Als manager van een zorginstelling die zelf ook net een inspectiebezoek achter de rug heeft, weet ik precies wat voor spanningen dit met zich meebrengt. Alle ogen zijn op je gericht en de mensen uit je organisatie lopen de hele dag gespannen rond. Bovendien gaat het natuurlijk niet alleen om de controle van de vastgestelde protocollen, maar juist om de mensen die deze regels in de praktijk moeten uitvoeren.

En daar zit hem nu juist de crux. Want heeft iedereen wel dezelfde leerervaringen meegenomen uit alle scholings- en trainingsmomenten? En passen ze die vervolgens op een goede manier toe in de dagelijkse zorgverlening? In ieder geval is het HWW-zorg wél gelukt om haar kwaliteit goed neer te zetten.

Nou collega’s, gefeliciteerd! Ik vind het echte klasse wat een team van nieuwe professionals in korte tijd voor elkaar heeft weten te boksen. Petje af! En nu op weg naar een goede borging van het beleid.

We hebben toch al de ‘normen verantwoorde zorg’ ingevoerd, waar participatie en mentaal welbevinden een onderdeel van zijn? Met als doel: ‘echte aandacht voor de hele mens en het verminderen van de bureaucratie van vele protocollen.’ Sinds de invoering van de vier domeinen in het zorgleefplan zou voor eventueel pestgedrag dus al automatisch aandacht moeten zijn!

Als een nieuwe bewoner komt wonen, wordt er over allerlei zaken gesproken met hem of haar: Hoe zag een normale dag eruit voor uw verhuizing? Met welke mensen ging u graag of minder graag om? Zijn er gebeurtenissen die een grote invloed op uw leven hebben gehad? Welke behoefte heeft u aan omgang met anderen en kent u al mensen die hier wonen?

In de dagelijkse gang van zaken is hier natuurlijk ook aandacht voor, maar ook tijdens officiële voortgangsgesprekken die verzorgenden hebben met bewoners. Vanuit het management hebben we het onderwerp hoog op de agenda staan: maandelijks heb ik koffiebijeenkomsten met alle bewoners en dit onderwerp komt tijdens deze bijeenkomsten minimaal twee keer per jaar officieel terug.

Ik ben ervan overtuigd dat als iedereen aandacht voor de vier domeinen heeft en hiermee werkt in de dagelijkse zorg, er niet steeds weer nieuwe protocollen hoeven te komen. Die maken het werk juist onoverzichtelijk. Het is namelijk te veel om allemaal onder de aandacht te houden!

Werk jij al met de vier domeinen en vind jij een extra protocol wel noodzakelijk? Laat het me weten!

Als de ene helft van mijn personeel op vakantie is, werkt de andere helft namelijk gewoon door. Een goede planning en strakke protocollen moeten de kwaliteit van zorg dan waarborgen. Jawel, ook in de warmste maanden van het jaar is dat cruciaal. Want juist dan loert het gevaar van een diarreegolf. Of van een griepepidemie. Waakzaamheid blijft geboden, evenals goede zorg in de vorm van extra drinken en extra aandacht. SUPER!

En toch heeft deze periode van hoge werkdruk ook zo zijn charmes, bijvoorbeeld op het gebied van saamhorigheid. Dankzij de grote betrokkenheid van mijn personeel en van de familieleden van onze bewoners komen we er altijd goed doorheen. Iedereen werkt mee. Ook de verbouwing van de aanleunwoningen gaat gestaag door. Dit jaar zorgen de bezuinigingen voor een extra uitdaging, want we kunnen geen uitzendkrachten inzetten. Niemand klaagt en het ziekteverzuim blijft laag rond de 4%! Als leidinggevende kun je alleen maar trots zijn op zulke fijne collega’s.

Florence, de organisatie waartoe Jonker Frans behoort, is in de tussentijd bezig haar strategie te herijken. Ze wil zich onderscheiden door het ‘SUPER-gedrag’ van alle (on)betaalde krachten. Waar dat SUPER precies voor staat?

S = Samen met
U = Uitnodigend
P = Professioneel
E = Effectief
R = Respect

De komende maanden geven we in de prakijk samen vorm en inhoud aan deze nieuwe waarden. En ik kan u nu al vertellen: Jonker Frans is er klaar voor!

Ik heb onder collega’s een klein onderzoekje uitgevoerd. Ik heb reacties gevraagd op de stelling:

Stoppen met regelgeving en controle kan de verschraling in de zorg niet meer redden!

Ik hoor graag ook úw reactie….
Ps: Klik op de foto om te vergroten en de reacties van mijn collega’s echt te kunnen lezen.

… We concluderen dat een dagje uit er voorlopig niet inzit. De bewoners kijken bedrukt. Ik voel me zelf ook een beetje teleurgesteld, want ik had er wel zin in. Maar ja, regels zijn regels…

Mevrouw Bakker haalt me uit mijn gedachte en zegt: “Nou, ik hoef nergens naar toe, ik wil alleen een spiegelei met spek”.
“Ja”, zeg ik, “dat weet ik, en ik wil het u ook wel geven, maar de protocollen en de HACCP hè. De salmonella bacterie. Als u er ziek van wordt, heb ik het gedaan. En dat is het niet waard.
“Nou ik vind van wel”, zegt mevrouw Bakker “Ik ben toch zeker oud en wijs genoeg om dat zelf te beslissen? Kon ik het zelf maar doen op mijn kamer!”
Op de kamer mag HELEMAAL niet worden gebakken of gekookt. Dan komt er nog eens een extra pakket regels bovenop; brandveiligheid, controle van de voeding, enzovoort. Mevrouw Bakker is erg teleurgesteld. Ze wilde dat ze nog thuis woonde. Het is soms zo moeilijk, het risico dat ze – tegen alle regels – zelf een eitje gaat bakken is aanwezig. Maar stel nu dat ik denk ik doe het gewoon. Eén keertje. Tsja, het blijft natuurlijk niet bij een keertje. En een keertje pakt het verkeerd uit. Staat er met grote koppen in de krant ‘ZORG NEGEERT PROTOCOLLEN. VROUW VAN 91 OVERLIJDT NA ETEN VAN SALMONELLA-EI’. Dan krijg je heel Nederland over je heen, met ‘hoe haalt ze het in d’r hoofd’. En dan daarbij, ik zou de rest van mijn leven last hebben van mijn geweten terwijl ik eigenlijk alleen maar de wens van deze mevrouw wilde vervullen. Kunt u daar mee leven? Dus met de broodmaaltijd bak ik natuurlijk een ei, maar geen `snotei` zoals zij dat noemt.

Eigenlijk moeten we het gewoon een keertje doen. Maar dat kan niet zomaar. Alle rolstoelen moeten nagekeken zijn en voorzien van een goedkeuring. Mantelzorgers (als we er genoeg kunnen vinden) moeten in het bezit zijn van een ‘certificaat rolstoelrijden’. Eigen vervoer mag niet, dus een taxibus. Misschien kunnen we familieleden vragen om mee te gaan? Dan besparen we een hoop kosten. Want dat is het grootse probleem. De kosten van het personeel dat mee moet. Je kunt je cliënten niet zomaar op pad sturen met een activiteitenbegeleider en een verzorgende. Dat is onverantwoord. De zorg moet goed geregeld zijn. In ieder geval moet er een verpleegkundige mee, want wij mogen geen medicijnen geven. En verder? Als er iets gebeurt met iemand? Een extra auto voor als er calamiteiten zijn met de taxi? Ik moet de map met regels en protocollen maar eens stevig napluizen als we een draaiboekje maken.

Natuurlijk is het goed dat er regels zijn voor de veiligheid, maar soms zou je willen dat je van tevoren wist dat alles goed zal verlopen…

Ondertussen heeft mevrouw Knuffel de hele mand leeggehaald en hebben wij de koffie en cake op. We concluderen dat een dagje uit er voorlopig niet inzit. De bewoners kijken bedrukt. Ik voel me zelf ook een beetje teleurgesteld, want ik had er wel zin in. Maar ja, regels zijn regels. We duiken nog een keer in onze reminiscentiemand en halen wat herinneringen op. Maar de teleurstelling laat zich moeilijk verdrijven. Morgen ga ik kijken wat er kan. En ondertussen zorg ik voor een mooie natuurfilm en neem ik mijn hond mee naar de afdeling: die is dol op aaien en cake.