Op dit moment volg ik een training ‘Bezield Leiderschap’ en weer word ik me bewust dat ieder mens zijn eigen leider, zijn eigen manager is. Volg jij je hart in je persoonlijk leven? Vaar jij je eigen koers?

Ben jij een manager op en van je werk? Werk je volgens de visie en missie van je organisatie? Of heb je er geen idee van en voer je ‘slechts’ orders van je leidinggevende uit? Wat merken bewoners of patiënten hiervan?

Wanneer écht iedereen vanuit de visie van de organisatie werkt……..hoeveel of juist hoe weinig leiders heb je dan nodig? Ik ben nieuwsgierig naar je mening of je visie hierop!

Mopperen
Het viel me op, na een weekje vrij, dat er in de pauze veel gemopperd werd over het werk en op de collega’s. En ja, in de vakantietijd is het werk zwaarder dan normaal. Er wordt veel meer gevraagd van de medewerkers; dingen lopen niet altijd lekker en dat is regelmatig heel vervelend.

Dat je daar wat mee moet is een feit, zulke dingen moet je niet wegstoppen. Daar krijg je maagpijn van en je humeur wordt er ook niet beter op. Soms is het heerlijk om ‘gewoon’ even te mopperen en daarna met frisse moed weer verder te gaan. Dat mag af en toe best.

Klaagmuur
Bij gebrek aan een klaagmuur of een babbelbox (beide zouden heerlijk zijn) worden de pauzes hiervoor vaak gebruikt; foeteren op jezelf, je collega’s of je leidinggevende. Het lijkt wel of dat ‘lucht’ geeft en dat iedereen daarna weer verder kan.

Maar waarom je pauze daarvoor opofferen? Is het niet veel leuker om over andere dingen te praten? Even geen werk, even heel iets anders. De rare, bijzondere activiteiten van je collega’s leren kennen. Wie verzamelt er sigarenbandjes? Wie heeft er in het weekend zijn motor van stal gehaald om lekker te crossen? Om over het NK fierljeppen nog maar niet te spreken. Wie doet er aan polsstokspringen of punniken? Het is veel gezelliger om over zulke onderwerpen te praten. Mopperen mag; in de linnenkamer of op het toilet….maar niet meer in de pauze.

Zo gezegd, zo gedaan….de pauzes zijn nu een stuk gezelliger, je hoort de meest leuke dingen. Iedereen doet zijn best om zich aan de afspraak te houden. En wie schiet er regelmatig in de fout? Ik natuurlijk, echt per ongeluk! En wat heerlijk dat mijn medewerkers mij dan durven corrigeren……ook ik ga het leren!!

Ik weet het nog goed, mijn vader overleed zeer onverwachts toen ik 35 jaar was. Vanaf dat moment was ik niet meer ‘zomaar’ een jong volwassene, maar werd ik mantelzorger. Mijn toch al kwetsbare moeder kon de dood van mijn vader niet aan en werd steeds afhankelijker van anderen. Ik werkte in de zorg en nam als vanzelfsprekend het grootste gedeelte van de zorg voor haar op me. Ik heb, samen met mijn broers en zussen, 5 jaar mantelzorger mogen zijn.

Deze ervaring heeft mij uiteraard gevormd. Tijdens, maar ook na die periode zag ik wat er allemaal bij komt kijken om de zorg voor je naaste goed geregeld te krijgen. Bureaucratie, onvriendelijke mensen aan de telefoon, wachtlijsten en wel tien verschillende medewerkers per week in huis. En dan het moment bepalen dat je moeder moet verhuizen… Uiteraard namen wij dat besluit samen, maar toch ervaarde mijn moeder het als dwang en daar had ze gelijk in……het kon echt niet meer. IK kon echt niet meer, naast mijn fulltime baan.

Ben jij je daar bewust van als verzorgende? Dat familieleden zich schuldig voelen over het feit dat ze één van hun ouders in een verzorgingshuis ‘opbergen?’ Zo voelt dat soms bij hen. Zo voelde dat in ieder geval bij mij. Klagen ze misschien daardoor veel over de zorg, uit schuldgevoel? Of trekken ze zich terug, omdat ze medewerkers niet voor de voeten willen lopen? Ben jij je bewust van het feit dat bewoners soms onder dwang zijn verhuisd? Dat ze hun eigen huis en omgeving erg missen en veel spullen kwijt zijn, weggegooid door de kinderen?

Praat eens over dit onderwerp met collega’s die ook ervaringsdeskundigen zijn. En misschien wil je deze gesprekken of discussies delen op deze website. Ik ben er benieuwd naar.

Voor werkers in de zorg is het vaak kwetsend en demotiverend om te lezen dat veel mensen vinden dat de zorg niet deugt. Er wordt met regelmaat geschreven over de verpleging die ouderen niet naar het toilet willen brengen, stelen, ouderen mishandelen én niet netjes te woord staan. Ik zal niet zeggen dat dit nooit voorkomt, maar ik durf te stellen dat het geen dagelijks gebeuren is en dat, áls het voorkomt, er direct toezicht moet komen.

Nuance?
Zelf word ik ook wel eens moedeloos van alle negatieve verhalen over managers; te hoge salarissen, bonussen, geen verstand van de zorg hebben en ik weet niet meer wat.

Maar vandaag werd ik echt even verdrietig! Op nujij.nl las ik in een forum de vele reacties op het artikel ‘zorginstellingen brengen teveel in rekening’. Natuurlijk vind ik het ook geen goede zaak dat er gerommeld wordt met eigen bijdrages op AWBZ voorzieningen, maar ook hier was de nuance ver te zoeken.

Ineens las ik iets over mijzelf, over een eerder geschreven blog op deze site daar schreef iemand, dat het belachelijk was dat een 98-jarige vrouw de strijkplank en strijkbout uit de badkamer moest halen en het strijken zelfs nog voor moest doen. Hoe slecht kan het zijn…

Even was ik van slag…..maar al snel dacht ik: ’laat maar kletsen’. Ik weet wel beter! De mevrouw genoot er volop van; extra aandacht en haar zelfvertrouwen had een flinke sprong omhoog gemaakt! Ik ga me toch niet druk maken over meningen van mensen die mij niet eens kennen!

Ik hoop dat veel werkenden in de zorg ook zo kunnen denken. Als jij weet dat je alles inzet voor de ouderen waar je voor zorgt, houd dat dan voor ogen… dan blijf je gemotiveerd en werk je met plezier!!.

Zorgorganisaties hebben ook een missie
Die van Warande is:

‘Staan voor zekerheid van professionele aandacht. Bieden van hoogwaardige zorg en woonkwaliteit, ondersteunt en stimuleert ouderen om binnen hun mogelijkheden actief te blijven.’

Ook wij doen ons best om de missie om te zetten in concrete activiteiten om te zorgen dat, net als bij van Marwijk, ‘onze spelers’ zich persoonlijk vinden in de missie en er vol voor gaan, persoonlijk én als team.

Hoe gedraag je je naar die missie?
Toch weet ik, als ik eerlijk ben, bijna zeker, dat als ik morgen medewerkers vraag naar de missie van Warande dat er velen zijn die het niet weten te benoemen. Dat is jammer, want weet iedereen wat Warande wil uitstralen? Dat we goede zorg willen leveren en tevreden bewoners willen is niet zo moeilijk. Maar hoe draag je dat uit in je houding, je bejegening naar bewoners en collega’s? Hoe zorg je ervoor dat de bewoners de eigen regie weten vast te houden over hun eigen leven en zo lang als mogelijk zelf blijven doen wat ze nog kunnen? Kom je ‘gewoon’ een appartement binnen, omdat je al een goede band hebt met de bewoner of blijf je respectvol aanbellen en wachten tot de bewoner zegt dat je binnen mag komen?

Ik ben geïnspireerd om daar met ‘mijn’ spelers mee aan de slag te gaan…..

En…….. Ondanks de grote teleurstelling met de uitslag 0-1 voor Spanje is de missie wel volbracht……dit elftal heeft Nederland in een buitengewone sfeer gebracht. Een feeststemming die bevolkingsgroepen verbond!!

Weet jij wat de missie is van de organisatie waar jij werkt?

Deze dagen werken we in ons wooncentrum met het meest belangrijke protocol …….het hitteprotocol. In 2006 bleek tijdens de conferentie “De hitte de baas” veel vraag te zijn voor een nationaal actieplan. Het ministerie van VWS nam het voortouw om te komen tot een nationaal hitteplan voor heel Nederland. In veel zorgorganisaties is dat plan van maar liefst 38 pagina’s ‘vertaald’  in een meer compact plan, in een hitteprotocol.

De overheid geeft aan dat na een periode van vijf dagen van 27 graden of hoger het hitteprotocol in moet gaan. Ik mag toch hopen dat andere zorgorganisaties niet zo lang wachten tot zij in actie komen, wij doen dat in ieder geval niet.

Waarschuwen
Woensdag, tijdens onze maandelijkse koffiebijeenkomst met bewoners, is de warmte ook hét onderwerp van gesprek. Veel bewoners hebben luchtige kleren aan, al zie ik her en der nog wel mensen met vestjes zitten. De zon is heerlijk, maar ik waarschuw er ook voor. Het brengt namelijk risico’s met zich mee voor ouderen en mensen met hart- en longaandoeningen. Maar tijdens mijn verhaal zag ik vanuit mijn ooghoek dat toch enkele bewoners het aandurfden om hun vest uit te doen. En dan moet ik wel glimlachen….

Zorgen
Ook zorgen we goed voor de medewerkers; we hebben meer vakantiekrachten dan vorig jaar, zodat er meerdere kortere pauzes genomen kunnen worden. Zij nemen de vaste medewerkers veel werk uit handen en dat maakt dat werkzaamheden goed aangepast kunnen worden. “Alle hens aan dek” is onze leus tijdens de vakantieperiode! Teammanagers, secretaresse, huismeester, receptiemedewerkers en huishoudelijke hulpen, iedereen helpt mee en denkt ‘out of the box’ in de zomer. Ook ik doe vrolijk mee, witte jas aan en werken alsof ik nooit van de werkvloer afgeweest ben. En ik vind het nog leuk ook!

Afgelopen week had ik aan het einde van de middag een receptie. En ik zag er na een dag werken behoorlijk verkreukt uit, vond ik. Maar de redding was nabij, want ik weet het een en ander van mijn bewoners. Mevrouw Y strijkt namelijk altijd de overhemden van haar buurman in ons wooncentrum. Dus ging ik haar een bezoekje brengen…

Een 98-jarige aan het werk zetten?
‘Mag ik u even iets vragen?’, was mijn openingszin toen ze de deur voor mij opende. ‘Natuurlijk Gerda, kom er in, gezellig’, kreeg ik als reactie. Binnengekomen begon mevrouw te stralen toen ik mijn vraag aan haar stelde. Ze stond direct op om naar haar badkamer te gaan en breed lachend kwam ze met de strijkplank en strijkbout terug. ‘Zal ik het voor u doen?’ vroeg ze. Dat vond ik echt te ver gaan. Deze 98-jarige dame liet ik toch niet mijn linnen blouse strijken?

Had ik het maar gedaan, dan had ik me niet zo’n kneus gevoeld…

Zij leert het me wel
Aangezien ik niet zo’n pietje precies ben, vloog de strijkbout over mijn linnen blouse. Als de ergste kreukels er maar uit zijn, dan ben ik tevreden. Maar niet dus. Haar ogen lieten mij geen seconde los en het commentaar was niet van de lucht. Het ging totaal niet. Haar tips gingen finaal langs mij heen, ik kreeg het bloedheet en het water drupte van mijn voorhoofd. Op een gegeven moment pakte ze, een zucht slakend, de strijkbout af en zei: ‘Ga jij maar zitten, dit wordt niets.’

Na 10 minuten kreeg ik mijn blouse terug. Hij zag er perfect uit!

De volgende dag hoorde ik haar onder de koffie zeggen tegen een paar andere bewoners dat ze mij had leren strijken, maar dat ze er niet veel vertrouwen in had dat ik er veel van geleerd had. En ik… ik was de laatste maanden stellig in de veronderstelling dat haar geheugen haar steeds meer in de steek liet.

Mijn lesje heb ik wel geleerd!!!

 Eén gesprek bleef me bij… Ik sprak met een mevrouw die onlangs in de serviceflat is komen wonen naast ons wooncentrum. Ze vertelde dat het wennen erg moeizaam ging omdat het haar ‘eigen’ huis niet meer is.

“Ik ben onverwachts verhuisd, toen na een ziekenhuisopname bleek dat ik niet meer naar huis terug kon. Mijn kinderen hebben alles voor me geregeld. Zij zochten mijn spullen uit en kochten als verrassing ook nieuwe meubels. Mijn wasmachine is niet mee verhuisd omdat mijn dochter besloot dat ik niet meer hoef te wassen. Dat doet zij voortaan voor mij.”

 “En dat is moeilijk” verzucht ze, “mijn kinderen doen dit met de beste bedoelingen, maar het lijkt net alsof ik in het huis van een ander woon. En geen wasmachine, die mis ik zo! Het was voor mij zó belangrijk dat ik kon wassen op mijn moment en nu moet ik wachten tot de was terug gebracht wordt. Ik zeg het maar niet tegen ze, want ze doen enorm hun best. Gelukkig heb ik een fijne buurvrouw die me af en toe opvangt als ik het moeilijk heb.”

 Die buurvrouw was er zaterdag ook en ze gaf mij een klap op mijn knie en zei: “Als jouw moeder oud wordt, niet zomaar haar spullen weg doen hoor, denk erom!!”.

 Ik weet het nu, maar denkt u aan deze wijze tip als u er eens voor komt te staan??

• U hoeft niet met de deur in huis te vallen…want hij staat al open,

• Voor een gesloten deur staan…zal u bij ons niet overkomen,

• Niemand… zal u het gat van de deur wijzen,

• En u hoeft zelfs geen voet tussen de deur te zetten om binnen te komen

We hopen alleen maar dat u….. onze deur plat zult lopen op 20 maart!

Dan is namelijk de landelijke open dag van de zorg. En ook in mijn Wooncentrum De Loericker Stee zijn we druk bezig met de voorbereidingen en zetten onze deuren open. Wij vinden een open dag altijd een leuke bezigheid, maar wat willen we hiermee bereiken?

Ons doel is om op de open dagen mensen bij elkaar te brengen. Contacten tussen bewoners, vrijwilligers, medewerkers en gasten zijn namelijk van groot belang. Niet alleen om te laten zien hoe schoon en mooi ons centrum is, of om nieuwe medewerkers te werven; het gaat mij juist om dat kleine beetje meer… De gastvrijheid, gezelligheid, humor en openheid. Wij gaan eerlijk zeggen wat er goed gaat en wat verbeterd kan worden. Zoals ook de campagne ‘Mijn tijd voor de zorg’ doet. Bewoners vertellen dan over het leven in een wooncentrum, de leuke dingen, maar natuurlijk ook de minder leuke dingen….

Zaterdag 20 maart heeft u de gelegenheid om in vele organisaties in Nederland de sfeer te proeven. Bent u nu nieuwsgierig hoe het er in ‘mijn’ wooncentrum uitziet, nadat ik de buitenkant op de foto heb laten zien…..volg dan de borden Houten en de koffie staat klaar!

Bewoners van zorginstellingen voor langdurige zorg kunnen meedenken bij het opstellen van het zorgplan en de zorgdoelen. Er is écht aandacht voor wonen en welzijn in plaats van alleen maar oog te hebben voor lichamelijke verzorging. Maar hoe bereik je betere kwaliteit als je in je eigen appartement de spullen die je in je hele leven hebt opgebouwd niet eens veilig zijn? Vaak krijgen ouderen die verhuizen naar een verpleeg- of verzorgingshuis het advies om sieraden en kostbaarheden aan familie te geven. Maar dat zou niet nodig moeten zijn!

Op dit moment analyseer ik met een adviseur van onze organisatie de veiligheid in ons wooncentrum. Dit is een multidisciplinair wooncentrum, waar naast het wooncentrum nog negen andere organisaties gehuisvest zijn. Een prachtig huis waar heel veel inwoners van Houten dagelijks binnen komen om naar de apotheek, de specialist, het consultatiebureau of dergelijke instanties te gaan. Dit geeft veel levendigheid en afwisseling voor onze bewoners. Op die manier blijven ze deel uitmaken van de maatschappij, zoals het ook hoort.

Maar die levendigheid, die toeloop van mensen, brengt ook risico’s met zich mee. En ik vraag me af wat te doen… moet iedereen zich gaan legitimeren als ze binnenkomen, moet ik er een bunker van maken, moet ik beveiliging bij de deur zetten?

Dat kan en dat wil ik niet. Ik wil dat iedereen zich aan de fatsoenregels gaat houden.

Van spullen van een ander blijf je af!