De aanleiding voor dit bezoek? Een brandincident van vorig jaar in een zorginstelling. De kamer stelde daarover vragen, en ja… dan komt er een landelijk onderzoek naar de brandveiligheid van zorginstellingen. In totaal worden honderd instellingen bezocht, waarvan tien instellingen voor jeugdgezondheidszorg, tien ziekenhuizen en tachtig zorginstellingen voor ouderen. En wij vielen dus in de prijzen.

Nu vraagt u zich misschien af: “Hoe gaat zo’n inspectie in zijn werk?”. De inspecteurs wilden echt van alles weten. Ze gingen in twee groepen aan de slag. De ene groep onderzocht het gebouw op brandveiligheid en de naleving van het ontruimingsplan. Zijn er voldoende BHV-ers opgeleid? Zijn ze 24 uur per dag terug te vinden op de dienstroosters? Wanneer was de laatste ontruimingsoefening en hoe waren de resultaten? Zijn de vluchtwegen voldoende toegankelijk? Zijn medewerkers en bewoners voldoende op de hoogte van wat ze moeten doen bij brand?

De andere groep richtte zich op de arbeidsomstandigheden. Hoe is het bijvoorbeeld gesteld met de preventie rond Meldingen Incidenten Cliënten (MIC), Meldingen Incidenten Medewerkers (MIM) en medicatieveiligheid? Is er beleid rond agressie, geweld en werken met giftige en bijtende stoffen (zogenoemde biologische agentia)? Waaruit blijkt dat?

Al met al we hadden de handen vol. But: We did it!

Aan het eind van de dag vertelden de inspecteurs dat het prima was gesteld met de brandveiligheid en met onze bedrijfsvoering in relatie tot arbo. Natuurlijk zijn er altijd aanbevelingen. Maar niets ernstigs. Een pak van ons hart, kan ik wel zeggen. En we zijn een leerzame ervaring rijker. Zoveel aandacht houdt onze instelling scherp, en dat kan alleen maar goed zijn. Toch?

Ik werk al 32 jaar in de zorg en heb veel veranderingen meegemaakt. De tijd dat alles kon en er geld genoeg was, is voorbij. Inkomsten en uitgaven moeten tegenwoordig volledig in balans zijn en als manager kan ik alleen maar beamen dat dit niet altijd lukt. Ik vraag me af of dit nu de reden is dat er op sommige plaatsen slechte zorg verleend wordt. Ik denk dat het zeker een argument is. Want, wanneer er per bewoner meer geld beschikbaar zou zijn, zou de zorg er heel anders uitzien. Maar de kosten van de AWBZ stijgen alleen maar, dus het kan ook niet anders dan dat er druk op de zorg staat.

Maar wat dan?
Moet de samenleving ook niet een steentje gaan bijdragen? Is ouder worden niet een fase in het leven die erbij hoort? Moet iedere oudere die zorg of ondersteuning nodig heeft, dit alleen krijgen van de overheid, dus de thuiszorg en zorgcentra? De ouderenzorg is volledig geïnstitutionaliseerd, maar waar zijn we zelf?

Kunnen we als familie van een oudere zelf ook niet wat meer onze verantwoordelijkheid nemen? Samen een frisse neus halen, de kamer opruimen en stoffen, eten koken voor een zestal bewoners op de groep kleinschalig wonen, helpen met de afwas of een spelletje doen. Samen met de verzorgende zorgen voor een stuk welzijn in het wooncentrum. Samen kunnen we de samenleving beter maken en gezonder houden.

Ik denk dat het tijd wordt om niet langer alleen maar te wachten tot de overheid met oplossingen komt, maar samen met de overheid naar verschillende oplossingen kijken en de samenleving weer samen te dragen.

Ik wil!

Jonker Frans behaalde een gemiddeld rapportcijfer van 7,8; in 2008 was dat een 7,7. Onze moederorganisatie Florence scoorde een 7,6, tegen een 7,2 in 2008. “Geen reden om je zorgen te maken”, zou je kunnen denken. Als ik dieper in de materie duik, merk ik dat we op een aantal punten duidelijk hoger hebben gescoord. Helaas zijn we op een aantal andere punten achteruitgegaan.

We boekten vooruitgang op het zorg/leefplan, de ervaren informatie, de aandacht van het management en de beleving van de door ons georganiseerde activiteiten. Onze inzet op die gebieden wordt dus beloond. Maar er zijn ook aandachtspunten… En ja, die komen op het conto van de ervaren beschikbaarheid van het personeel. Bewoners ervaren vooral dat ons personeel het ‘DRUK’ heeft en dat er weinig tijd is voor een gesprek als er iets niet goed gaat.

Oeps, is dat niet het gevolg van alle bezuinigingen en de ZZP-invoering? Cliënten hebben hier zeker een punt en daarmee ga ik ook aan de slag. Maar hoe? Hoeveel rek zit er nog bij onze mensen? Laten we hopen dat de politiek dit signaal ook heeft begrepen. We vragen het ze gewoon.

Dames en heren politici: laat hier eens een reactie achter over hoe we volgens u meer tijd kunnen maken voor onze cliënten. Ik ben zeer benieuwd.

Wie is Edith?
Ik ben nieuwsgierig naar de vrouw die zo’n belangrijke taak op haar bordje krijgt en ik beland op het internet…

Edith Schippers, geboren in Utrecht op 25 augustus 1964, getrouwd met Sander. De betekenis van de naam Edith is: Strijdster voor het erfgoed. Dat komt mooi uit, ik denk dat ze voor een grote strijd komt te staan in haar nieuwe functie. Er zullen veel veranderingen plaatsvinden de komende jaren. Veel bezuinigen aan de ene kant en door de gedoogsteun van Geert Wilders allerlei beloften voor de ouderenzorg aan de andere kant.

Al neuzend vond ik een notitie van haar uit 2008, genaamd: ‘Dichtbij betere zorg’; een nieuwe visie op de gezondheidszorg. Hierin stelt ze de volgende vraag die ze ook beantwoordt: “Wat voor gezondheidszorg treffen we aan in Nederland, als we over pakweg 10 jaar uit een vliegtuig stappen?” Interessant om te lezen… Maar Edith, er zijn inmiddels al drie jaar voorbij, aan de slag dus!!

Ervaring?
Edith heeft ervaringen opgedaan in de zorg op het gebied van de cure; vooral gericht op genezing. Ik vermoed dat haar ervaring in de care, gericht op verpleging en verzorging, wel opgepoetst kan worden en daar kan de campagne ‘mijn tijd voor de zorg’ goed bij helpen!

Maak kennis met ons…
Edith, ik nodig je van harte uit om eens met ons, de BZ’ers te praten en bij ons langs te komen. Wij bieden je een reëel beeld van de praktijk van alledag, en die is anders dan de misstanden die de media vaak oprakelen.

Wij mensen van de praktijk hebben, denk ik, goede ideeën. Zo zijn er bijvoorbeeld extra handen nodig, maar klakkeloos 12.000 extra verzorgenden is niet wat de zorg nodig heeft. We gaan graag met je in gesprek!

Wat u en ik ook mogen vinden van dit congres en de uitkomst ervan… ik word altijd warm van zoveel passie. En niet alleen daar in Arnhem was het er. 1,4 miljoen mensen hebben gekeken, omdat ze zich op de een of andere manier betrokken voelden. Voor of tegen. Het maakte mij voor even niet uit wat de uitkomst zou zijn.

Als we die passie en die betrokkenheid allemaal zouden vertalen naar het leven van elke dag… Wat zou de wereld en onze samenleving er dan een stuk mooier uitzien. Dat we naar elkaar omzien, omdat we ‘elkaar zien’. Niet omdat we overal hetzelfde over denken, maar omdat we ‘samenleven’.

Het regeerakkoord kleedt chronisch zieken en AWBZ-zorg uit. Cliënten krijgen geen vergoeding meer voor rollators (daarover heb ik al eerder mijn ongenoegen uitgesproken) en voor de eerste vijf fysiotherapeutische behandelingen, de zorgtoeslag daalt, de zorgpremie stijgt, dagbesteding en begeleiding worden overgeheveld naar de Wmo. Ook de eigen bijdrage voor langdurige zorg gaat omhoog. Een sigaar uit eigen doos dus, dat miljard extra voor de zorg. Wat heb je aan meer personeel – als dat al beschikbaar zou zijn – als er geen cliënten meer zijn? Als mensen hun broodnodige zorg niet meer kunnen bekostigen?

‘Zelfmanagement en eigen verantwoordelijkheid’ is het credo van de overheid. Het gevolg is dat de lat tot professionele zorg nóg hoger komt te liggen en dat kwetsbare ouderen nóg meer aan hun lot worden overgelaten. Met alle gevolgen van dien. Dat is een aanfluiting voor onze fatsoenlijke zorgstaat. Zo garanderen we geen toegankelijkheid van zorg.

Tegen electoraal Nederland kan ik alleen maar zeggen: “Doe ons dit alstublieft niet aan!”.

Ondanks de mediastilte wordt er nog regelmatig over de formatie gesproken. Bewoners en medewerkers uit mijn wooncentrum komen regelmatig terug op mijn optreden bij Max en het debat met Fleur Agema van de PVV.

‘Nu komen ze tóch nog in de regering; Wilders heeft het slim aangepakt; wel de lusten en niet de lasten’, zijn opmerkingen die ik vaak hoor.

Maar hoe?
Ik ben vooral benieuwd hoe Wilders het gaat doen. Ik behoor niet tot de anderhalf miljoen mensen die op hem gestemd hebben. Aan de andere kant vind ik het prima dat hij gaat meepraten. Hoe houdt hij zijn beloften in stand wanneer er 18 miljard bezuinigd moet worden? Zijn partij staat voor een betere zorg, kent u zijn verkiezingsprogramma nog? Zij willen geen stelselwijzigingen meer, zij maken geld vrij voor de zorg, 10.000 extra handen aan het bed, bewoners krijgen meer rechten, kleinschaligheid in de zorg.

En ik?
Ik wil graag overal het positieve van blijven inzien. Maar toch maak ik me zorgen. Zorgen over hoe het verder moet in de zorg. Zorgen over de keuzes die gemaakt moeten worden over de AWBZ, over de werkdruk in de zorg en over het feit dat er zo veel mensen weglopen uit de zorg.

Hoe mooi zou het zijn wanneer regeringsleiders de mensen uit de dagelijkse praktijk zouden betrekken bij hun plannen? Dat zijn de mensen die redeneren veelal met enorme passie, betrokkenheid en ervaring. Nog mooier zou het zijn om met hen een vertaalslag te maken naar het verbeteren van de zorg door acties of beleid uit te zetten. Ik wil wel…

Maar wat vriend Klink er nu weer van maakt. Voor het eerst ben ik echt sprakeloos. Als het aan hem ligt, verdwijnen hulpmiddelen zoals rollators, krukken en looprekken uit het basispakket. Voor fysiotherapie en oefentherapie worden nog slechts negen behandelingen vergoed. Logopedie, ergotherapie en dieetadvisering kost tien euro eigen risico. Voor paramedische zorg moeten mensen ook zelf gaan betalen.

Ik wilde deze week een gezellig stuk schrijven… Maar nu komt ‘ie hier mee. Zijn verweer is dat hij het volgend kabinet niet wil opzadelen met de grote problemen in de zorg. Wat een onzin. Volgens mij kan hij het niet zo goed hebben dat hij nu geen dikke vinger meer in de pap heeft.

Nederland is het niet met hem eens en op het nippertje probeert hij nog wat bezuinigingen er doorheen te drukken. Niet te geloven!! Het nieuwe kabinet? Dat onderhandelen duurt en duurt. Nederland heeft gestemd, maar de uitslag bevalt niet alle partijen. Dus?? Mogen we in ieder geval nog een beetje de illusie hebben dat we ook maar enige invloed hebben op onze toekomst?

Juist de gezondheidszorg is een onderwerp van discussie voor de verschillende partijen. Lijkt mij dus dat hier JUIST geen beslissingen over gemaakt moeten worden. Simpelweg omdat men het hier niet over eens is en ook niet zal worden, op de korte termijn. Het is momenteel net een kleuterklasje. Pietje wil niet naast Jantje zitten. Liesje vindt Truusje stom. Pffff!! Maak nog maar even geen beslissingen. Zorg eerst maar eens dat men normaal door één deur kan. En laat de ouderen, die het land hebben opgebouwd nog maar even genieten van hun welverdiende oude dag. Voor zover er iets te genieten valt. En vraag aan Klink of hij ondertussen even met de pet rond wil gaan. Als hij dan toch iets wil doen, mag hij beginnen bij het wachtgeld. Wij in de zorg wachten namelijk ook al heel lang, heeeeeeeel lang op antwoorden en oplossingen..

Ik denk dat het kan
Dit houdt in dat de bureaucratie rondom het toewijzen van de zorg en het toezicht en de controle daarop behoorlijk vermindert. Ik ben ervan overtuigd dat dit een enorme kwaliteitsinjectie met zich meebrengt! Op deze manier is het voor patiënten een stuk prettiger en overzichtelijker. Mensen willen hun eigen manier van leven zo lang mogelijk voortzetten, ook als ze echt zorg nodig hebben. Vandaag de dag zien veel mensen af van zorg, vanwege het vele geregel en de papierenrompslomp erom heen. Het gaat dan over veel teveel schijven.

Als een patiënt een zorgbudget krijgt toegewezen, kan een organisatie worden ingehuurd die de zorg op maat levert. Men kan de hulp krijgen (inhuren) die nodig is. Vandaag de dag krijgen patiënten namelijk vaak niet die zorg die ze nodig hebben. Het is zeker een efficiëntere manier!

Uiteraard moeten de mensen het wel zelf kunnen regelen; voor de mensen die dit niet lukt, zal er een andere oplossing moeten komen. En daar ben ik dan ook erg benieuwd naar…

Er moet snel iets gebeuren
Een ding is zeker: er moet snel iets gebeuren aan de bureaucratie in de zorg! Daar ben ik het mee eens. Een belangrijk onderwerp, waar de nieuwe regering straks zeker mee kan scoren! Ik hoor graag jouw mening.

Stimuleer dat Nederlanders zolang mogelijk voor zichzelf kunnen blijven zorgen
Dit kan alleen wanneer er een goede betaalbare zorg is. Faciliteiten waar alle mensen gebruik van kunnen maken. Een goede AWBZ voor iedereen.

Maak werken in de zorg aantrekkelijk voor schoolverlaters
Dit kan alleen maar door goede begeleiding van professionals. Door uitzicht te bieden op werk. Wat is er mooier en kwalitatief aantrekkelijker dan zelf mensen op te leiden en deze mensen vast te houden. Binnen onze organisatie kom ik vaak goede stagiaires tegen, die het vak van A tot Z beheersen. Beter opgeleid kun je dit personeel niet krijgen!

Investeer in de kwaliteit van zorg
Zorg voor de juiste persoon op de juiste plek. Vaste gezichten en kleinere teams. Korte lijnen met vaste aanspreekpunten. Mijn ervaringen zeggen dat dit motiverend werkt en tevredenheid met zich meebrengt. Zowel voor medewerker als voor de cliënt.

Voorkom dat verpleegkundigen en verzorgenden teleurgesteld de zorg verlaten
Stuur personeel op hun sterke punten. Creëer een vast werkklimaat met weinig veranderingen. Sta open voor signalen van de werkvloer en kom samen tot menselijke oplossingen. Beloon werknemers naar behoren.

Als aan bovengenoemde punten gehoor wordt gegeven, kunnen we in de zorg weer eens aan toekomst denken en met de mensen bezig zijn, zoals zij het verdienen. Dit maakt het voor de medewerker ook een stuk aantrekkelijker!

Maar….
Het CDA heeft verloren, de VVD en PVV zijn de grote winnaars. Gefeliciteerd… Maar ik houd mijn hart vast. Lijsttrekkers, ik nodig jullie uit om nog eens te kijken naar de bovenstaande punten. De zorg heeft jullie nodig.

3 juni 2010, 20.5 uur. Max peilt de stemming op Nederland 2; burgers debatteren met politici. Ik mocht in debat met Fleur Agema van de PVV. Wat was het jammer dat we elkaar niet ‘verstonden’. Want eigenlijk willen we precies hetzelfde met de zorg in Nederland; meer personeel en meer kwaliteit in de zorg. Kwam dit door mijn openingszin? Dat ik niet op de PVV ging stemmen omdat ik het niet geloof? Hoe gaan ze hun beloften waarmaken? Of kwam het simpelweg omdat ik een manager ben? Want na de uitzending sprak ik even met haar na.

“Managers moeten terug naar de werkvloer, met behoud van salaris, dus daar hoeft u zich geen zorgen over te maken”, aldus Fleur Agema.

Nou daar maak ik me ook geen zorgen om; mijn salaris komt niet eens in de buurt van de beruchte Balkenende norm. Maar ik maak we wel zorgen of politici wel echt begrijpen hoe het er op de werkvloer uitziet!

Managers niet meer nodig?
Wie is dan de scharnierfunctie tussen de Raad van Bestuur en de medewerkers? Wie zorgt dan dat alles loopt? Wie motiveert keer op keer de medewerkers als de zorg weer eens negatief in de media komt? En wie zorgt er voor voldoende gekwalificeerde medewerkers binnen onze organisatie? Medewerkers die met hart en ziel werken in de zorg en niet de werklozen die het opgedrongen krijgen om te gaan werken in de zorg. Wie houd ze vast, die gekwalificeerde zorgmedewerkers zien die het niet meer zien zitten en kiezen voor een ander vak.

En ik moet ook een ander vak kiezen? Politici, kijk toch eens hoe het écht werkt in de zorg en kom dan met oplossingen. Ik hoop dat u, mijn lezer, het onderscheid tussen loze beloften en realiteit nog kunt maken en morgen stemt op die partij die niet alleen het beste voor heeft met de zorg, maar ook de realiteit van de praktijk snapt.

Dankbaarheid
Ik kwam voor het eerst bij een nieuwe cliënte. Mevrouw is ongeneeslijk ziek. Ze heeft een hersentumor en is haar man hier een paar jaren geleden ook aan verloren. We raakten we aan de praat en dan gaat er zoals gewoonlijk in dit soort situaties, wat meer tijd in zitten. Tijd die ik eigenlijk niet heb maar tóch neem. Mevrouw is opvallend positief. Ze geniet nog van ieder moment. Ze is dankbaar voor de zorg die ze krijgt van de thuiszorg en de mensen om haar heen!

“Ik vind het zo fijn dat ik door de goede zorg nog thuis kan blijven wonen en de dingen kan blijven doen die ik leuk vind.”

Daar doe ik het voor…
Toen ik in de auto stapte moest ik nog even denken aan ons gesprek en zag dat mevrouw mij voor het raam stond uit te zwaaien. Ik realiseer me, dat dit de momenten zijn waarvoor ik het doe! De situatie van mevrouw en dan tegelijkertijd die dankbaarheid… Het raakte bij mij een gevoelige snaar .

En ik realiseerde me dat het nog maar afwachten is hoe de zorg er voor haar in de toekomst uit ziet. Zal zij, en vele anderen met haar, díé zorg krijgen die ze nodig heeft?

ZORG DIE BEREIKBAAR IS, DICHTBIJ EN VAN HOGE KWALITEIT

Mijn collega’s en ik van de thuiszorg bieden die zorg. En als ik me niet vergis, is dit één van de voorstellen van verschillende politieke partijen. Wij maken het waar. Nu Den Haag nog!!!

Veel collega’s zijn ‘in’ voor de SP en PVV. Beide partijen hebben het beste voor met de zorg voor ouderen en voor het zorgpersoneel. Zij beloven meer personeel en meer salaris… Te gek, bijna. Bijna, zeg ik dan, want ik geloof niet dat ze dat kunnen waarmaken. Is wat zij beloven echt te realiseren? Of passen ze, wanneer ze mee mogen doen in een coalitie, hun programma aan? Of, als ze niet in de coalitie komen, blijven ze de hele regeerperiode vechten tegen de bierkaai?

Met bewoners praat ik er ook over en vraag hen waarop zij hun keuze baseren. Dit verschilt nogal van het stemgedrag van de medewerkers. 80% van de bewoners stemt uit vertrouwen op HUN partij. Wie heeft het vertrouwen gewonnen? Wie is gelijkmatig van karakter en wat straalt de partij uit? Dit is voor velen belangrijker dan het programma.

“Weet je nog hoe goed Dries van Agt was en Ruud Lubbers?” vertellen ze.

“Ik stem gewoon op het CDA op Balkenende. Dan komt het allemaal goed!”

“Niet op de Partij Van De Armoe stemmen hoor!”, dwingt een mevrouw mij bijna!

 En ik??
Ach… ik weet het nog steeds niet. Verkiezingstaal in campagnetijd vind ik voornamelijk zieltjes winnen om te scoren.

En dan??
Afwachten. Ik blijf wel bezorgd over de toekomst van de zorg. Als ik lees dat men het wettelijke recht op zorg wil wegschrappen, schrik ik daar erg van!

Het woord ‘bezuinigen’ staat centraal in alle partijprogramma’s. Daar komen we niet onderuit. Niemand niet, geen enkele partij. Dus ook ik stem VÓÓR bezuinigingen, hoe dan ook. Elke partij heeft haar ideeën waar minder geld aan uitgegeven kan worden…

Ook in de zorg zal gesneden worden. Het wordt wel mooi ‘verpakt’, want er wordt extra geld door diverse partijen beloofd voor de gezondheidszorg op diverse terreinen. Dit zijn de ‘plusjes’ in de begroting. Tegelijkertijd zijn er ook ‘minnetjes’ in de begrotingen… en in het totaal komen de meesten dan toch uit op een dikke MIN. En dat terwijl het aantal ouderen alleen maar groter wordt. Waar zullen wij, zorgverleners, dat straks merken? En onze cliënten? Ik vind het spannend en het houd me dan ook erg bezig.

Daarom vind ik het ook zo leuk dat ik door Metro gevraagd ben voor het ‘lezerspanel’. Hier ben ik de laatste weken elke week te vinden. Ik geef mijn visie op het interview dat gehouden wordt met de lijsttrekker, de persoon of het partijprogramma. Zo raak ik nóg meer betrokken bij de verkiezingen en volg ik nóg intensiever alle praat- en tvprogramma’s Want misschien lijkt de politiek soms ver weg van ons te staan… het gaat wel over ons!

Donderdag 20 mei, Metro, interview Job Cohen:
Froukje Bijlsma, 26 JAAR, WIJKVERPLEEGKUNDIGE.
POLITIEKE VOORKEUR: CDA/CHRISTENUNIE
“Die extra 10 miljard: ik denk dat het
de geloofwaardigheid van Cohen een
beetje heeft aangetast. Ik was erg
nieuwsgierig toen Cohen naar voren
trad als lijsttrekker. Dat is er nu een
beetje vanaf. Het motto: mensen bij
elkaar houden! Een waardevolle
doelstelling vind ik, omdat we nu
eenmaal een samenleving zijn.
Alleen: hoe wil Cohen dit dan?”

Welke uitstraling zal de politiek straks krijgen… eentje van mededogen of van hardheid? Van geld of van menselijkheid? Van hoop of van angst? Ik ben nieuwsgierig naar politiek Nederland na 9 juni.

Wie mijn stem krijgt op 9 juni, weet ik nog niet. Zo ben ik heel benieuwd of er een partij is die aan de slag wil gaan met het imago van de zorg. We hebben straks een hoop arbeidskrachten nodig. Ik hoor er maar weinig over. Terwijl het heel relevant is. De werkdruk in de zorg stijgt, het salaris groeit niet mee. Je hebt onregelmatige diensten, moet werken op feestdagen. Ik denk dat er best veel mensen zijn die goed bij de zorg passen, maar die gezien de beloning, het salaris en de voorwaarden, kiezen voor het bedrijfsleven. En dat snap ik best.

Gelukkig hoor ik de politici steeds weer zeggen dat de hard werkende mens moet worden beloond. Maar naarmate het debat vordert, wordt mij duidelijk wat ze eigenlijk bedoelen met de hard werkende mens. Dat is niet de vuilnisman, fabrieksmedewerker of bouwvakker, dat zijn de mensen met een jaarsalaris waar ik alleen maar van kan dromen. Ah, ik snap het al, deze mensen moeten natuurlijk heel hard werken om het geld op te krijgen!

Het ziet er maar slecht uit. En dan heb ik nog niet eens te klagen, ik ben gezond en heb werk. Hoe moet het met degenen die afhankelijk zijn van de maatschappij? Het ergste stukje vond ik op het moment dat Groen Links uit de doeken deed wat er werkelijk bedoeld wordt met de  plannen van de VVD. In eerste instantie dacht ik: nou ja we moeten allemaal inleveren, iedereen naar rato en als er dan zo’n nuchtere dame van Groen Links zit en zo’n alerte Brabantse SP’er, dan zal het wel goed komen. Maar ja, waar kunnen we van op aan? Doen ze wat ze beloven? Zie nu weer met de PVDA, nu willen ze weer wel helpen in Afghanistan. Gelukkig heb ik veel verstand van belevingsgerichte zorg!

efficiënt [bijvoeglijk naamwoord]• met zo weinig mogelijk geld of tijd en zoveel mogelijk resultaat

 Waarom zo cynisch?
Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ) dekt medische kosten die niet onder de zorgverzekering vallen. Iedereen die in Nederland woont of werkt, is verzekerd voor de AWBZ. Men betaalt de eigen bijdrage voor zorg met verblijf vanaf de datum waarop hij of zij in een instelling wordt opgenomen. Een zorgzwaartepakket (ZZP) is een manier om aan te geven welke zorg iemand krijgt die niet langer zelfstandig kan wonen. Hierin staat het aantal uren zorg die iemand gemiddeld nodig heeft. De tijd die nodig is om te overleggen met bijvoorbeeld familie zit hier ook in.

En in de praktijk?
Een ieder die mijn blog leest, weet dat het in de praktijk bijna niet te doen is om de zorg te leveren waar men recht op heeft. Om het zorgzwaartepakket passend te houden, is tijd nodig. Om formulieren in te vullen. Om te melden dat een persoon bijvoorbeeld een beroerte heeft gehad en dus meer begeleiding nodig heeft. Wanneer iemand terminaal is, heeft die persoon meer zorg nodig. Maar die tijd is er niet. Aan elke verandering gaat nogal wat papierwerk vooraf. Te weinig handen aan het bed en de zorg holt achteruit. “Efficiënt werken”. Ik wist niet of ik moest lachen of huilen.

Er moet bezuinigd worden. Maar blijf toch van de zorg af. Kijk hoe het anders kan, maar nóg meer inleveren, terwijl de zorg wankelt, vind ik schandalig. Heeft de zorg genoeg ingeleverd? Vindt u dat er op gebied van defensie, politie of bijvoorbeeld ontwikkelingssamenwerking mag worden bezuinigd? Of ziet u het anders? De politiek zal harde keuzes moeten maken, maar wij hebben daar invloed op. Dus stem!

De mening van de bezoekers van onze website over effeciëntie leest u  hier.

Zorg: last of waarde?
Ouderen- en thuiszorg… een waardevolle dienst in de samenleving, maar in het huishoudboekje van de overheid meestal weggezet als kostenpost, waar vast nog wel wat vanaf kan. Ambtelijke commissies hebben vier bezuinigingsscenario’s bedacht voor de AWBZ en de meeste politieke partijen zien de langdurige zorg ook als bezuinigingspost.
Wie bezuinigt het meest op de zorg (zowel ‘care’ als ‘cure’)? Dat zijn: D66, SGP, VVD, CDA en ChristenUnie. Vrijwel alle partijen denken te kunnen besparen door:

• wonen en zorg te scheiden;
• het CIZ af te schaffen of een andere rol te geven;
• zorgaanbieders slimmer of efficiënter te laten werken;
• bureaucratie te verminderen.

De kleinere partijen (GroenLinks, SGP, TON, PVV en SP) denken geld te kunnen besparen door een maximum te stellen aan de salarissen van managers en bestuurders. Volgens SGP en TON moet de beloning van ‘de handen aan het bed’ daarentegen omhoog.

Recent zijn de plannen van de politieke partijen doorgerekend door het Centraal Planbureau, ook met de consequenties voor de zorg.

Zorgmarkt
Over de heilzame effecten van marktwerking in de zorg is de politiek verdeeld. Kun je langdurige zorg als product zien, mag je er winst op maken, worden tijd en aandacht concurrentiemiddelen?
Nee, vinden SP, GroenLinks en PvdA.
Niet verder uitbouwen, vinden ChristenUnie en PVV.
Ja maar,…niet zonder overheidsregulering vinden CDA, D66 en SGP.
Ja, vindt de VVD, maar langdurige zorg niet helemaal privatiseren.
TON wil alleen marktwerking voor minder urgente en cosmetische zorg.

Wat fijn als je gevangene bent en geen patiënt, afhankelijk van de zorg. Want in de zorg komt het niet zo snel voor dat de overheid even bijlegt als er behoefte is aan nieuwe apparatuur. Hier staan de zaken er iets anders voor. Het gaat om mensen die hulp nodig hebben, een beetje aandacht en wat manieren om zichzelf te vermaken. Zeg maar levensbehoeften te vervullen. Nee! roept de overheid dan: hier kunnen we best bezuinigen.

Eigenlijk kun je er als hulpbehoevend mens beter voor zorgen dat ze je oppakken voor een delict. Alstublieft: hulp bij ongemakken, mooie kamer voor je alleen, tv’tje erbij, leuke activiteiten en in het weekend mag je naar huis. Oh, je wilt tussendoor een keer naar buiten om te winkelen? Geen probleem, sturen we iemand met je mee.

Volgend nieuwsbericht: […tbs-er die uit winkelen ging met een begeleider heeft in de HEMA een mes gekocht en een ..-jarige vrouw in haar nek gestoken …].

Sorry hoor, ik snap het niet meer. Ik begrijp dat mensen die in de gevangenis zitten ook hun rechten hebben en hun wensen. Maar moeten die nu kost wat kost gehonoreerd worden? Terwijl er aan de andere kant hulpbehoevenden, die daar niet voor gekozen hebben, nauwelijks in de eerste levensbehoeften worden voorzien? Het moet niet gekker worden in Nederland.

’s Ochtends, toen iedereen binnen druppelde, zijn jas ophing en een kopje koffie bestelde in de aula, wandelde een opvallende vrouw binnen. Ze viel op, omdat ze een felrood mantelpakje droeg en hoge hakken. Een van de organisatoren, met wie ik in gesprek was, verontschuldigde zich en stevende op haar af. ‘Daar ben je!’ riep hij. Ze gaven elkaar drie zoenen. Plotseling herinnerde ik me in het programmaboekje gelezen te hebben dat de dag feestelijk zou worden geopend. Door een politica.

‘Aangenaam’, zei ik. Ze waren mijn kant op gekomen. ‘Wat een goed initiatief is dit toch’, zei de vrouw. Zelf had ze ook in de zorg gewerkt, zei ze, als thuishulp en verpleegster. Ze vond het prachtig werk. Maar ook zwaar. Loodzwaar. Daarom wilde ze er nu alles aan doen om de situatie voor zorgverleners en zorgbehoevenden te verbeteren. ‘De stem uit de zorg moet luider klinken’, zei ze ferm. Mooi, dacht ik. Eindelijk eens iemand met praktijkervaring in de Kamer. Hopelijk werd ze ooit minister. Ze had een schattig accent.

Het zaallicht dimde en de gesprekken verstomden. De organisator had een paar huishoudelijke mededelingen, zei hij. Waarom niet meteen premier? mijmerde ik. Ze was nog geen veertig, ze was vlot in de omgang en aardig om te zien. En dus enorm sociaal. Rechtstreeks van het verpleegbed weggelopen.

‘Goedemorgen!’ Ze was het podium opgelopem en glimlachte naar de zaal. ‘Ik vind het een eer om hier te zijn. Jullie zijn zo ontzettend waardevol!’ Applaus. ‘Ik weet uit ervaring hoe zwaar het is om onder sommige omstandigheden goede zorg te verlenen. Er zijn eigenijk altijd te weinig handen aan het bed.’ Weer applaus. ‘We moeten het met elkaar doen, we moeten er voor elkaar zijn. Maar we moeten ook onze stem laten horen naar de politiek. Zodat zij weten wat er veranderd moet worden. Samen een oplossing zoeken voor de zorg. Een betere toekomst voor jullie en voor de hulpbehoevenden.’ Er werd luid geklapt.

Huh? Ik ging rechtop zitten. Even leek het alsof ze een volmaakte parodie van een Haagse politicus maakte. Ze nam een slok water en ging door, met hamerende stem. ‘Het is een stukje verantwoordelijkheid voor ons allemaal. Meer tijd, meer mensen, meer beloning.’ Maar ze lachte oprecht toen er weer applaus klonk.

De stem die een paar jaar geleden nog bemoedigende woordjes prevelde in grote oudemensen-oren, repeteerde nu holle frasen, applaustrekkers en dooddoeners. Klaar om straks campagne te voeren in het land. Hoewel, daar was ze al mee begonnen. Waar was de lieve zuster van daarnet gebleven?

‘Den Haag maakt van iedereen een ego, hongerig naar kiezers, beantwoordde de organisator mijn onthutste blik. We stonden weer in de aula, de jonge vrouw was nog bij het podium, waar een paar bezoekers haar aanklampten. ‘Zelfs van dit engeltje. Zetels en macht gaan ten koste van alles.’ Bijna achteloos zei hij het.

‘Nou, dag he.’ Een beetje onhandig zwaaide ze, kwam toen toch nog even bij ons staan. Zo moest ze ook de eerste weken in het Binnenhof hebben rondgelopen. ‘Was het wat?’ vroeg ze. Ik glimlachte, durfde niets te zeggen. De organisator knikte langzaam, aarzelde even en zei toen: ‘Je hoorde hoe enthousiast ze waren.’

Het was tijdens een congres. Een groot congres voor medewerkers uit de zorg. Er zouden lezingen zijn, workshops en discussiegroepen. Ik was er om voor te lezen uit mijn boek.

’s Ochtends, toen iedereen binnen druppelde, zijn jas ophing en een kopje koffie bestelde in de aula, wandelde een opvallende vrouw binnen. Ze viel op, omdat ze een felrood mantelpakje droeg en hoge hakken. Een van de organisatoren, met wie ik in gesprek was, verontschuldigde zich en stevende op haar af. ‘Daar ben je!’ riep hij. Ze gaven elkaar drie zoenen. Plotseling herinnerde ik me in het programmaboekje gelezen te hebben dat de dag feestelijk zou worden geopend. Door een politica.

‘Aangenaam’, zei ik. Ze waren mijn kant op gekomen. ‘Wat een goed initiatief dit toch’, zei de vrouw. Zelf had ze ook in de zorg gewerkt, zei ze, als thuishulp en verpleegster. Ze vond het prachtig werk. Maar ook zwaar. Loodzwaar. Daarom wilde ze er nu alles aan doen om de situatie voor zorgverleners en zorgbehoevenden te verbeteren. ‘De stem uit de zorg moet luider klinken’, zei ze ferm. Mooi, dacht ik. Eindelijk eens iemand met praktijkervaring in de Kamer. Hopelijk werd ze ooit minister. Ze had een schattig accent.

Het zaallicht dimde en de gesprekken verstomden. De organisator had een paar huishoudelijke mededelingen, zei hij. Waarom niet meteen premier? mijmerde ik. Ze was nog geen veertig, ze was vlot in de omgang en aardig om te zien. En dus enorm sociaal. Rechtstreeks van het verpleegbed weggelopen.

‘Goedemorgen!’ Ze was het podium opgelopem en glimlachte naar de zaal. ‘Ik vind het een eer om hier te zijn. Jullie zijn zo ontzettend waardevol!’ Applaus. ‘Ik weet uit ervaring hoe zwaar het is om onder sommige omstandigheden goede zorg te verlenen. Er zijn eigenijk altijd te weinig handen aan het bed.’ Weer applaus. ‘We moeten het met elkaar doen, we moeten er voor elkaar zijn. Maar we moeten ook onze stem laten horen naar de politiek. Zodat zij weten wat er veranderd moet worden. Samen een oplossing zoeken voor de zorg. Een betere toekomst voor jullie en voor de hulpbehoevenden.’ Er werd luid geklapt.

Huh? Ik ging rechtop zitten. Even leek het alsof ze een volmaakte parodie van een Haagse politicus maakte. Ze nam een slok water en ging door, met hamerende stem. ‘Het is een stukje verantwoordelijkheid voor ons allemaal. Meer tijd, meer mensen, meer beloning.’ Maar ze lachte oprecht toen er weer applaus klonk.

De stem die een paar jaar geleden nog bemoedigende woordjes prevelde in grote oudemensen-oren, repeteerde nu holle frasen, applaustrekkers en dooddoeners. Klaar om straks campagne te voeren in het land. Hoewel, daar was ze al mee begonnen. Waar was de lieve zuster van daarnet gebleven?

‘Den Haag maakt van iedereen een ego, hongerig naar kiezers, beantwoordde de organisator mijn onthutste blik. We stonden weer in de aula, de jonge vrouw was nog bij het podium, waar een paar bezoekers haar aanklampten. ‘Zelfs van dit engeltje. Zetels en macht gaan ten koste van alles.’ Bijna achteloos zei hij het.

‘Nou, dag he.’ Een beetje onhandig zwaaide ze, kwam toen toch nog even bij ons staan. Zo moest ze ook de eerste weken in het Binnenhof hebben rondgelopen. ‘Was het wat?’ vroeg ze. Ik glimlachte, durfde niets te zeggen. De organisator knikte langzaam, aarzelde even en zei toen: ‘Je hoorde hoe enthousiast ze waren.’

Jet Berkhout
schrijver

Houten, de gemeente waar ik werk, is de beste WMO stad van Nederland! Kiezen voor eigen verantwoordelijkheid is hier de sleutel tot succes geweest. Burgers nemen verantwoordelijkheid: voor zichzelf, hun familie, vrienden, de buurt en de stad.

Ik denk dat deze lijn door te trekken is naar de ouderenzorg. Het is tijd om de (in)formele netwerken in te zetten: familie, vrienden, buren, kennissen, maatschappelijke instellingen en de vrijwilligersorganisaties moeten dan óók zorgen voor de ouderen. En natuurlijk, daar waar nodig, is er professionele zorg, maar het moet niet zo vanzelfsprekend zijn.

Vaak is het zo dat bij een verhuizing naar een verzorgingshuis, de bewoner en de familie achterover leunen; de professionals regelen het wel. En het is toch van de zotte dat ik het volgende lees in de nieuwe zorgplannen:
- 2 x per week een half uurtje buiten wandelen met meneer X;
- 1x per maand kledingkast opruimen voor mevrouw Y;
- om ten slotte 3 x per week boodschappen te halen voor mevrouw Z in het winkeltje.

Waar zijn we dan mee bezig?
Wanneer ouderen thuis wonen doen familie, vrienden of buren dit gewoon. En is dat na een verhuizing naar een verzorgingshuis anders? Hoef je dan ook niet meer te betalen voor je maaltijden? Je beddengoed wordt gewassen, begeleiding naar tandarts of dokter wordt geregeld.

Is het zorgen en ondersteunen van ouderen in verzorgingshuizen dan alleen nog de verantwoordelijkheid van de AWBZ of de zorgverzekeringswet?

Ik denk van niet. We móéten bezuinigen, er moeten keuzes gemaakt worden. Ik zou de politiek willen vragen om de juiste fundamentele keuzes te maken. Daarnaast wil ik hen nog wel wat meer tips geven… het CIZ opheffen, het wachtgeld voor politici afschaffen, kiezen voor 25 verzorgenden aan het bed i.p.v. het salaris van Paul de Leeuw te betalen, minder tv zenders, bezuinigen op defensie, minder geld aan het buitenland geven, stoppen met gouden handdrukken en bonussen in de bankwereld.

Dit zijn wat kreten, over onderwerpen waar ik misschien niet alles over weet. Maar wat de zorg betreft; mag ik eens komen praten, meneer de president?

Ieder mens heeft recht op een menswaardig bestaan. Daarom vroegen wij tijdens Holi Phagua aandacht van de politiek voor het armoedeprobleem onder Surinaamse ouderen. Vanwege het AOW-gat waarmee deze ouderen te maken hebben, leven velen zwaar onder de armoedegrens. De Surinaamse senioren kennen hun rechten niet, ze schamen zich daarvoor uit te komen en ze kwijnen mede daardoor weg in huis.

Gelukkig zet een groep mensen zich belangeloos in voor dit maatschappelijke probleem. Samen met een aantal sponsors – etnische ondernemers – bakten en verpakten we tijdens Holi Phagua op verschillende plekken in Den Haag, zoals moskeeën en andere gebedshuizen, tweeduizend barra’s en andere lekkernijen. Vervolgens deelden we al dat lekkers onder muzikale begeleiding uit aan ouderen in alle Haagse zorgcentra en groepswoningprojecten.

We nodigden de wethouder van Economische Zaken Henk Kool uit om in Jonker Frans een barra (hartige beignet) met een omvang van één meter aan te snijden om armoede symbolisch de oorlog te verklaren. Nou, dat wilde hij wel. En ik dacht: als hij toch hier is, kan hij ons wel wat geld ‘geven’ voor activiteiten waarmee we ouderen laagdrempelig kunnen informeren over allerhande voorzieningen. En ja hoor, dat lukte ook! Hij wilde ons graag steunen.

Naast Henk Kool betuigde de wethouder van Burgerschap, Rabin Baldewsingh, zijn steun aan de minderbedeelden van de Haagse samenleving. En daar steken we vanuit Florence natuurlijk graag onze schouders onder. Geweldig toch, zo’n stadsbestuur dat niet regeert vanuit een ivoren toren!

En dan daarbij te bedenken dat het vaak voorkomt, dat de euthanasiewens wordt veroorzaakt door afhankelijkheid. Mensen/patiënten die op latere leeftijd of door ziekte zo afhankelijk zijn geworden van de maatschappij, dat ze er liever uit stappen. Dan moet er toch ergens in de regering een belletje gaan rinkelen. Nee, niet het belletje ‘dat kunnen ze zelf niet beslissen’, maar het belletje ‘we doen iets niet goed, mensen gaan liever dood dan dat ze door ons worden verzorgd’. Die bellen moeten allang rinkelen.

Ik zit gelukkig niet in de regering, en ik heb de oplossing ook niet. Maar zoals het nu gaat, is het niet goed. We maken alles stuk waar generaties voor ons voor vochten. Als je zeventig bent, houd je niet op een mens te zijn!

Vanuit Florence zette ik mijn handtekening en betuigde ik mijn gedrevenheid voor een actieve bijdrage in de komende vier jaar. Ik vind het een geweldige eer mijn schouders onder zo’n mooi project te mogen zetten. “Interculturalisatie is normalisatie”, zo stelde iemand tijdens de conferentie. Maar is dat inderdaad zo makkelijk? Zijn wij anno 2010 al zover en op de toekomst voorbereid? Hoe creëer je verlangen naar de verandering? Hoe trek je mensen uit de weerstand?

Wanneer je een schip wilt bouwen,
breng dan geen mensen bij elkaar om het hout te slepen,
het werk voor te bereiden en de taken te verdelen,
maar leer de mensen te verlangen naar de eindeloze zee.

Wanneer ze niet naar de zee verlangen,
kan geen adviseur ze helpen om een schip te bouwen.
Wanneer ze eenmaal naar de zee verlangen,
bouwen ze zelf een schip en is er weinig meer nodig dan wat begeleiding en voorbeelden.

Veranderen? Vernieuwen? Het is allemaal leren verlangen.

Antoine de Saint-Exupéry in Citadelle

Hebt u enig idee hoe we dit verlangen met elkaar kunnen bereiken?

PS: In het boek ‘Bijzonder Dichtbij’ staan mooie portretten, onder meer van bewoners van Jonker Frans. En – niet borstklopperig bedoeld – ik sta er zelf ook in.

Vervolgens las ik in een nieuwsbrief dat ze per 2012 deze minutenregistratie echt wil verbannen. En dat ze daarom in een aantal instellingen proef gaat draaien met een systeem dat de bureaucratie gaat verminderen om meer handen aan het bed te behouden

Tja… hoe ga je ‘globaal kijken naar de normtijden’ zonder op de tijd te letten? Lijkt me lastig.

Er is niets mis met de nieuwe financiering van verpleeg- en verzorgingshuizen. Tot 2010 kregen zorginstellingen een vast bedrag per bed of kamer. Nu is het budget afgestemd op de hoeveelheid zorg die een bewoner nodig heeft, de zorgzwaarte. Mondigheid van de bewoner of van de familieleden staat niet meer voorop, maar de indicatie van het CIZ is leidend voor de zorg.

Maar… kan het CIZ, de zorgvraag goed inschatten?

Door tijdgebrek gebeurt het inschatten van de zorgzwaarte tegenwoordig vaak via de telefoon. Komt iemand echt met het juiste pakket in een verzorgingshuis of is deze te laag ingeschat? Dat is pech hebben wanneer de juffrouw aan de telefoon de situatie verkeerd heeft ingeschat en je wel je eigen bed moet opmaken, terwijl je dat niet kunt.

En de verzorgenden die moeten hun werk doen in de tijd die het CIZ hiervoor gesteld heeft. En moeten ze die tijd gaan registreren? Hoor ik vanaf nu: ‘even doorwerken hoor, ik heb maar 10 minuten om u te douchen’ of ‘de krant lezen kan vandaag echt niet, want uw tijd is op?’ En hoeveel tijd gaat er naar de registratie?

Het blijft lastig… er is naar mijn mening niets mis met de nieuwe financiering: de openheid en transparantie… alleen had Jet Bussemaker vóór de invoering die proeven moeten draaien om de bureaucratie te verminderen! Dan waren er nu meer handen aan het bed.

CIZ  en de minutenregistratie

Onze locatie is zeer divers, zowel qua personeel als wat betreft cliënten. De wijk Regentesse-Valkenboskwartier bestaat voor tachtig procent uit mensen met een migrantenachtergrond. Vooral Surinamers zijn hier ruim vertegenwoordigd, en dus ook in Jonker Frans. Allerlei culturen leven met autochtone Hagenaars onder één dak en vieren gezamenlijk Kerstmis, Suikerfeest en Holi Phaguafeest.

Nu is het zo dat Surinaamse ouderen meestal geen pensioen en volledige AOW opbouwen. Voor de AOW moet je veertig jaar in Nederland wonen. Ook al was Suriname een Koninkrijksdeel, dat wordt niet erkend. Veel Surinaamse ouderen leven mede daardoor ver onder de armoedegrens en vertonen vaak gezondheidsachterstanden, zoals gebitsproblemen, vitaminegebrek, eenzaamheid en depressie. Dat is natuurlijk niet goed!

Gelukkig vinden de Haagse wethouders dat ook. Dus ik dacht, het is verkiezingstijd…ik ga eens aandacht vragen voor dit probleem. En ik kreeg een hoop bijval. Migrantenradio Radio Amor interviewde me vrijdag 29 januari een uur lang live over mijn visie op de armoedeproblematiek en de mogelijkheden die ik zie. De radiozender belde eveneens met wethouder Henk Kool van Economische Zaken om zijn reactie te peilen. ‘Blij en tevreden’, was hij. Temeer omdat diverse armoedeambassadeurs in Den Haag – waaronder ik dus – óók ondernemers mobiliseren om samen een maatschappelijk probleem aan te pakken. Voor de zwakkeren in de samenleving is veel draagvlak aanwezig, maar kartrekkers ontbreken vaak. Dat ik die rol kan vervullen, is een enorme uitdaging. Het schenkt mij veel voldoening.

Ook ik schrok hier van. Vragen schoten door mijn hoofd. Stel dat zoiets in ‘mijn’ wooncentrum gebeurt? Wat zou ik doen? In ieder geval zou ik proberen in te grijpen, voordat het escaleert. Maar ik zou vooral de zaak van àlle kanten bekijken. Om erachter te komen of de verzorgende zich bewust was van haar gedrag en zo ja, waar dat dan door kwam? Voelde ze zich onzeker, overbelast of gefrustreerd? Want het is zaak om dit goed uit te zoeken.

Maar moet dit dan uitgebreid in de media? Als het aan mij ligt niet! Wie kan daar nou iets mee? Het beeld is namelijk weer gezet. En deugt er nu geen enkel verzorgingshuis of verzorgende meer? Het levert bovendien onzekerheid en boosheid op. Ouderen worden er angstig van, de vaak hardwerkende verzorgenden reageren kwaad, gefrustreerd of lopen weg uit de zorg, terwijl we de mensen hard nodig hebben.

 En de SP duikt er in deze verkiezingstijd graag bovenop en wil de wereld wel ‘even’ verbeteren… maar moet dat op deze manier?

 Als ik mij dan tot hen mag richten… ik denk dat er meer aandacht nodig is voor werkomstandigheden en reflectiemomenten. Wat bepaalt gedrag, waar krijgen medewerkers energie van, wat frustreert en wat is er nodig om dit soort trieste kwesties vóór te zijn. Daar gaat het om. Zorg dat er meer geld beschikbaar komt voor begeleiding en ondersteuning voor de medewerkers, want dat geld halen we echt niet uit de ZZP-financiering!!

Neem nou de invoering van de ZZP per 1 januari. Wie – bij zijn volle verstand – verzint zoiets? ‘Vast een ambtenaar van achter zijn bureau’, was mijn eerste reactie. Moeten we met de stopwatch gaan klokken, hulpvragen weigeren en nog harder gaan lopen? We komen al personeel tekort.

Op enig begrip van mijn teamleden en onze cliëntenraad hoefde ik zeker niet te rekenen bij de lancering van het regeringsplan in 2009. Er ontstond veel weerstand en gemopper in het veld. Mensen gaan de zorg in, omdat ze willen werken met hun hart, werk willen doen dat ertoe doet! Snappen ze dat dan niet!

Nu zijn we een jaar verder…

Ik merk dat zowel cliënten als medewerkers zich niet hebben laten kisten. Ze zijn het proces heel intensief en creatief ingegaan. Gesteund door het management werkten en werken onze mensen keihard aan een goede invoering van de ZZP en dat is te merken aan hun houding en gedrag. Indicaties zijn samen doorgespit en daar waar nodig opnieuw aangevraagd. Hulde voor het aanpassingsvermogen! Maar toch…maak ik me zorgen! Het vlees is namelijk van de botten en voorzichtigheid is geboden.

Hoe dan ook, ik wens iedereen een zorgvuldig en vindingrijk 2010.