Ik heb in ieder geval wel veel geleerd; het schrijven van blogs, deze voordragen en ik ben zelfs live op TV in debat gegaan. Een hele ervaring. Maar ik ben vooral trots. Trots om een ambassadeur te mogen zijn voor de zorg en te mogen laten zien wat er allemaal gebeurt. Fijne en mooie dingen, maar ook de dingen waar ik tegen aan loop als manager.

De toekomst
Wat brengt de toekomst voor de zorg? Stoppen de negatieve verhalen over slechte zorg en boventallige managers of moeten wij daar maar ‘gewoon’ aan wennen? Komt het hart weer terug in de zorg? Kun je als zorgverlener weer trots zijn op je werk? En komen ze er echt, die 12.000 extra werknemers? Wie zal het zeggen?

Één ding is zeker: de zorg zal er zeker heel anders uit zien. We moeten ons voorbereiden op een toekomst waarbij de ‘regie bij de bewoner’ ligt. Het klinkt simpel, maar de gevolgen zijn ingrijpend. Van een situatie waarin de bewoner de ontvanger is van zorg, gaan we naar een situatie waarin de bewoner écht klant is. Die soms niet spontaan aan kan geven wat zijn zorgbehoefte is, maar waarin de zorgverlener moet ‘ondernemen’ om in te spelen op die mogelijke behoeften. Dit betekent in gesprek gaan met cliënten om wensen te bepalen of te bevragen.

En mijn eigen toekomst?
Blijf ik altijd manager of komt het nog zover dat ik als zorgcoach aan de slag mag? Gaat die droom in vervulling? Als zorgcoach zou ik het contact willen begeleiden tussen verzorgenden en bewoners.

Wie zegt het me? Ik hoop in ieder geval dat ik en vele anderen met mij bewaard blijven voor de zorg! Hoe dan ook, want die mensen zijn nodig! Deze campagne stopt, maar ik verdwijn niet van het web; je kunt me blijven volgen op www.managerzorgvertelt, LinkedIn of Twitter!

Op dit moment volg ik een training ‘Bezield Leiderschap’ en weer word ik me bewust dat ieder mens zijn eigen leider, zijn eigen manager is. Volg jij je hart in je persoonlijk leven? Vaar jij je eigen koers?

Ben jij een manager op en van je werk? Werk je volgens de visie en missie van je organisatie? Of heb je er geen idee van en voer je ‘slechts’ orders van je leidinggevende uit? Wat merken bewoners of patiënten hiervan?

Wanneer écht iedereen vanuit de visie van de organisatie werkt……..hoeveel of juist hoe weinig leiders heb je dan nodig? Ik ben nieuwsgierig naar je mening of je visie hierop!

Op dit moment ben ik een boek aan het lezen over Mindful@work. Het is een manier om los te komen van belemmerende patronen bij jezelf en in het werk en hoe je jou persoonlijke waarden kunt (her)ontdekken en integreren in je werk. Het is echt mogelijk om een andere werkethiek in te voeren. Moeilijk? Nee, ik kan het je aanraden. Doen! Hier een voorbeeld…

Afgelopen week was het bij ons in het Wooncentrum keihard werken. We bestonden 10 jaar en dat werd gevierd! Naast het gewone werk hadden we een echte feestweek, met een koor, een diner en als slot een ontbijt met de hele wijk. Het is zo geweldig om bewoners gelukkig te maken dat je niet eens merkt dat je bijna de dubbele uren werkt.

Mindfulness op het werk is dus echt mogelijk. Door even te stoppen met vergaderen of met rennen over de gang, te ontspannen en om je heen te kijken zodat je ziet dat werken in de zorg ook gewoon leuk is. Wil je meer weten, kom dan maar eens praten, dan help ik je. Het maakt je leven er een stuk leuker op!

Ik weet het niet meer hoor. Wat een tegenstrijdige berichten hoor en lees je toch. In het najaar van 2009 zijn we gestart met deze campagne om een realistisch beeld van de zorg te laten zien. Omdat veel mensen niet weten wat er zich afspeelt. We willen laten zien dat werken in de zorg leuk, maar ook lastig is. En dat we met z’n allen voor een aantal grote uitdagingen en keuzes staan.

Hoe zit het nou?
De ouderen- en thuiszorg is een geliefd gespreksonderwerp. Tijdens de verkiezingen maar ook nu nog. Houdt u het nog allemaal bij? 12.000 extra verzorgenden en verpleegkundigen, 850 miljoen euro om de kwaliteit te verhogen en nu weer 10 miljoen om ouderenmishandeling tegen te gaan. Aan de andere kant hoort u over bezuinigingen; scheiden van wonen en zorg en het uitkleden van de AWBZ.

En dan de verhalen op radio en tv; misstanden, stagiaires die door hun ervaringen tijdens stages niet kiezen voor de ouderenzorg, arbeidsmarktproblematiek in de toekomst. Ook op internet staan de meest vreselijke verhalen. Trouwens…heeft u het al gelezen? De manifestatie van de ‘dwaze kinderen’? Elke eerste zaterdag van de maand hebben zij protestacties tegen de slechte ouderenzorg.

In gesprek gaan
Moeten we niet stoppen met roepen en de discussie echt gaan voeren? Om te zorgen dat de kwaliteit van de ouderen- en thuiszorg de komende jaren goed blijft? Niet op basis van aannames of incidenten, maar kijkend naar de realiteit waarin het draait om medewerkers en cliënten. Want, laten we eerlijk zijn, wij leveren toch niet alleen slechte zorg?

Praat mee!
De V&VN is de discussie aangegaan. Zij praat met kleine groepen medewerkers in de zorg. Wat heb je de afgelopen 10 jaar zien veranderen en hoe verwacht je dat het er in 2020 uitziet? Doe mee, meld je aan.

En ik?
Ik wil graag wat betekenen voor de zorg aan ouderen in Nederland, voor nu en in de toekomst! Maar waar moet ik beginnen??

Maar in mijn vestiging sprak ik met een 97-jarige vrouw. Ik bezocht haar omdat ik hoorde dat ze al een tijdje niet in orde is. Wat er precies aan scheelt, weet ik niet, maar ze is de laatste tijd erg verzwakt. Ze werd ook direct wakker toen ik naast haar bed ging zitten.

“Het is klaar Gerda, afgelopen. Ik ben moe en ga dood. De dokter vraagt steeds aan me of ik bang ben om dood te gaan. Maar weet je, ik hoef niet bang te zijn, ik word geholpen met doodgaan. Ik kan uit het diepste van mijn hart zeggen dat ik geloof in God en het na mijn dood heel goed zal hebben.”

Ik heb haar leren kennen als een heel optimistische vrouw, die heel mooi vertelt over haar leven, waarin ze veel heeft meegemaakt. Haar verhalen raakten mij altijd diep. En ook dit gesprek weer…

Openlijk praten over de dood, maar ook over haar gekke schoonzoon die haar altijd aan het lachen maakt en de kleinkinderen waar ze gek op is. En over haar wekelijkse kaartmiddag in het Grand Café. Nu zelfs het kaarten niet meer lukt, geeft ze de moed op. ‘Ik heb al zo veel moeten inleveren’ vertelt ze me.

Bij het afscheid pakte ze mijn hand en nam ook écht afscheid van me met lieve woorden en een zachte blik en kuste mijn hand. Op de gang voelde ik mijn ogen prikken en zuchtte een paar keer diep. Ik hoop haar toch nog een keer te mogen bezoeken.

Wat een prachtvrouw!

“De meisjes werken al zo hard en als ik dan ook nog eens zeg dat ik niet zo vroeg naar bed wil, dan maak ik het ze nog moeilijker”, vertelde iemand.

Een ander snapte dat volkomen: “Als je niets meer zelf kunt, ben je afhankelijk van de verpleging en die wil je ook niet tegen je hebben”.

Ik schrok hier enorm van. Zijn wij, medewerkers, ons voldoende bewust van ons gedrag? Doen we wat we horen te doen en zeggen, op ethisch vlak? Of willen we allemaal aardig gevonden worden door collega’s en leidinggevenden en zeggen we daarom maar niet alles wat we zien?

Misstanden
Wat doe jij als je ziet dat er iets gebeurt dat niet door de beugel kan? Dat een collega een bewoner slaat of voor ‘straf’ geen eten geeft? Wordt een van je collega’s gepest door zijn leidinggevende? Wat doe je dan? Spreek je collega’s of leidinggevenden er op aan, ondanks dat het voor jou consequenties kan hebben? Of ga je naar de directie of het bestuur of zelfs wel anoniem naar de pers? Of doe je gewoon niks…

En ook de vraag
De overheid wil het een en ander vastleggen in een regeling. Hebben wij zo’n regeling nodig in de zorg of is ethiek een veelbesproken onderwerp en voelen we ons allemaal verantwoordelijk voor onze acties? Ik hoor graag jullie reacties!

Afgelopen week had ik een discussie met een aantal werknemers van mijn wooncentrum. Ik vind dat mobieltjes uit moeten tijdens het werk. ‘Je bent toch altijd bereikbaar; de receptie kan mensen namelijk oppiepen’. Iemand zei: ‘Gerda, je moet met je tijd mee!’

En jij?
Doe jij het ook? Twitteren, Hyves, Facebook of LinkedIn? Heb je een Iphone, Blackberry of andere smartphone? En wat laat je dan van jezelf zien? Je privédingen of gebruik je het als uitlaatklep voor je werk? En op welke momenten? Hoe staat je organisatie er tegenover? Mag je gsm aan staan tijdens werk? En staat die dan op stil of trilfunctie? Stel je bent een bewoner aan het wassen en je hoort het welbekende pingeltje van een bericht of het begint te trillen in je zak? Kun jij je dan beheersen om niet te reageren?

Natuurlijk doe ik zelf ook mee aan al die dingen. Ik zit op Hyves, ik twitter af en toe en discussier mee op LinkedIn. Toch heb ik ook een beetje koudwatervrees. Ik las laatst een artikel over de twitterkliniek en de schrik sloeg me om het hart. Komt het zover dat de familie van een bewoner twittert ‘wij komen moeder om 14 uur halen, zorg je dat ze dan klaar staat?’ Of krabbelen artsen straks de uitslagen van onderzoeken naar patiënten op Hyves?

Ik weet het niet hoor… Maar kan ik er nog omheen? Wat vind jij? Moet ik met mijn tijd mee en toelaten dat de tweets over de hoofden van onze bewoners heen vliegen en dat mijn medewerkers bellen in een appartement van een bewoner om het boodschappenlijstje door te geven aan het thuisfront? Moet ik moderniseren of mag ik lekker ouderwets blijven?

Gooi de keurmerken en eisen van de inspectie en zorgkantoor de deur uit en geef alle aandacht aan de normen verantwoorde zorg die een paar jaar geleden opgesteld zijn.

Wat doet er echt toe?
Ik zit in mijn baan als vestigingsmanager in een spagaat: wat wil ik doen en wat moet ik doen? Ik wil me richten op de zaken die er écht toe doen voor bewoners. Met hen praten over verlies van zelfstandigheid, hun afhankelijkheid of eenzaamheid, het verlies van één van hun kinderen of over hun naderende dood. Wat ondersteuning betreft wil ik uitgaan van hun mogelijkheden in plaats van hun beperkingen. Ik wil onze zorg verbinden aan hun eigen sociale netwerk. Ik wil aandacht voor contacten met anderen, voor activiteiten waar mensen zelf voor kiezen. Pas dàn praat je over kwaliteit van leven en geef je bewoners weer de regie over hun leven.

Dit kan ik niet alleen; ik wil mijn medewerkers hierin coachen en trainen en hen laten zien dat het werk hierdoor zoveel leuker wordt. In de ideale situatie kunnen medewerkers deze soms moeilijke gesprekken voeren, zodat we allemaal uitgaan van de wens van de bewoners.

Maar we moeten ook zoveel… Zou het lukken om, ondanks dat het veel moeite kost, ons te bevrijden van dat paradigma en zorg te verlenen vanuit de ziel? Ik draag graag mijn steentje bij! En het lijkt erop dat de  staatssecretaris het hier helemaal mee eens is…

Als de begrotingsslag is gemaakt – je hebt geluk als er geen taakstelling aan vastzit -, de beleidsdagen achter de rug zijn, het jaarplan is ingediend en goedgekeurd, het Sinterklaasfeest goed is verlopen en de kerstdiners, de personeelsparty’s en de nieuwjaarsreceptie zijn gepland, dan mag je als manager blij zijn.

Of toch niet? Voor mij zit de oplevering van de aanleunflat na een grondige renovatie ook nog in het ‘pretpakket’. En de zorg of het zusteroproepsysteem wel goed functioneert. Of mevrouw Jansen kan wennen aan haar keramische kookplaat. Of haar verwarming niet spookt, waardoor ze in de kou komt te zitten. Of ik haar kan bereiken als ze alarm slaat. Het houdt me allemaal bezig.

En als klap op de vuurpijl – hoe toepasselijk in deze feestmaand – selecteerde het ministerie ons voor een landelijke steekproef om de werking van het calamiteitenplan te controleren. Ergens in het land ging namelijk iets mis bij een brand in een zorginstelling. Ja, december is met recht een feestmaand. Herkent u dat?

Onze bewoners en onze medewerkers zullen er niets van merken. Voor hen is het echt feest. En voor het managementteam??? Voor ons resteert de voldoening als het allemaal weer is gelukt. Dan nemen we in de maand januari maar vrij… als het kan.

Op dit moment werken we in mijn wooncentrum aan een visie op welzijn. Hiervoor hebben we gesprekken gevoerd met medewerkers, vrijwilligers, gasten, bewoners en managers. Iedereen vindt welzijn belangrijk, maar heeft hier een ander beeld bij. Is welzijn bijvoorbeeld de wekelijkse bingo of andere activiteiten? Of is welzijn veel breder?

Zelf ga ik uit van de brede variant; welzijn geïntegreerd in àlle werkzaamheden. Ik vind welzijn dus een verantwoordelijkheid van iedere medewerker, maar ook van de familie van bewoners.

Maar wie ben ik?
Ik ben die manager die teveel zou verdienen. En managers hebben bij voorbaat toch geen verstand van zorg en welzijn omdat ze alleen aan geld denken? Niets is minder waar, ik maak me er wél druk om. Iedereen moet de bewoners goed kennen en vooral ECHT weten wat zij belangrijk vinden en daar naar handelen. Dat de bewoners kunnen doorleven zoals zij daarvoor altijd leefden. Ik denk dat dat kan, ook met de huidige financiering.

Wie is het met mij eens? Of volledig oneens? Wie geeft mij verdere input voor onze visie op welzijn? Graag lees ik je reactie!

Ik werk al 32 jaar in de zorg en heb veel veranderingen meegemaakt. De tijd dat alles kon en er geld genoeg was, is voorbij. Inkomsten en uitgaven moeten tegenwoordig volledig in balans zijn en als manager kan ik alleen maar beamen dat dit niet altijd lukt. Ik vraag me af of dit nu de reden is dat er op sommige plaatsen slechte zorg verleend wordt. Ik denk dat het zeker een argument is. Want, wanneer er per bewoner meer geld beschikbaar zou zijn, zou de zorg er heel anders uitzien. Maar de kosten van de AWBZ stijgen alleen maar, dus het kan ook niet anders dan dat er druk op de zorg staat.

Maar wat dan?
Moet de samenleving ook niet een steentje gaan bijdragen? Is ouder worden niet een fase in het leven die erbij hoort? Moet iedere oudere die zorg of ondersteuning nodig heeft, dit alleen krijgen van de overheid, dus de thuiszorg en zorgcentra? De ouderenzorg is volledig geïnstitutionaliseerd, maar waar zijn we zelf?

Kunnen we als familie van een oudere zelf ook niet wat meer onze verantwoordelijkheid nemen? Samen een frisse neus halen, de kamer opruimen en stoffen, eten koken voor een zestal bewoners op de groep kleinschalig wonen, helpen met de afwas of een spelletje doen. Samen met de verzorgende zorgen voor een stuk welzijn in het wooncentrum. Samen kunnen we de samenleving beter maken en gezonder houden.

Ik denk dat het tijd wordt om niet langer alleen maar te wachten tot de overheid met oplossingen komt, maar samen met de overheid naar verschillende oplossingen kijken en de samenleving weer samen te dragen.

Ik wil!

Toch is het zo
Afgelopen week had ik evaluatie van het proefproject ‘kleinschalig wonen’. 7 bewoners en één verzorgende brengen samen de dag door, als in een gezin. Iedereen was het eens, de proef is geslaagd. De sfeer was goed in de huiskamer, er heerste rust, er was tijd en aandacht voor de bewoners en voor activiteiten. Mooier kan het niet! Maar de bewoners die in deze huiskamer verblijven hebben een hoog ZorgZwaartePakket (ZZP 5 en 7) en daar is ‘ruimte en tijd’ om hen goede begeleiding te geven.

Op dezelfde etage wonen nog twintig licht dementerende bewoners. Zij vallen onder ZZP 4 en hier is weinig ‘ruimte en tijd’ voor goede begeleiding. Zij zijn lichamelijk nog vrij vitaal, maar zijn zich bewust van hun geheugenverlies en hebben daardoor veel steun en begeleiding nodig. Gebeurt dit niet, dan gaan deze mensen dwalen door het hele wooncentrum op zoek naar antwoorden.

Het lijkt dan heel logisch…
‘Kunnen we niet beide groepen bij elkaar zetten en allemaal een beetje begeleiding geven?’, vroegen de verzorgenden geëmotioneerd. ‘Nee’, vindt de arts: ‘Iedere bewoner heeft recht op zijn eigen zorg en begeleiding en dit mag niet gedeeld worden met anderen die een lichter pakket hebben’.

Het resultaat was een heftige, emotionele discussie. Wat een dilemma! Kun je het maken om de ene groep veel zorg te geven en de andere niet? Kun je zo hard zijn in de zorg? Iedereen heeft toch recht op goede zorg?

“De overheid geeft ons niet meer geld en dus krijgen mensen met een lagere ZZP minder zorg”, was één van de zakelijke reacties.

Soms weet ik het echt niet meer… Oordeel zelf op http://brandpunt.kro.nl/uitzendingen/2010-11-14/

Heeft u mijn blog van vorige week gelezen? Ik wilde al een tijdje bewust gaan lsltn, maar ondernam geen actie. Wat ik onder loslaten versta is: ‘stilstaan, tijd nemen, aandacht geven in plaats van dingen half doen of mijn aandacht versnipperen tussen veel zaken.’

Waarom?
Ik vind mijn werk als vestigingsmanager super. Het is fijn om met ouderen om te gaan, contact te hebben met hun familieleden en onze medewerkers. Maar er liggen ook andere dingen op mijn bordje: kwaliteitsstukken of procedures beschrijven, begrotingen en jaarplannen maken. Jarenlang is dit redelijk goed in balans geweest. Helaas is die de laatste tijd regelmatig zoek. Ik doe dingen dan half, neem geen tijd om ze af te ronden. Dit zit dan wel continu in mijn hoofd en dan wil ik loslaten.

Dus ik ging deze week aan het werk met een actielijstje van dingen die ik wilde gaan doen, alles keurig in balans en dus rust in mijn hoofd. Op naar een relaxte week.

Maar…
Maandagochtend vond ik een mail in mijn mailbox met de vraag nog eens goed naar mijn begroting te kijken, want er moest nog ergens 10.000 euro weggehaald worden. Een paar uur later hoorde ik dat de businesscase voor onze verbouwing twee maanden eerder klaar moest zijn en dat ik nog twee weken hiervoor had. Weg lijstje, weg rust, weg loslaten…

En toen?
Bleek dat loslaten dus heel moeilijk is. Mijn lijstje moest bijgesteld worden, ik moest dingen overdragen aan anderen en loslaten lukte me niet. Hoe ik het uiteindelijk opgelost heb? Ik heb op mijn vrije woensdag gewerkt…. Is dat loslaten?

Missie mislukt, volgende week beter!

Veel moeten. Veel willen. Dingen goed doen. Niks missen. Dan heb je een druk bestaan. Het gaat vanzelf en is best prettig. Alleen…, het gaat maar door. Je agenda vol krijgen is geen kunst, maar ‘m leeg houden kost moeite.

Daarom is Lsltn bedacht. Lsltn is een tegengeluid in een wereld van druk-druk-druk en meer-meer-meer. Lsltn is een ode aan de imperfectie. Lsltn werkt als reminder. Voor kleine momenten van reflectie en positieve gedachten. Lsltn staat voor loslaten. Zo simpel is het… 

Geïnspireerd door de website http://www.lsltn.nl/

Dit is een mooi verhaal, een goed voornemen. Volgende week lees je of mij dit ook echt lukt in de praktijk.

Wat zie ik gebeuren?
Wat ik in mijn wooncentrum zie is een afspiegeling van vele zorgorganisaties, dat weet ik. Er wordt heel hard gewerkt; in de directe zorg aan cliënten, bij de ondersteunende diensten en zelfs door de managers. We maken elkaar allemaal gek door steeds méér te willen, steeds méér te moeten door wet- en regelgeving. Het digitale tijdperk haalt ons in. Bellen doen we steeds minder, we mailen en sms-en en vergeten iets wat veel belangrijker is…

Echt met elkaar in gesprek gaan
Het is toch niet normaal dat echte gesprekken nog maar zelden plaatsvinden! Oh, er zijn gesprekken genoeg over het behalen van de resultaatgerichte afspraken op financieel gebied, sterren die je behaalt op Kiesbeter.nl, bedbezetting- en ziekteverzuimcijfers.

Maar de ziel moet weer terug! Met elkaar in gesprek gaan over je passie in je werk, hoe je je talenten nog verder kunt ontwikkelen, praten over wat je kunt doen als een bewoner niet uit bed wil, zich niet wil wassen of niet wil eten. Reflecteren op houding, gedrag en uitstraling en hier iets mee doen; pas dan wordt de kwaliteit van de zorg beter. Sprankelende medewerkers die weten waarom ze wat doen. Die trots zijn en plezier hebben in hun werk!

Tijd maken voor echte gesprekken
Ik ga het doen! Ik ga maandelijks lunchbijeenkomsten organiseren voor kleine groepen medewerkers, vrijwilligers, bewoners en familieleden. Samen maken we tijd voor echte gesprekken, zien we elkaar echt en weten we wat er in de ander omgaat.

En die tijd neem IK ervoor……om de ziel in de zorg terug te krijgen!

Wouter
“Mijn kleindochter heeft een vriendje van 15 jaar, die ze een paar weken geleden heeft leren kennen. Een vlotte jongen met een bos krullen en één oorbel. Ik vind het leuk voor haar maar dacht, och meisje, je bent nog zo jong. Wouter woont in Rotterdam en hij wil coureur worden. Ik vroeg hoe lang Wouter in Houten bleef en kreeg als antwoord: “De hele week nog want het is herfstvakantie’’.

Toen ik vroeg waar hij dan logeerde zei hij: “Hier natuurlijk, verder ken ik niemand in Houten”. “Och, dan slaap je zeker op die koude zolder”, zei ik? “Nee hoor”, vertelde hij onbevangen, “ik slaap bij Sanne, zij heeft toch een tweepersoonsbed?””

Mevrouw keek me hulpeloos aan en dronk haar thee op. Ik vroeg of ze erg geschrokken was en ze antwoordde: “Natuurlijk, 15 jaar en dan al een vriendje waar je mee slaapt! En mijn dochter vindt het heel normaal. Zij zei: “Och mam, zo gaat dat nu eenmaal tegenwoordig, ze slikt de pil hoor, dus dat is goed geregeld.””

Andere tijden
Mevrouw was er echt helemaal ondersteboven van. “In wat voor wereld leven we toch?” vroeg ze aan me. Was dan vroeger toch echt alles beter??

Wie is Edith?
Ik ben nieuwsgierig naar de vrouw die zo’n belangrijke taak op haar bordje krijgt en ik beland op het internet…

Edith Schippers, geboren in Utrecht op 25 augustus 1964, getrouwd met Sander. De betekenis van de naam Edith is: Strijdster voor het erfgoed. Dat komt mooi uit, ik denk dat ze voor een grote strijd komt te staan in haar nieuwe functie. Er zullen veel veranderingen plaatsvinden de komende jaren. Veel bezuinigen aan de ene kant en door de gedoogsteun van Geert Wilders allerlei beloften voor de ouderenzorg aan de andere kant.

Al neuzend vond ik een notitie van haar uit 2008, genaamd: ‘Dichtbij betere zorg’; een nieuwe visie op de gezondheidszorg. Hierin stelt ze de volgende vraag die ze ook beantwoordt: “Wat voor gezondheidszorg treffen we aan in Nederland, als we over pakweg 10 jaar uit een vliegtuig stappen?” Interessant om te lezen… Maar Edith, er zijn inmiddels al drie jaar voorbij, aan de slag dus!!

Ervaring?
Edith heeft ervaringen opgedaan in de zorg op het gebied van de cure; vooral gericht op genezing. Ik vermoed dat haar ervaring in de care, gericht op verpleging en verzorging, wel opgepoetst kan worden en daar kan de campagne ‘mijn tijd voor de zorg’ goed bij helpen!

Maak kennis met ons…
Edith, ik nodig je van harte uit om eens met ons, de BZ’ers te praten en bij ons langs te komen. Wij bieden je een reëel beeld van de praktijk van alledag, en die is anders dan de misstanden die de media vaak oprakelen.

Wij mensen van de praktijk hebben, denk ik, goede ideeën. Zo zijn er bijvoorbeeld extra handen nodig, maar klakkeloos 12.000 extra verzorgenden is niet wat de zorg nodig heeft. We gaan graag met je in gesprek!

Waar heb jij, als medewerker in de zorg, behoefte aan als je aan je leidinggevende denkt? Heb je behoefte aan regels of vrijheid, sturing of coaching?
Waardoor raak jij geïnspireerd? Wat zou jouw leidinggevende kunnen doen zodat je nog meer geïnspireerd in je werk raakt?

Voorbeelden genoeg, maar ik zou graag van jou willen weten wat jij nodig hebt van je leidinggevende… droom eens over jouw beeld van een inspirerend leidinggevende en laat je mij dit dan weten?

Traditioneel starten en eindigen we de zomerperiode met een lunchbijeenkomst voor het personeel en de vrijwilligers. Als locatiemanager houd ik tijdens beide gelegenheden een soort tjakka-praatje. Ook nu bedank ik alle medewerkers voor hun enorme inzet. Collega’s die zich op wat voor manier dan ook extra hebben onderscheiden, bedank ik met een cadeaubon. Dat waarderen ze enorm.

De sfeer is goed en het is een leuk spektakel, zo’n personeelsbijeenkomst. De lunch is lekker; iedereen geniet van het samenzijn. Mensen wisselen vakantie-ervaringen uit, maar ze praten ook over allerlei actuele ontwikkelingen binnen Florence. Op dit moment liggen collega’s van een andere locatie zwaar onder vuur. Een aantal personeelsleden van een psychogeriatrische afdeling is een halfjaar geleden ontslagen vanwege haar onprofessionele beroepshouding. Dat tolereert Florence niet. En terecht, natuurlijk.

Bravo aan de klokkenluiders. Als manager heb je namelijk niet altijd in de gaten wat er zich afspeelt op de werkvloer. Je ziet niet altijd dat het gedrag van professionals, zeker in tijden van grote werkdruk, makkelijk kan afglijden. Hoe dan ook: het is niet goed te praten. Nooit. Daarom is het óók goed als nieuwkomers vragen stellen en feedback geven. Ik begrijp dat dat vooral voor leerlingen erg moeilijk is, maar het is zeer belangrijk. We hebben elkaar tenslotte hard nodig in de samenwerking. Laten we elkaar dus bij de les houden a.u.b.!

Tijd voor een goed gesprek met mijn vriend Chan, hoogleraar in Leiden. Chan is niet alleen mijn sparringpartner, hij houdt me ook graag een spiegel voor. En authentiek als ik ben: het lukt hem altijd mij te doorgronden.

“Waarom houdt dit me bezig?”, vraag ik.
“Waarschijnlijk omdat je tot de ‘feeling types’ behoort. Jij bent de Moeder Teresa in de zorg”, antwoordt Chan.
Ik ben zeker geen ‘thinking type’. Een Einstein. De meeste managers zijn dat wel, maar ik dus niet. Een ‘feeling type’ toont compassie voor de cliënt en hanteert de menselijke maat.

Chan attendeert mij op het boek van Fred Lee: ‘If Disney ran your hospital’. In dit boek propageert Lee het nieuwe empathisch denken in de zorg. Hij denkt dat de menselijke maat verloren is gegaan in onze drang naar efficiency.
“Daar zit wat in”, zeg ik. “Maar hoe breng ik daarin nu verandering?”
“Door de perceptie van de cliënt te beïnvloeden natuurlijk!”, geeft Chan aan. “Zorg dat je een goede indruk bij ze achterlaat, want dan worden ze je beste ambassadeurs.”

Het kwartje valt. Bij een klacht bedank je mensen dus en zorg je dat ze zich gehoord en begrepen voelen. Dat leidt tot een positieve perceptie. En het zorgt voor onderscheidend vermogen. En als je de perceptie van de cliënt als manager niet kent…? Ja, dan heb je een probleem. Dan gaan mensen boeken over je schrijven.

Wat is dit jammer…
Hebben bewoners echt geen geld voor een eigen bijdrage of hebben we hen de afgelopen jaren zo verwend? Is het zo dat deze generatie mensen het niet gewend is om dingen te doen waar je geld voor moet betalen?

Intensievere controles
De afgelopen periode is er al veel geschreven en gesproken over eigen bijdrages in verpleeg- en verzorgingshuizen. Vanaf 1 september 2010 gaan de Nederlandse Zorgautoriteit en de zorgkantoren intensief na of zorginstellingen onterecht diensten in rekening brengen.

Ook in onze organisatie is dit regelmatig het onderwerp van gesprek. Er worden vragen gesteld over leveringsvoorwaarden. Doen wij alles wat moet? Leveren we wc papier? Betalen wij de pedicure voor bewoners met suikerziekte? Wat houdt een eigen bijdrage in op de afdeling voor mensen met dementie? Is deze eigen bijdrage verplicht of vrijwillig? De brochure: ‘daar heeft u recht op in een AWBZ instelling‘ wordt dan ook veel gelezen.

Luxe
‘Luxe’ aanvullende diensten mogen wél in rekening worden gebracht. Dat brengt mij op de vraag: ‘Wat is luxe?’ Een uitstapje naar het theater of een wijnproeverij? Een uitgebreide high tea? Of gewoon handwerken en meer bewegen voor ouderen?

Sinds wij een eigen bijdrage vragen zie ik dat er mensen afhaken. Dit werkt eenzaamheid in de hand … Wat kunnen we hieraan doen?

Beide boeken schetsen een zeer aangrijpend beeld van zorgverlening aan ouderen. Het zegt heel veel over hoe de schrijvers de organisatie van het Nederlandse zorgsysteem beleven. Gebouwen die niet meer voldoen aan de hedendaagse eisen van zorgverlening, budgettering waarmee nauwelijks valt ‘rond te komen’ en kwaliteitseisen die bewoners niet begrijpen (onder andere HKZ-eisen van de Stichting Harmonisatie Kwaliteitsbeoordeling in de Zorgsector). Ook de handen aan het bed worden wegbezuinigd. Vanuit verschillende invalshoeken luiden de schrijvers de noodklok.

Opmerkelijk vind ik dat er meestal wél begrip is voor het verzorgend personeel, maar zelden voor het management. Die managers zijn allemaal zakkenvullers. Ze begrijpen niets van de werkvloer en drukken vele protocollen door die “die arme meiden” dan moeten uitvoeren. “De managers moeten zelf maar eens dagelijks mensen gaan verzorgen”, zo luidt het advies van Ardy Stegeman een tikkeltje cynisch. Gonny van Werkhoven gaat veel verder en concludeert in haar boek dat “ze liever doodgaat dan in een verpleeghuis terechtkomt”.

Pffff. Doen wij het dan echt zo slecht met z’n allen? Ik denk er in ieder geval nog een week over na. In mijn blog van 15 september leest u het vervolg.

Ben ik trots?
Op de terugweg vroeg ik me af: ‘ben IK trots’ op mijn werk?’ Ja, ik ben trots op mijn werk in de zorg, maar ik zeg ook meteen dat dit niet altijd meevalt. Soms vind ik mezelf te kort schieten naar bewoners én medewerkers. Dan laat ik me zo in het werk zuigen dat ik te weinig oog voor hen heb en dat steekt. Ik vind dat ik als vestigingsmanager moet weten wat er speelt in de vestiging, maar dat is bijna niet meer mogelijk door het vele werk dat ook mij van bovenaf opgelegd wordt.

Trots ben ik zeker op mijn medewerkers: ze mopperen wel eens, maar na een goed gesprek gaan ze meestal weer met veel plezier aan het werk.

Trots ben ik ook op mijn bewoners die, ondanks veel ongemakken, er altijd het beste van maken.

En jij?
Ben jij trots op je werk? Als je op een verjaardag bent en ze vragen wat voor werk je doet, vertel je dan de dingen waar je blij van wordt of juist die zaken waar je steeds tegenaan loopt?

En………..als aan jou gevraagd zou worden om een pamflet op je raam, of een sticker op je auto te plakken met de tekst: “ik werk in de zorg en daar ben ik trots op!” Zou je dat doen?

Ik ben benieuwd naar jullie reacties!

Vorige week schreef ik al over betrokkenheid bij je werk. Een veelgehoorde klacht van managers is dat medewerkers te weinig betrokken zijn bij het werk. En dat is rampzalig voor organisaties en bewoners. Aan de andere kant zijn er ook medewerkers die juist te véél hart voor de zaak hebben.

Teveel betrokkenheid kan in mijn ogen op de lange termijn weleens heel slecht zijn voor de medewerker, en dus ook voor de organisatie….

Huh?
Ja, hoewel betrokken medewerkers een droom zijn voor mij, zit er ook een risico in. Zijn het niet juist die medewerkers die in de problemen komen, het eerst afbranden? Mensen die misschien wel tien keer hun hoofd hebben gestoten bij het samenwerken in teams waar men niet doorheen kwam? Die zich niet gewaardeerd of gehoord voelen door hun collega’s of leidinggevende?

Hier lijkt te gelden: je moet alles wel in de juiste proporties blijven zien. Anders kan grote betrokkenheid weleens veranderen in ongevoeligheid en passiviteit.

Uit eigen ervaring
Ik ben ook erg betrokken bij de bewoners en medewerkers. Soms vind ik het daardoor moeilijk om de juiste keuzes te maken. Stop ik mijn energie in het schrijven van beleidsstukken en financiële zaken of maak ik een praatje met een bewoner en neem ik deel aan een teamoverleg?

Wat vind jij hiervan? Kan iemand té betrokken zijn? Of herken je je in mijn verhaal? Dat je het ook lastig vindt om keuzes maken? Ik wil het echt graag weten.

Op 13 augustus 2010 was het honderd jaar geleden dat Florence Nightingale overleed, de grondlegster van het verpleegkundig beroep. Zij stond bekend vanwege haar enorme inzet voor zieken en gewonden. Ze handelde vanuit de roeping: “I heard the voice of God”.

Werken in de zorg wordt al lang niet meer gezien als roeping, maar als een vak; met vakbonden, brancheorganisaties en Cao’s. Bij een roeping zit je niet in over de beloning, voorwaarden of de mate waarin je serieus genomen wordt. Je bent ook niet bezig met professionalisering of uitbreiding van je vak.

Maar waarom kiest men anno 2010 voor de zorg? Ik vroeg het enkele mensen:
- Ik wil graag met mensen werken;
- Na mijn stage in een verpleeghuis vond ik het werken met ouderen erg leuk;
- Ik wil me verdiepen in het verplegen en verzorgen van mensen;
- Ik wil later hoofd van een afdeling worden;
- Ik wil werken in een team met betrokken collega’s.

Betrokkenheid
Ik hoor betrokkenheid in die antwoorden, de idealen, waarmee Florence Nightingale ooit begonnen is. Helpt betrokkenheid bij je werk om de bewoners goede zorg te geven? Of kun je ook goede zorg leveren zonder betrokken te zijn?

Ik denk dat betrokkenheid de basis is. Hierdoor kun je echt contact maken. Soms zie ik mensen, die door reorganisaties, bezuinigingen of fusies hun betrokkenheid kwijtraken. Het lijkt of zij hun idealen verloren zijn; het extra uurtje werken omdat er een collega minder is, er echt zijn voor de bewoners, geduld opbrengen voor een bewoner nadat deze al 5 x gebeld heeft. Het zit er dan niet meer in.

Wat doe jij als je dit bij jezelf opmerkt? Ga je stug door of zorg je dat er tijd is voor bezinning? Praat je dan met anderen over waarden en ervaringen in je werk? Dát helpt namelijk mee de zin in het werk weer terug te krijgen.

We hebben toch al de ‘normen verantwoorde zorg’ ingevoerd, waar participatie en mentaal welbevinden een onderdeel van zijn? Met als doel: ‘echte aandacht voor de hele mens en het verminderen van de bureaucratie van vele protocollen.’ Sinds de invoering van de vier domeinen in het zorgleefplan zou voor eventueel pestgedrag dus al automatisch aandacht moeten zijn!

Als een nieuwe bewoner komt wonen, wordt er over allerlei zaken gesproken met hem of haar: Hoe zag een normale dag eruit voor uw verhuizing? Met welke mensen ging u graag of minder graag om? Zijn er gebeurtenissen die een grote invloed op uw leven hebben gehad? Welke behoefte heeft u aan omgang met anderen en kent u al mensen die hier wonen?

In de dagelijkse gang van zaken is hier natuurlijk ook aandacht voor, maar ook tijdens officiële voortgangsgesprekken die verzorgenden hebben met bewoners. Vanuit het management hebben we het onderwerp hoog op de agenda staan: maandelijks heb ik koffiebijeenkomsten met alle bewoners en dit onderwerp komt tijdens deze bijeenkomsten minimaal twee keer per jaar officieel terug.

Ik ben ervan overtuigd dat als iedereen aandacht voor de vier domeinen heeft en hiermee werkt in de dagelijkse zorg, er niet steeds weer nieuwe protocollen hoeven te komen. Die maken het werk juist onoverzichtelijk. Het is namelijk te veel om allemaal onder de aandacht te houden!

Werk jij al met de vier domeinen en vind jij een extra protocol wel noodzakelijk? Laat het me weten!

Ondanks de mediastilte wordt er nog regelmatig over de formatie gesproken. Bewoners en medewerkers uit mijn wooncentrum komen regelmatig terug op mijn optreden bij Max en het debat met Fleur Agema van de PVV.

‘Nu komen ze tóch nog in de regering; Wilders heeft het slim aangepakt; wel de lusten en niet de lasten’, zijn opmerkingen die ik vaak hoor.

Maar hoe?
Ik ben vooral benieuwd hoe Wilders het gaat doen. Ik behoor niet tot de anderhalf miljoen mensen die op hem gestemd hebben. Aan de andere kant vind ik het prima dat hij gaat meepraten. Hoe houdt hij zijn beloften in stand wanneer er 18 miljard bezuinigd moet worden? Zijn partij staat voor een betere zorg, kent u zijn verkiezingsprogramma nog? Zij willen geen stelselwijzigingen meer, zij maken geld vrij voor de zorg, 10.000 extra handen aan het bed, bewoners krijgen meer rechten, kleinschaligheid in de zorg.

En ik?
Ik wil graag overal het positieve van blijven inzien. Maar toch maak ik me zorgen. Zorgen over hoe het verder moet in de zorg. Zorgen over de keuzes die gemaakt moeten worden over de AWBZ, over de werkdruk in de zorg en over het feit dat er zo veel mensen weglopen uit de zorg.

Hoe mooi zou het zijn wanneer regeringsleiders de mensen uit de dagelijkse praktijk zouden betrekken bij hun plannen? Dat zijn de mensen die redeneren veelal met enorme passie, betrokkenheid en ervaring. Nog mooier zou het zijn om met hen een vertaalslag te maken naar het verbeteren van de zorg door acties of beleid uit te zetten. Ik wil wel…

Mopperen
Het viel me op, na een weekje vrij, dat er in de pauze veel gemopperd werd over het werk en op de collega’s. En ja, in de vakantietijd is het werk zwaarder dan normaal. Er wordt veel meer gevraagd van de medewerkers; dingen lopen niet altijd lekker en dat is regelmatig heel vervelend.

Dat je daar wat mee moet is een feit, zulke dingen moet je niet wegstoppen. Daar krijg je maagpijn van en je humeur wordt er ook niet beter op. Soms is het heerlijk om ‘gewoon’ even te mopperen en daarna met frisse moed weer verder te gaan. Dat mag af en toe best.

Klaagmuur
Bij gebrek aan een klaagmuur of een babbelbox (beide zouden heerlijk zijn) worden de pauzes hiervoor vaak gebruikt; foeteren op jezelf, je collega’s of je leidinggevende. Het lijkt wel of dat ‘lucht’ geeft en dat iedereen daarna weer verder kan.

Maar waarom je pauze daarvoor opofferen? Is het niet veel leuker om over andere dingen te praten? Even geen werk, even heel iets anders. De rare, bijzondere activiteiten van je collega’s leren kennen. Wie verzamelt er sigarenbandjes? Wie heeft er in het weekend zijn motor van stal gehaald om lekker te crossen? Om over het NK fierljeppen nog maar niet te spreken. Wie doet er aan polsstokspringen of punniken? Het is veel gezelliger om over zulke onderwerpen te praten. Mopperen mag; in de linnenkamer of op het toilet….maar niet meer in de pauze.

Zo gezegd, zo gedaan….de pauzes zijn nu een stuk gezelliger, je hoort de meest leuke dingen. Iedereen doet zijn best om zich aan de afspraak te houden. En wie schiet er regelmatig in de fout? Ik natuurlijk, echt per ongeluk! En wat heerlijk dat mijn medewerkers mij dan durven corrigeren……ook ik ga het leren!!

Ik moet zeggen, hij pakt het meteen goed op. Hij begint aan de vloer, alle dames doen goed hun benen omhoog als hij met de wisser onder de tafel en stoelen dweilt. “Dat is meteen onze gymnastiek”, zegt Mevrouw Trots. Mijn collega komt eens kijken wat er toch te doen is in de huiskamer. Even later zegt hij: “Ik ken die man ergens van. Hij heeft een bekend gezicht.”

Als de huiskamer gedaan is vertrekken ze naar de appartementen. Mevrouw Boot vertelt nog dat haar appartement niet hoeft, want dat doet ze altijd zelf. De man kijkt haar met bewondering aan, want ze is toch wel op leeftijd. Na een klein half uurtje komt hij terug met een briefje. Hij vraagt wie mevrouw van Zutphen is. Iedereen kijkt naar mij. Ik vertel hem dat hij de vrouw met het blauwe vestje moet hebben. Ik kijk mee, want ik weet wat er komen gaat.

De man stapt op Mevrouw van Zutphen af en vertelt wat hij allemaal heeft gedaan. Nu heeft hij een handtekening nodig, voor de declaratie. “Ja”, zegt Mevrouw van Zutphen, “maar ik zie het niet en ik kan echt niet meer schrijven hoor!” De man zegt dat een krabbeltje ook wel volstaat, en mevrouw lacht en zet een krabbeltje op het papier. Nou, hij krijgt van mij de complimenten. Dit is heel moeilijk voor haar, ze moet haar handtekening zetten wat al ingewikkeld is en daarbij begrijpt ze echt niet waarvoor het is. Ze is vast behoorlijk onder de indruk.

Ik hoop dat deze grote ‘skone’ man vaker komt. Het heeft ons de hele ochtend bezig gehouden, ook omdat hij zo bekend voorkomt. Ik ga eens op onderzoek uit want ik ben echt niet nieuwsgierig, maar wil wel alles heeeeeel graag weten. De dame van de huishoudelijke dienst werpt licht op de zaak. Ze hebben bij de Raad van Bestuur kenbaar gemaakt grote moeite te hebben om binnen de gestelde tijd goed werk te leveren. En de bestuurders meteen uitgenodigd om eens een dag mee te komen draaien. Vandaag dus. Ben benieuwd hoe onze grote, skone man het heeft ervaren.

Deze en andere vragen hoorde ik de afgelopen weken meer dan regelmatig. Diversiteit is een hot issue. Er is veel belangstelling voor kennis over diversiteitsmanagement in organisaties. Je bent ‘verantwoord’ bezig als je op één of andere manier aan interculturalisatie doet. Maar wat is dat dan precies? Hoe krijg je organisaties gekanteld en cultuursensitief? Welke krachten spelen een rol bij de verdeling van arbeidsplaatsen? Hoe zit het met de traditionele organisatiecultuur? Voelen mensen zich welkom of is er sprake van windowdressing?

Mijn afstudeeropdracht gaat over belemmerende en stimulerende factoren bij de inzet van allochtonen in managementteams. Zowaar geen gemakkelijke opdracht, kan ik u vertellen. Diversiteit is tenslotte een beladen onderwerp. Iedereen vindt er wel wat van. Hoe dan ook, we leven in een veranderende samenleving. Daar horen kansen en uitdagingen bij. Het is toch raar dat we in Den Haag – waar veel hoogopgeleide allochtonen wonen en werken – vrijwel geen allochtonen terugzien in managementteams.

Oudere allochtonen melden zich veelvuldig bij zorgorganisaties als cliënt. Hoe gaan we met deze cliënten om als we hun wensen niet kennen? Juist ja: daarvoor hebben we personeel nodig uit de eigen cultuur. In alle lagen van de organisatie en dus niet alleen in de facilitaire dienst. “Natuurlijk”, hoor ik u zeggen. Maar waar zijn ze dan? ‘Ze’ zijn er niet. ‘Ze’ kunnen geen leidinggeven. Of: ‘ze’ hebben geen ambities. Dat is wat ik vaak hoor. Maar is dat wel zo?

Zorgorganisaties hebben ook een missie
Die van Warande is:

‘Staan voor zekerheid van professionele aandacht. Bieden van hoogwaardige zorg en woonkwaliteit, ondersteunt en stimuleert ouderen om binnen hun mogelijkheden actief te blijven.’

Ook wij doen ons best om de missie om te zetten in concrete activiteiten om te zorgen dat, net als bij van Marwijk, ‘onze spelers’ zich persoonlijk vinden in de missie en er vol voor gaan, persoonlijk én als team.

Hoe gedraag je je naar die missie?
Toch weet ik, als ik eerlijk ben, bijna zeker, dat als ik morgen medewerkers vraag naar de missie van Warande dat er velen zijn die het niet weten te benoemen. Dat is jammer, want weet iedereen wat Warande wil uitstralen? Dat we goede zorg willen leveren en tevreden bewoners willen is niet zo moeilijk. Maar hoe draag je dat uit in je houding, je bejegening naar bewoners en collega’s? Hoe zorg je ervoor dat de bewoners de eigen regie weten vast te houden over hun eigen leven en zo lang als mogelijk zelf blijven doen wat ze nog kunnen? Kom je ‘gewoon’ een appartement binnen, omdat je al een goede band hebt met de bewoner of blijf je respectvol aanbellen en wachten tot de bewoner zegt dat je binnen mag komen?

Ik ben geïnspireerd om daar met ‘mijn’ spelers mee aan de slag te gaan…..

En…….. Ondanks de grote teleurstelling met de uitslag 0-1 voor Spanje is de missie wel volbracht……dit elftal heeft Nederland in een buitengewone sfeer gebracht. Een feeststemming die bevolkingsgroepen verbond!!

Weet jij wat de missie is van de organisatie waar jij werkt?

Vorige week schreef ik over de misstanden als gevolg van de wijzigingen rond Wmo-subsidies. Mensen kregen ineens een rekening met terugwerkende kracht vanwege het abrupt terugdraaien van de subsidiekraan. Daarover bleef ik in gesprek met de betreffende ambtenaren op het stadhuis. En wat blijkt? Met succes. Afgelopen week is besloten dat Jonker Frans eenmalig kan rekenen op een tegemoetkoming in de kosten. Dat geeft de burger moed, toch?

De afgelopen twee jaar veranderde er zoveel in de zorgfinanciering, dat organisaties bijna moeten kunnen jongleren om alles bij te houden. De ene uitdaging na de andere komt – vaak onaangekondigd – op de sector af. Zodoende kun je als bestuurder vaak niet anticiperen op ‘wat er komen gaat’. Maar als je alle wijzigingen uiteindelijk toch goed weet te kanaliseren en ze een plek weet te geven zonder dat cliënten of medewerkers de dupe worden, geeft dat een kick.

Leidinggeven in de zorg blijft op die manier een prachtig vak. Ik kan het iedereen aanraden. Het helpt om creatief om te gaan met mogelijkheden en in gesprek te blijven met instanties. En dan kunnen ze op mij ook blijven rekenen.

Ik ben al 33 jaar werkzaam in de zorg en ik ga nog steeds met plezier naar mijn werk. Eerst als leerling ziekenverzorgende, later als EVV’er (Eerst Verantwoordelijk Verzorgende), als teamleider, afdelingshoofd en nu als vestigingsmanager. Zorgen voor ouderen en medewerkers zit mij in het bloed en ik weet dat ik, en velen met mij, hun stinkende best doen.

Wat een negativiteit
En toch laat ik me op dit moment meeslepen in alle commotie over de zorg aan ouderen. De verhalen in de media en op internet zijn zo negatief en zitten vol met emotie. Mishandeling, tijdgebrek en haastig werken. Geldgebrek, extra servicepakketten en zorgen over personeelstekorten. Maar een overschot aan managers die achter hun bureau zitten en geen verstand van zaken hebben. En bestuurders die met 4 ton vertrekken uit de zorg. Noem maar op, noem maar op.

Ik vind het verschrikkelijk.

Er is ook zo veel goeds te vertellen
Ziet dan niemand dat er ook hele goede dingen gebeuren in de zorg? Dat ouderen genieten van de contacten met andere bewoners en van de vele activiteiten? Dat verzorgenden zich écht verdiepen in de belevingswereld van de bewoners en hen veel warmte en liefde geven? Dat het niet alleen kommer en kwel is? Jij, mijn lezer, weet dit vast wél wanneer je deze site regelmatig bezoekt. Doe mij een groot plezier en noem deze website wanneer je in je omgeving weer eens hoort wat er allemaal mis is in de zorg.

Mijn mededagboekschrijvers en ik geven namelijk een tegengeluid….

Help mee, want ik word er op dit moment machteloos en verdrietig van!

‘Nooit meer!’, is mijn eerste reactie.

Diegenen die regelmatig mijn weblog lezen, weten dat ik op dit moment een masteropleiding afrond aan de universiteit van Utrecht. En zoals het er uitziet, kan ik 18 juni aanstaande mijn scriptie verdedigen en mijn bul in ontvangst nemen.

Leiderschapstalenten moet je ontwikkelen en bijhouden. Ook in de zorg. Natuurlijk is de dagelijkse praktijk de beste leerschool, maar nieuwe inzichten en ideeën vind je vooral door te praten met andere professionals. Studiegenoten uit verschillende sectoren en uit het hele land. Van onderwijs en politie tot jeugd- en ouderenzorg.

Wat me zéker zal bijblijven, zijn de persoonlijke verhalen. Schitterend!

Verhalen over dilemma’s, over reorganisaties of over andere zaken die in al die uiteenlopende organisaties spelen. Analyseren tot in den treuren! Bijna altijd gaat het over geld – of over het gebrek eraan – of over macht (wie mag er spreken en wie moet er luisteren).

Ik heb genoten.

Strategisch management, de studie die ik volg, heeft me geholpen meer zicht te krijgen op deze processen. Want ook in de zorg hebben we er dagelijks mee te maken. Soms verwijten ze ons dat leidinggevenden in de zorg té soft zijn. Maar is dat wel zo? Waarom mag de menselijke maat niet de norm zijn in ons vak? Als dat in de zorg al niet mag, waar dan wel?

Zorg is mensenwerk! Laten we dat vooral zo houden.

A. Dat is slechts voor een enkeling terecht

B. Het lost niets op

De werkelijkheid is namelijk dat er véél ziekere mensen in verzorgings- en verpleeghuizen zijn, dan beleidsmakers ons op grond van allerlei ingewikkelde rekenregels willen doen geloven. Ze roepen dat de zorg tekortschiet, ze geven als afleiding de managers de schuld en ze verbloemen daarmee de werkelijkheid.

Niet managers ‘scoren’ de ZZP, maar de uitvoerende medewerkers. Mensen die met hart en ziel hebben gekozen voor het vak, zien dat de zorgminuten die de ZZP toewijst aan hun cliënten onvoldoende is. De eerstverantwoordelijke verzorgende signaleert vervolgens dat de zorgvraag van een bewoner toeneemt en dat een hogere ZZP noodzakelijk is. Dat is een essentiële uitbreiding van handen aan het bed.

Het eendimensionaal benaderen van het tarief – een hogere ZZP is tenslotte een hoger tarief – doet de werkelijkheid onrecht aan. Tegenover een hogere ZZP staat namelijk een aantoonbaar hogere inzet van personeel (en dat zijn hogere kosten).

Overigens zou ik het boekje “Heeft iemand de overhead gezien?” van Mark Huijben en Arno Geurtsen willen aanbevelen aan alle opinieleiders en beleidsmakers in de zorg. Hierin staat op basis van langdurig onderzoek hoeveel overhead we met elkaar inzetten in de VVT-sector. Allerlei opgelegde beleidsregels moeten worden ingevoerd door…. u raadt het al: managers.

Ik prijs de dag waarop we géén personeel meer hoeven te onttrekken aan het primaire proces om al deze regels ingevoerd te krijgen. Goede zorgmanagers zijn schaars. Laten we zuinig zijn op ze!