leeuw te betalen, minder tv zenders, bezuinigen op defensie, minder geld aan het buitenland geven, stoppen met gouden handdrukken en bonussen in de bankwereld.

Dit zijn wat kreten, over onderwerpen waar ik misschien niet alles over weet. Maar wat de zorg betreft; mag ik eens komen praten, meneer de president?

Mevrouw M, waar ik om 07.30 uur mijn werk begin, zit nét de krant te lezen en ze uit haar onvrede over de voorstellen:

“Ze kleedden ons helemaal uit!!! De eigen bijdrage naar €775,-! Voor een doktersbezoek moet ik straks €5,- per keer gaan betalen. Mijn medicijnen worden steeds duurder en ik moet ze grotendeels nog zelf bekostigen ook! Nog even en dan heb ik straks geen recht meer op thuiszorg! Eigenlijk heb ik juist wat meer zorg en tijd nodig, maar deze vlieger gaat niet op, omdat ik in de categorie ‘lichte beperkingen’ val. Als dit wordt doorgezet, kan ik het straks niet meer betalen. En wat dan….?”

Ik heb écht te doen met mevrouw, je merkt dat het haar raakt en behoorlijk bezighoudt. Ik probeer haar gerust te stellen, geef aan dat het nog maar voorstellen zijn en dat de meningen binnen de politieke partijen flink verschillen.

Maar waar gaat het heen?
Ik houd mijn hart vast wanneer dit soort plannen wordt doorgetrokken. Mensen wachten met hun hulpvraag, wat weer kan leiden tot verwaarlozing en vereenzaming. Mevrouw M. is bijvoorbeeld iemand die langer wacht met naar de huisarts gaan, waardoor haar klachten verergeren en de consequentie kan zijn, dat er straks een duurdere behandeling noodzakelijk is! Zijn we op deze manier beter af? Heeft bezuinigen hier een voordeel?

Ik denk dat we met z’n allen moeten accepteren dat door de vergrijzing de zorg duurder wordt. Laat men hier geld voor beschikbaar stellen. Laten we de mensen de zorg geven die ze werkelijk nodig hebben. Ieder mens heeft toch recht op zorg? Ook mevrouw M…

Dit houdt mij bezig, maar wat me écht niet loslaat is het NIET samenwerken van de minister, zijn staatssecretarissen en de hele mikmak daarom heen.

Wat is voor mij samenwerking?
- Je vaart met elkaar de juiste koers
- Je houdt je vast aan de opgestelde visie van de organisatie
- Je handelt vanuit vakkennis, maar vooral ook met die goed ontwikkelde sociale vaardigheden. Met tact, empathie en sensitiviteit voorkom je een hoop irritatie en houd je rekening met de gevoelens van anderen
- En… je moet vooral ook willen en je niet laten leiden door andere agenda’s

En ons kabinet… was niet eensgezind om echt een vuist te kunnen maken. De discussie werd overstemd door politiek strategisch gedrag en gericht op partijbelangen. De gezamenlijke verantwoordelijkheid en het voortzetten van een gezamenlijke koers werd aan de kant gezet. De wil om samen te blijven werken ontbrak.

Voor de gelegenheid maak ik de vergelijking met ‘mijn’ wooncentrum. Ook hier is samenwerking de sleutel tot succes; een hoge kwaliteit van wonen, welzijn en zorg.

Een tijd geleden had één van de teams onderling problemen. Er werd niet meer naar elkaar geluisterd, niet meer met elkaar, maar alleen óver elkaar gesproken. Chagrijnige gezichten. Afspraken werden niet nagekomen. Er was absoluut geen sprake meer van samenwerking. En de bewoners dreigden hiervan de dupe te worden. Ziet u de vergelijking met ons kabinet?

Onder leiding van een coach ging het team om de tafel. En dit was heftig. Er werd gesproken, onderhandeld, gehuild en gelachen. Twee medewerkers wilden niets veranderen en kozen het hazenpad. De rest van het team vond het gemeenschappelijk belang terug en ging met plezier verder in hun werk.

Het lijkt heel gemakkelijk, maar niets is minder waar….Om in een periode van crisis te komen tot samenwerking moet er hard gewerkt worden. En de wil moet er zijn.

Want stel dat het team waar ik over schreef ‘gevallen’ was…..wat dan?

• Actualiteiten in de zorg in relatie tot het strategisch vastgoedplan;
• Vastgoed in de zorg;
• Wet- en regelgeving en rekenen.

Pfff… ik had dus rekening gehouden met een saaie dag…
Wat kan een mens bevooroordeeld zijn.

Op de dag zelf werd ik echter volledig meegesleurd in deze materie, niet alleen door het onderwerp, maar ook door de opzet van de dag. Het was interessant en heb dan ook veel geleerd.

Als alles loopt zoals gepland, verandert de financiering van het vastgoed per 2011 in de zorg. We krijgen dan een bedrag per productiedag (lees ligdag) waar we àlles mee moeten doen; zorg en diensten bieden én goed investeren in je gebouwen en apparatuur. Dit in plaats van een vast bedrag dat we nu krijgen voor vastgoed en een nacalculatie als we hier teveel aan hebben uitgegeven. Voor meer informatie klik hier.

Het deed me goed om te horen dat deze maatregelen niet alléén als bezuiniging getroffen worden, maar dat deze óók bedoeld is om de positie van de bewoners te versterken. Zorg- en woonvoorzieningen moeten namelijk aansluiten bij de behoeften van de mensen die er gebruik van maken. En zo leidt deze marktwerking tot klantgerichtheid.

Maar, naast deze positieve punten blijft het natuurlijk ook een bezuiniging. En hiermee loopt elke zorgorganisatie nóg meer ondernemingsrisico dan voorheen. Maar ik raak steeds meer gewend aan de rol van ondernemer.

Eerlijk is eerlijk, het onderwerp vastgoed behoort dus toch tot de taken van een manager en is dus wél interessant. Ik heb mijn oordeel dan ook bijgesteld: achteraf weliswaar, maar zéker niet te laat. Een manager is tenslotte ook maar een mens, toch?