Toch is het zo
Afgelopen week had ik evaluatie van het proefproject ‘kleinschalig wonen’. 7 bewoners en één verzorgende brengen samen de dag door, als in een gezin. Iedereen was het eens, de proef is geslaagd. De sfeer was goed in de huiskamer, er heerste rust, er was tijd en aandacht voor de bewoners en voor activiteiten. Mooier kan het niet! Maar de bewoners die in deze huiskamer verblijven hebben een hoog ZorgZwaartePakket (ZZP 5 en 7) en daar is ‘ruimte en tijd’ om hen goede begeleiding te geven.

Op dezelfde etage wonen nog twintig licht dementerende bewoners. Zij vallen onder ZZP 4 en hier is weinig ‘ruimte en tijd’ voor goede begeleiding. Zij zijn lichamelijk nog vrij vitaal, maar zijn zich bewust van hun geheugenverlies en hebben daardoor veel steun en begeleiding nodig. Gebeurt dit niet, dan gaan deze mensen dwalen door het hele wooncentrum op zoek naar antwoorden.

Het lijkt dan heel logisch…
‘Kunnen we niet beide groepen bij elkaar zetten en allemaal een beetje begeleiding geven?’, vroegen de verzorgenden geëmotioneerd. ‘Nee’, vindt de arts: ‘Iedere bewoner heeft recht op zijn eigen zorg en begeleiding en dit mag niet gedeeld worden met anderen die een lichter pakket hebben’.

Het resultaat was een heftige, emotionele discussie. Wat een dilemma! Kun je het maken om de ene groep veel zorg te geven en de andere niet? Kun je zo hard zijn in de zorg? Iedereen heeft toch recht op goede zorg?

“De overheid geeft ons niet meer geld en dus krijgen mensen met een lagere ZZP minder zorg”, was één van de zakelijke reacties.

Soms weet ik het echt niet meer… Oordeel zelf op http://brandpunt.kro.nl/uitzendingen/2010-11-14/

Zorginstellingen sluiten steeds vaker hun keuken en betrekken maaltijden uit centrale keukens die ergens ver weg zijn gevestigd. Deze keukens leveren de maaltijden met vrachtwagens aan op de betreffende locatie. Daar worden ze vervolgens ‘geregenereerd’ (lees: opgewarmd) en kunnen medewerkers het eten serveren. Van lekkere spruitjeslucht of een ouderwetse geur van gehaktballen is in huis helaas geen sprake meer. Waar is die goeie ouwe tijd gebleven dat eten nog een feest was?

Eten is emotie; beleving is dus van groot belang. Zeker voor ouderen in verzorgingshuizen, die van maaltijd naar maaltijd leven. Het eten moet gewoon goed zijn! Medewerkers zijn het daarmee roerend eens. Desondanks vindt in veel zorginstellingen massaproductie plaats om kosten te drukken. De ZZP-bekostiging voor facilitaire diensten is beperkt. Voor een bedrag van ruim € 30 moeten de instellingen drie maaltijden, koffie/thee en tussendoortjes aanbieden. Uit datzelfde bedrag dienen ze het faciliterend personeel te betalen, zoals receptie, schoonmaak en technische dienst. Dat is absoluut geen vetpot.

Wordt het geen tijd om lekker burgerlijk ongehoorzaam te worden? Om kleinschalig koken in te voeren? Niet meer drie weken van tevoren bestellen, maar gewoon per dag beslissen wat je samen wilt eten. Het zou toch mooi zijn als we koken in zorgcentra in ere kunnen herstellen. Doet u mee?

Dit is een zin uit een eerder blog van me. Ik moest er vandaag aan denken. Sinds twee dagen houden we een boekje bij met daarin alle zorgmomenten die we besteden aan meneer S. We zijn nu dus 48 uur bezig en komen op een schokkend aantal van 270 minuten. Voor de snelle rekenaars, dit is al 4,5 uur. Bij meneer gaat het verzorgen op een andere manier.

Meneer vraagt veel aandacht
Hij wordt in zijn kleding gepraat, of er uit. Hij moet in alles overtuigd worden. Hij is agressief, weigert zorg, weigert medicatie en gaat er gerust met de medicijnkar vandoor. Of met de koffiekar, de waskar, met de rollator van een ander. Hij wordt ’s nachts wakker en dan moeten we hem overtuigen om weer te gaan slapen. Hij haalt zijn bed altijd af; dan moet het opnieuw opgemaakt worden. Hij komt in de keuken bij je staan om iets duidelijk te maken, maar komt niet uit zijn woorden. Wanneer je hem niet begrijpt wordt hij agressief. Vaak realiseert hij zich dat hij lelijk heeft gedaan en komt hij achter je aan om uit te leggen dat hij het niet zo bedoelde. Ook wanneer je bezig bent met een andere bewoner. Wanneer hij dan niet het appartement van de medebewoner op mag, wordt hij wederom agressief.

En dan de familie nog
De momenten die we besteden aan familie staan nog niet in het boekje. Die komen daar ook nog bij. Meneer heeft een dochter die veel moeite heeft met de achteruitgang van haar vader. Ze vindt het bijvoorbeeld moeilijk te geloven dat meneer agressief is. Ze is vaak boos of teleurgesteld. Een goede begeleiding van de familie is ook erg van belang.

Al deze momenten staan nu in het boekje. Meneer heeft duidelijk een pakket dat niet aansluit op zijn behoeften. Dat is voor hem storend, voor medebewoners, voor familie en voor ons. Gelukkig houden we nu de zorgmomenten bij. Zo kunnen we een pakket aanvragen dat bij meneer past.

“Maar is dat wel zo? Hebben we hier te maken met oprechte aandacht van de politiek?”

Hoe meer ik daarover nadenk, hoe meer ik de indruk krijg dat het te maken heeft met ‘zieltjeswinnerij’ in aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen van 9 juni aanstaande.

Wat zijn we de afgelopen vier jaar nu echt opgeschoten in de zorg? Hoeveel oprechte aandacht kregen we van u in het veld? Terugkijkend, kan ik alleen maar concluderen dat we vaak het ‘kind van de rekening’ waren en vooral veel moesten bezuinigen.

We hebben steeds minder handen aan het bed door de invoering van de ZZP, de Wmo, Pakketmaatregelen en andere regelgeving. Aanbesteding van huishoudelijke verzorging leidde ertoe dat organisaties in grote problemen terechtkwamen. Ontslagen van medewerkers, fusies en kwaliteitsverlies, omdat we zo goedkoop mogelijk zorg moeten leveren.

“Hebben onze cliënten nu wel het gevoel dat er voor hun belangen is opgekomen?”

In tijden van krapte moet iemand de rekening betalen. Logisch. Alleen buitelen wijzigingen van regelgeving en financiering nu over elkaar heen in een tempo dat nauwelijks is bij te houden. Kunnen we ons werk nog naar behoren doen terwijl we weten dat ouderen en chronisch zieken de klos zijn? Zorginstellingen moeten de ‘eindjes’ aan elkaar vastknopen, maar hoelang lukt dat nog?

Het water staat ons tot aan de lippen. Help ons!

Liefs,

De zorgsector

“Maar is dat wel zo? Hebben we hier te maken met oprechte aandacht van de politiek?”

Hoe meer ik daarover nadenk, hoe meer ik de indruk krijg dat het te maken heeft met ‘zieltjeswinnerij’ in aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen van 9 juni aanstaande.

Wat zijn we de afgelopen vier jaar nu echt opgeschoten in de zorg? Hoeveel oprechte aandacht kregen we van u in het veld? Terugkijkend, kan ik alleen maar concluderen dat we vaak het ‘kind van de rekening’ waren en vooral veel moesten bezuinigen.

We hebben steeds minder handen aan het bed door de invoering van de ZZP, de WMO, Pakketmaatregelen en andere bureaucratische regelgeving. Aanbesteding van huishoudelijke verzorging leidde ertoe dat organisaties in grote problemen terechtkwamen. Ontslagen van medewerkers, fusies en kwaliteitsverlies, omdat we zo goedkoop mogelijk zorg moeten leveren.

“Hebben onze cliënten nu wel het gevoel dat er voor hun belangen is opgekomen?”

In tijden van krapte moet iemand de rekening betalen. Logisch. Alleen buitelen wijzigingen van regelgeving en financiering nu over elkaar heen in een tempo dat nauwelijks is bij te houden. Kunnen we ons werk nog naar behoren doen terwijl we weten dat ouderen en chronisch zieken de klos zijn? Zorginstellingen moeten de ‘eindjes’ aan elkaar vastknopen, maar hoelang lukt dat nog?

Het water staat ons tot aan de lippen. Help ons!

Liefs,

De zorgsector

Door de veranderingen in ons wooncentrum ben ik de komende tijd aanwezig bij alle teamvergaderingen van de afdelingen. Ik ben oprecht geïnteresseerd in wat er leeft bij de medewerkers en de volgende vragen razen door mijn hoofd:
• Wat is volgens jou nodig om onze bewoners zo optimaal mogelijk te ondersteunen?
• Hoe moet volgens jou het rooster er op dit moment uitzien om onze bewoners daadwerkelijk die ondersteuning te geven die past bij hun indicatie?
• Wanneer ben jij gelukkig in je werk? Hoe kan jij, onze organisatie of de overheid dit geluk vergroten?

Ik ben op de meest turbulente afdeling begonnen. Hier vielen als eerste de klappen van de nieuwe ZZP financiering. Er worden nu méér medewerkers ingezet tijdens piekuren en minder op de rustige momenten. Hierdoor zijn er veel halve diensten ontstaan. Parttimers hebben daardoor meer werkmomenten en zij vinden dit lastig te combineren met hun privéleven. ‘We zijn tenslotte niet voor niets parttimer!’ krijg ik veel te horen. Daarnaast is de afdeling uitgebreid met maar liefst 20 nieuwe bewoners en starten we op 1 juni met de proef ‘kleinschalig wonen’. Tot slot begint eveneens op 1 juni Maaike, hun nieuwe teammanager. Hectiek alom dus…..

Ik vind het fijn om te horen dat zij met mij meereizen in onze trein van verandering. En dit is een stoptrein. We stoppen, geven duidelijk stations aan en er is ruimte en tijd voor gesprekken om er aan te wennen. Maar ik weet dat het niet meevalt. Het einddoel is bekend, maar hoe we daar komen roept nog veel onrust op. Ik voel spanning en onrust, zie verdriet, boosheid of frustratie. Aan mijn vragen kwamen we helaas niet toe….

En ik snap het… de vaste grond raast onder je voeten door. En ondertussen raast ook in Den Haag die andere trein door, die sneltrein, en worden begrippen als ZZP en marktwerking uitgevonden! Zonder toetsing, zonder begrip…  Hulde aan ons kabinet!

Door de nieuwe financiering, gekoppeld aan de ZorgZwaartePakketten wist ik al dat 2010 geen vetpot zou worden. Maar dat dit nu al aan het begin van het jaar zichtbaar werd, daar schrok ik echt van. Avonden heb ik op de cijfers zitten blokken… Hebben we gekke dingen gedaan? Nee, echt niet!! Er zijn twee redenen voor deze kostenoverschrijdingen…

Ziektevervanging
Veel geld vliegt uit onze handen aan vervanging van ziekte. We hebben een flink aantal langdurige zieken, die vervangen moeten worden. En wanneer deze ziektes verband zouden houden met werk of er is veel kortdurend verzuim, dan kun je door te praten met de medewerkers heel wat bereiken. Maar als mensen ziektes hebben die niets met het werk zelf te maken hebben zoals een auto-ongeval, een hartoperatie, chemo behandelingen? Wat kun je dan?

ZZP gaat uit van gemiddelden
Ook kwam ik er achter dat er in de winkel, het restaurant en de receptie meer uren ingezet worden, dan dat er volgens de ZZP berekeningen beschikbaar zijn. En dat terwijl we hier weinig tot geen andere voorzieningen in de buurt hebben en de charme van ons pand ook zit in de verschillende organisaties die hier mede huurder zijn.

Maar nu, wat moet ik nu? Want het tekort moet uiteraard ingehaald worden…. Ik kan met alle medewerkers om de tafel gaan zitten op zoek naar ruimte en het maken van (pijnlijke) keuzes. Of ik kan de service die we bieden aan bewoners of gasten beperken tot het minimale. Ik weet het even niet…

Of zal ik net als Griekenland hulp zoeken bij de EU? Of zijn er andere oplossingen? Ik hoor het graag! Lees hier meer over tijd in de zorg.

Van iedere bewoner stellen wij een weekarrangement op waarin alle zorgvragen zijn ingevuld. Helaas zien wij nu vaak dat mensen meer zorg nodig hebben dan wij uit de ZZP’s kunnen bieden. De dilemma’s die voortkomen uit dit ZZP-systeem baren zorgverleners dan ook grote zorgen. Logisch, want zij wíllen gewoon zorg verlenen. Daarvoor zijn ze opgeleid.

Zorgverleners willen niet tegen hulpbehoevende mensen zeggen: “Nee mevrouw Jansen, uw zorgminuten zijn op!”. Ook mantelzorgers en huisartsen snappen niet altijd dat er nu wezenlijke veranderingen zijn in wat wij kunnen bieden. Zij beroepen zich daarbij op het ‘groene boekje’, met een uitleg die op zijn minst discutabel is. Wel begrijpelijk overigens, want als je de schema’s en tabellen uit het ‘groene boekje’ bekijkt, tonen die aan waarop mensen recht hebben in een zorgcentrum. Dat gaat soms heel ver. En ja, dan zit er dus wel eens een ‘gat’.

Hoe dan ook, er komt nogal wat bij kijken als je vandaag de dag WAARDE-VOLLE zorg wilt blijven verlenen. Dat vereist veel creativiteit van onze mensen. En dan kun je als management alleen maar zeggen: “Dankjewel. Wij zijn trots op jullie.”.

Woensdag 12 mei is de Dag van de Verpleging. Met de hulp van sponsors zullen wij dat op gepaste wijze vieren.

Mevrouw straalt… De meest wonderlijke dingen kunnen van grote emotionele waarde zijn voor de mensen waar ik kom. Soms is het een meubelstuk, maar in dit geval een boom. Zij heeft 28 jaar geleden een zelf gekweekte plant met haar (inmiddels overleden) man geplant in hun tuin. Deze kreeg ze van haar schoonvader. En de plant verhuisde zelfs mee naar een andere woning. Inmiddels is het een forse boom geworden en pronkt al ruim 28 jaar in haar tuin. Mevrouw geniet zichtbaar van de knoppen die weer opkomen, en ik moet eerlijk zeggen, ik geniet met haar mee! Helemaal wanneer zij het boek laat zien met hierin een gedicht over deze boom. Een boek met een van de vele gedichten, geschreven door haar man!

ONZE BOOM
De boom die in ons tuintje staat
Dat noemt men een sering

Als het voorjaar komt dan kijk ik ernaar
Met veel bewondering

Aan al die dode takken
Daar vormt zich weer een blad

Duizenden, duizenden bladeren
Uit reserve energie die het nog had

Ook vormen zich weer bloemen
In grote dikke bossen

Hij is toch weer zo mooi
Hij heeft wel duizend trossen

Ik geloof dat deze oude boom die nu de herfst ingaat
Als de winter voorbij is toch weer bloeien gaat!

Het verhaal en de emotie die schuil gaan achter deze boom, laten mij zien dat niet alleen achter ieder mens een verhaal zit, maar dit ook achter een boom kan zitten! En daar MOET aandacht voor zijn, aandacht die ik haar wil kunnen geven.

A. Dat is slechts voor een enkeling terecht

B. Het lost niets op

De werkelijkheid is namelijk dat er véél ziekere mensen in verzorgings- en verpleeghuizen zijn, dan beleidsmakers ons op grond van allerlei ingewikkelde rekenregels willen doen geloven. Ze roepen dat de zorg tekortschiet, ze geven als afleiding de managers de schuld en ze verbloemen daarmee de werkelijkheid.

Niet managers ‘scoren’ de ZZP, maar de uitvoerende medewerkers. Mensen die met hart en ziel hebben gekozen voor het vak, zien dat de zorgminuten die de ZZP toewijst aan hun cliënten onvoldoende is. De eerstverantwoordelijke verzorgende signaleert vervolgens dat de zorgvraag van een bewoner toeneemt en dat een hogere ZZP noodzakelijk is. Dat is een essentiële uitbreiding van handen aan het bed.

Het eendimensionaal benaderen van het tarief – een hogere ZZP is tenslotte een hoger tarief – doet de werkelijkheid onrecht aan. Tegenover een hogere ZZP staat namelijk een aantoonbaar hogere inzet van personeel (en dat zijn hogere kosten).

Overigens zou ik het boekje “Heeft iemand de overhead gezien?” van Mark Huijben en Arno Geurtsen willen aanbevelen aan alle opinieleiders en beleidsmakers in de zorg. Hierin staat op basis van langdurig onderzoek hoeveel overhead we met elkaar inzetten in de VVT-sector. Allerlei opgelegde beleidsregels moeten worden ingevoerd door…. u raadt het al: managers.

Ik prijs de dag waarop we géén personeel meer hoeven te onttrekken aan het primaire proces om al deze regels ingevoerd te krijgen. Goede zorgmanagers zijn schaars. Laten we zuinig zijn op ze!

En naast de emoties heeft het ook behoorlijke consequenties voor mijn werk… we hebben werklijsten met enorme gaten! En onvoldoende nieuwe indicaties (lees cliënten!!!) om deze op te vullen. Ik hoor je denken, dat is goed nieuws, want dan is er meer tijd voor de overgebleven cliënten. Maar helaas, dat kan niet vanwege de zorgzwaartepakketten.

Dus kijken we samen naar de planning en werklijsten, om maar weer een zo efficiënt mogelijke loop en werkroute uit te stippelen. En dat lukt, MAAR de conclusie is dat er in onze wijk momenteel teveel mensen werkzaam zijn. Overbezetting dus! Hierdoor moeten er mensen worden ingezet in andere werkgebieden. Zelfs buiten Den Helder.

Dit heeft positieve en negatieve aspecten: gelukkig kunnen de mensen in de andere wijken de hulp heel goed gebruiken. En teams worden kleiner, waardoor er een kleinere vaste groep collega’s bij de cliënten komen! Minder mensen en meer vaste gezichten dus!Maar collega’s worden wel weggerukt uit hun vertrouwde omgeving. Je raakt directe collega’s kwijt. En cliënten raken een goede, vertrouwde verzorgende kwijt! Ik vraag me af wat goed is, maar mijn gezonde verstand weet wel anders.

Ik weet het, het is de realiteit, maar wat doet dit met onze cliënten?
En met de motivatie van de medewerkers?
Hoe houden we onze kwaliteit vast?
En kunnen we op het moment dat we handen over hebben echt niet extra zorg bieden aan mensen die behoefte hebben aan wat meer aandacht?

Kortom, het is een roerige periode waardoor er bij mij veel vragen opkomen. Heeft u de antwoorden?

Zo las ik laatst een blog van Merel Roze. Zij gaf ons een presentatie over schrijven op het web. De reacties die zij kreeg op haar stukje ‘Mijn tijd voor de zorg’, doen me goed.

In het begin van de campagne wist ik niet wat ik moest verwachten. Ik kon me niet voorstellen dat we zo’n breed publiek zouden bereiken. Maar de reacties zijn hartverwarmend. Sommige komen van mensen die zelf in de zorg werken. Maar er zijn er ook van mensen die met zorg te maken hebben, vanwege bijvoorbeeld een ziekenhuisopname van hun moeder.

Eén bericht kwam van Bas, op mijn stukje ‘dromen over later’. Hij vindt de site niet alleen leuk vanwege de verhalen, maar ook het design vindt hij mooi. Een mooi compliment voor de mensen ‘achter de schermen’.

Iemand vertelde dat ze in de zorg heeft gewerkt en dat nu niet meer kan. “Maar ik mis het nog elke dag”, gaf die persoon aan. Dat kan ik me voorstellen. Ik hoop dat het lezen van het blog toch het gevoel geeft er nog een beetje bij te zijn.

Het stuk over de Zorg Zwaarte Pakketten maakte heftige emoties los. Waar de een het een uitdaging vindt om toch zorg te leveren binnen de gegeven tijd, vindt de ander het ‘diep triest’. Weer een ander vindt dat er ‘niet zo met mensen mag worden omgegaan’.

Ik vind het heel fijn, al die reacties. Dat geeft aan dat de site wordt bekeken. Op deze manier worden meningen van mensen uit alle windstreken duidelijk. Zo kunnen we de zaken van meerdere kanten bekijken.

En dan is daar Nathalie. Zij liet weten dat ze heeft gesolliciteerd om leerling verzorgende te worden, mede dankzij de site. Dat vind ik zo ontzettend leuk. Het geeft hoop om te zien dat er nog steeds mensen interesse hebben in het vak, ondanks de negatieve berichtgeving waar de zorg steeds meer onder gebukt lijkt te gaan. Er zit toekomst in de zorg.

Vervolgens las ik in een nieuwsbrief dat ze per 2012 deze minutenregistratie echt wil verbannen. En dat ze daarom in een aantal instellingen proef gaat draaien met een systeem dat de bureaucratie gaat verminderen om meer handen aan het bed te behouden

Tja… hoe ga je ‘globaal kijken naar de normtijden’ zonder op de tijd te letten? Lijkt me lastig.

Er is niets mis met de nieuwe financiering van verpleeg- en verzorgingshuizen. Tot 2010 kregen zorginstellingen een vast bedrag per bed of kamer. Nu is het budget afgestemd op de hoeveelheid zorg die een bewoner nodig heeft, de zorgzwaarte. Mondigheid van de bewoner of van de familieleden staat niet meer voorop, maar de indicatie van het CIZ is leidend voor de zorg.

Maar… kan het CIZ, de zorgvraag goed inschatten?

Door tijdgebrek gebeurt het inschatten van de zorgzwaarte tegenwoordig vaak via de telefoon. Komt iemand echt met het juiste pakket in een verzorgingshuis of is deze te laag ingeschat? Dat is pech hebben wanneer de juffrouw aan de telefoon de situatie verkeerd heeft ingeschat en je wel je eigen bed moet opmaken, terwijl je dat niet kunt.

En de verzorgenden die moeten hun werk doen in de tijd die het CIZ hiervoor gesteld heeft. En moeten ze die tijd gaan registreren? Hoor ik vanaf nu: ‘even doorwerken hoor, ik heb maar 10 minuten om u te douchen’ of ‘de krant lezen kan vandaag echt niet, want uw tijd is op?’ En hoeveel tijd gaat er naar de registratie?

Het blijft lastig… er is naar mijn mening niets mis met de nieuwe financiering: de openheid en transparantie… alleen had Jet Bussemaker vóór de invoering die proeven moeten draaien om de bureaucratie te verminderen! Dan waren er nu meer handen aan het bed.

CIZ  en de minutenregistratie

Ook ik schrok hier van. Vragen schoten door mijn hoofd. Stel dat zoiets in ‘mijn’ wooncentrum gebeurt? Wat zou ik doen? In ieder geval zou ik proberen in te grijpen, voordat het escaleert. Maar ik zou vooral de zaak van àlle kanten bekijken. Om erachter te komen of de verzorgende zich bewust was van haar gedrag en zo ja, waar dat dan door kwam? Voelde ze zich onzeker, overbelast of gefrustreerd? Want het is zaak om dit goed uit te zoeken.

Maar moet dit dan uitgebreid in de media? Als het aan mij ligt niet! Wie kan daar nou iets mee? Het beeld is namelijk weer gezet. En deugt er nu geen enkel verzorgingshuis of verzorgende meer? Het levert bovendien onzekerheid en boosheid op. Ouderen worden er angstig van, de vaak hardwerkende verzorgenden reageren kwaad, gefrustreerd of lopen weg uit de zorg, terwijl we de mensen hard nodig hebben.

 En de SP duikt er in deze verkiezingstijd graag bovenop en wil de wereld wel ‘even’ verbeteren… maar moet dat op deze manier?

 Als ik mij dan tot hen mag richten… ik denk dat er meer aandacht nodig is voor werkomstandigheden en reflectiemomenten. Wat bepaalt gedrag, waar krijgen medewerkers energie van, wat frustreert en wat is er nodig om dit soort trieste kwesties vóór te zijn. Daar gaat het om. Zorg dat er meer geld beschikbaar komt voor begeleiding en ondersteuning voor de medewerkers, want dat geld halen we echt niet uit de ZZP-financiering!!

Op de afdeling waar ik werk, vallen de meeste mensen onder pakket 5. Zij krijgen begeleiding bij alles. Van opstaan tot naar bed gaan en alles wat er tussen zit. Tanden poetsen, medicatie, fysiotherapie, activiteiten, kapper, maaltijden, toiletgang, enzovoort. Pakket 5 wil zeggen: 16,5 tot 20 uur begeleiding per week. Maar in de praktijk heb je veel meer tijd nodig.

Want… medicatie wordt geweigerd, mensen gaan dwalen terwijl we eten, ze zijn op zoek naar hun (veelal overleden) echtgenoot of naar de kinderen. Soms naar hun ouders. Mensen kleden zich uit op ongepaste tijden en plekken. Krijgen ruzie met elkaar of roepen en krijgen een hele huiskamer daarmee onrustig.

Dan hebben we tijd nodig om weer rust te brengen. Maar die tijd, die is er dus niet. Want er is geen rekening gehouden met de veranderlijkheid van de mens. Wat heel vreemd is, aangezien er niets zo veranderlijk is als een mens. Helemaal wanneer die mens dementerend is.

Neem nou de invoering van de ZZP per 1 januari. Wie – bij zijn volle verstand – verzint zoiets? ‘Vast een ambtenaar van achter zijn bureau’, was mijn eerste reactie. Moeten we met de stopwatch gaan klokken, hulpvragen weigeren en nog harder gaan lopen? We komen al personeel tekort.

Op enig begrip van mijn teamleden en onze cliëntenraad hoefde ik zeker niet te rekenen bij de lancering van het regeringsplan in 2009. Er ontstond veel weerstand en gemopper in het veld. Mensen gaan de zorg in, omdat ze willen werken met hun hart, werk willen doen dat ertoe doet! Snappen ze dat dan niet!

Nu zijn we een jaar verder…

Ik merk dat zowel cliënten als medewerkers zich niet hebben laten kisten. Ze zijn het proces heel intensief en creatief ingegaan. Gesteund door het management werkten en werken onze mensen keihard aan een goede invoering van de ZZP en dat is te merken aan hun houding en gedrag. Indicaties zijn samen doorgespit en daar waar nodig opnieuw aangevraagd. Hulde voor het aanpassingsvermogen! Maar toch…maak ik me zorgen! Het vlees is namelijk van de botten en voorzichtigheid is geboden.

Hoe dan ook, ik wens iedereen een zorgvuldig en vindingrijk 2010.