Door de veranderingen in ons wooncentrum ben ik de komende tijd aanwezig bij alle teamvergaderingen van de afdelingen. Ik ben oprecht geïnteresseerd in wat er leeft bij de medewerkers en de volgende vragen razen door mijn hoofd:
• Wat is volgens jou nodig om onze bewoners zo optimaal mogelijk te ondersteunen?
• Hoe moet volgens jou het rooster er op dit moment uitzien om onze bewoners daadwerkelijk die ondersteuning te geven die past bij hun indicatie?
• Wanneer ben jij gelukkig in je werk? Hoe kan jij, onze organisatie of de overheid dit geluk vergroten?

Ik ben op de meest turbulente afdeling begonnen. Hier vielen als eerste de klappen van de nieuwe ZZP financiering. Er worden nu méér medewerkers ingezet tijdens piekuren en minder op de rustige momenten. Hierdoor zijn er veel halve diensten ontstaan. Parttimers hebben daardoor meer werkmomenten en zij vinden dit lastig te combineren met hun privéleven. ‘We zijn tenslotte niet voor niets parttimer!’ krijg ik veel te horen. Daarnaast is de afdeling uitgebreid met maar liefst 20 nieuwe bewoners en starten we op 1 juni met de proef ‘kleinschalig wonen’. Tot slot begint eveneens op 1 juni Maaike, hun nieuwe teammanager. Hectiek alom dus…..

Ik vind het fijn om te horen dat zij met mij meereizen in onze trein van verandering. En dit is een stoptrein. We stoppen, geven duidelijk stations aan en er is ruimte en tijd voor gesprekken om er aan te wennen. Maar ik weet dat het niet meevalt. Het einddoel is bekend, maar hoe we daar komen roept nog veel onrust op. Ik voel spanning en onrust, zie verdriet, boosheid of frustratie. Aan mijn vragen kwamen we helaas niet toe….

En ik snap het… de vaste grond raast onder je voeten door. En ondertussen raast ook in Den Haag die andere trein door, die sneltrein, en worden begrippen als ZZP en marktwerking uitgevonden! Zonder toetsing, zonder begrip…  Hulde aan ons kabinet!

Momenteel is het wat onrustig op de afdeling waar ik werk. Er zijn namelijk aardig wat veranderingen doorgevoerd en collega’s en ik moeten daaraan wennen en leren elkaar opnieuw te vertrouwen. De veranderingen hebben overigens niets te maken met beleid of beslissingen vanuit de overheid. Het heeft alles te maken met het team. En we zijn een team, elke dag een beetje meer. Maar het is wel twee stapjes vooruit en één achteruit.

Deze week werk ik in de nacht. Een dame waarvan de deken in een hoekje van het bed terecht is gekomen, wordt wakker op het moment dat ik haar toedek.

“Ach, ben jij het?” Een stralende glimlach verschijnt op haar gezicht.

“Niet schrikken hoor, ik dek u toe.”

“Ik moest wel even kijken hoor, of je geen vreemde snuiter bent.”

“Nou, ik ben wel een vreemde snuiter, maar geen onbekende vreemde snuiter.”

“Ik vind je een lieve snuiter.”

We hebben nog even een gesprek en mevrouw gaat weer slapen.
Terwijl ik mijn ronde loop, denk ik nog aan het gesprek.
Het team waar ik deel van uitmaak bestaat uit allemaal lieve, vreemde snuiters, besluit ik. Met hetzelfde doel.
Dan moet het toch goed komen, dunkt me.